Steden, gemeenten, burgers: concrete stappen om de welvaartsstaat te redden

Steden, gemeenten, burgers: concrete stappen om de welvaartsstaat te redden

zaterdag 20 juli 2013 16:03

Een reactie op het artikel “kan de stad de welvaartsstaat redden?” (Stijn Oosterlinck)

Onze steden en gemeenten, in al hun diversiteit kunnen zeker stappen ondernemen om de welvaart van de bevolking te redden. Het huidige Europese beleid doet inderdaad juist het tegenovergestelde.

Stijn pleit voor een Europese sociale staat als noodzakelijke voorwaarde. Maar hoe ziet hij die sociale staat tot stand komen? Welke democratische instrumenten hebben we daarvoor?

En als een Europese sociale staat een noodzakelijke voorwaarde is, moet een geëngageerd stadssocioloog dan ook niet onmiddellijk de vraag stellen:

“Welke rol kan de stad spelen om via democratische weg een Europese sociale staat tot stand te brengen?”

Democratische weg naar een Europese sociale staat?

Een Guy Verhofstadt pleit ervoor dat het Europees parlement zichzelf uitroept tot grondwetgevende vergadering, dat deze een grondwet opstelt en via referenda aan de bevolking wordt voorgelegd.

Maar wie vertegenwoordigen de Europese parlementeren. Welke legitimiteit hebben ze? Wie herinnert zich niet de reportages over sommige parlementairen die gemakkelijk geld komen opstrijken. Bij gebrek aan Europese overkoepelde media. Welke controle kan er worden er uitgeoefend over deze parlementairen?

Je mag de bestaande Europese staten verfoeien omdat ze te veel op nationalistische basis gebouwd zijn. Dit nationalisme is, zoals Stijn ook zelf aangeeft, maar één aspect. Er is de sociale zekerheid, maar er zijn de democratische basisregels, de parlementen, er is de taal, er is de democratische controle via de media, het democratische debat.  Om samen te vatten er is een bepaalde graad van democratisch bewustzijn van een bevolking die maximale soevereiniteit opeist.

De conflicten tussen de Belgische entiteiten, zoals het conflict over de geldtransfers en de daaraan gekoppelde Belgische staatshervorming zijn in dit opzicht dan ook enorm belangrijk. De conflicten en de oplossingen die bedacht worden voor deze conflicten zijn een test voor het Europese besparingsbeleid aan de ene kant en voor de bevolking aan de andere kant:

Slaagt het EU-beleid er in om de eis voor maximale soevereiniteit in te kapselen in het besparingsbeleid, of keert de eis voor maximale soevereiniteit zich juist tegen dit besparingsbeleid.

Het zal van ons afhangen. Slagen we erin om echte soevereiniteit af te dwingen? En slagen de steden en gemeenten die de welvaartsstaat willen redden hierin?

Over een aantal concrete stappen die ze kunnen nemen lees je hier: https://www.dewereldmorgen.be/blogs/elias-vlerick/2013/07/20/gent-en-de-grootbanken-gentenaars-zeggen-nee-tegen-een-nieuwe-strop

Over de brede alliantie tegen het besparingsbeleid: www.d19-20.be

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!