Slaan en zalven

Slaan en zalven

zondag 7 maart 2010 14:21

“Wij zijn bereid tot toegevingen” titelde De Morgen bovenaan het interview met Voka-voorzitter Luc De Bruyckere. Ook hij gaat de respect toer op en stelt dat ondernemers niet steeds vergeleken willen worden met hun collega’s van Inbev of Carrefour.

Grote bedrijven die wansmakelijke toeren uithalen, daar wil geen enkele ondernemer mee geassocieerd worden. Maar ook kleinere ondernemers spelen het spel van de groten graag mee. Zo is er bijna niemand die het verhaal achter Smurfit Kappa Cartomills kent. De 69 werknemers werden daar half januari nog gefeliciteerd voor hun werk om veertien dagen later te horen dat hun winstgevend bedrijf dicht gaat. Het verhaal gooit geen hoge ogen in het tv-landschap maar is daarom niet minder wraakroepend dan dat van Inbev & co.

In het artikel pleit Luc De Bruyckere voor een nieuw sociaal model en blikt hij vooruit op het sociaal overleg.

De Voka-voorzitter vervolgt zijn verhaal immers door het Oostenrijkse rugzakmodel naar voor te schuiven als een oplossing voor het nieuwe sociaal model dat hij voor ogen heeft. Hierbij bouwen de werksmekers gedurende de loopbaan financiële rechten op waar ze vrij over kunnen beschikken. Heel simpel uitgelegd verwacht men dat je zelf spaart om te voorzien in al je noden. Het idee is dat als je genoeg geld bij elkaar geschraapt hebt, je dan zelf kan beslissen om even te stoppen met werken. Tof idee, zo even snel tussen de soep en de petatten bellen naar je werksteler met de boodschap dat vanaf morgen de zon gaat beginnen schijnen en dat je dus vier weken niet gaat komen werken. Zo probeert men dit systeem positief te verkopen. Geraak je echter zwanger, ziek of werkloos, dan zal je ook zelf in je financiële noden moeten voorzien en kan je dus bijgevolg ook geen rechten opbouwen. Het verschil tussen zij die veel hebben en zij die weinig hebben zal nog meer vergroten. Plots lijkt die rugzak niet zo tof meer. Nu hebben wij een inkomenszekerheid tijdens onze werkloosheid, zwangerschap, ziekte,… In de Oostenrijkse rugzak vinden we daar niets meer van terug. De bagage zekerheid is vervangen door onzekerheid. Onzekerheid over je inkomen en je toekomst.

En dat inkomen begint bij ons bruto loon. Ons bruto loon bepaalt deels de grootte van onze zekerheid. Een stijging van het bruto loon is dus voor iedereen een absolute noodzaak. Voor iedereen buiten de werkstelers natuurlijk. Zij blijven de netto-index als piste naar voor schuiven. Geen bruto loonsverhogingen meer, enkel netto om alzo de koopkracht te verhogen. Netto meer hebben elke maand dat klinkt op zich geweldig natuurlijk. Het eindresultaat via de netto-index verhoging is dat echter niet. Elke eurocent die minder naar onze sociale zekerheid en belastingen gaat moet van ergens anders komen. Wie gaat die tekorten bijbetalen denk je? Je zal dus uiteindelijk meer gaan uitgeven dan je netto extra zal ontvangen.

Nu is de kunst voor werkgevers natuurlijk om de verpakking zo mooi mogelijk te maken. Als je het interview immers leest dan lijkt het of dat men het beste met de werkende massa voor heeft. Maar uiteindelijk zullen werkgevers een pak minder moeten afstaan aan onze zekerheid waardoor er een financieel tekort komt binnen die zekerheid. Dat tekort gaan wij betalen en dus doen uiteindelijk de ondernemers winst en wij verlies. Op die manier is het natuurlijk makkelijk om als Voka-voorzitter te besluiten dat je zelf ook je steentje wil bijdragen. Als je zelf eerst voordeel haalt uit je voorstellen om dan nadien een klein beetje terug af te staan dan slaagt de balans nog steeds in je voordeel uit. Eigenlijk ontbreekt er één woordje in de titel van het artikel namelijk het woordje niet. Je mag zelf invullen waar het volgens jou moet komen te staan.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!