De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Reflecties bij een manifestatie

maandag 24 januari 2022 23:32
Spread the love

Om en bij de 200.000 mensen kwamen op gisteren (23/01/2022) in Brussel samen om te manifesteren voor een open samenleving. Voor een samenleving die vrij is van segregatie op basis van medische gegevens en een samenleving die vrij is van absurde maatregelen die niet meer zijn dan een schijnvoorstelling of een bezwerende gedragstherapie met als voornaamste doel: een visuele zichtbaarheid te verlenen aan de volgzaamheid van de massa.

Niettegenstaande hun frustratie, woede en onbegrip, kwamen de mensen samen in feeststemming. Soms in ludieke klederdracht en soms met grappige en ‘wijze’ slogans op in der haast of nauwgezet geschilderde kartonnen plakkaten.

Handmaids in Brussels. Kunnen we nog beschikken over ons eigen lichaam?

Onbegrip, niet omdat ze niet begrijpen of aanvoelen wat er gaande is, neen, onbegrip omdat zij niet worden gehoord en dat zij zelfs wanneer ze daar staan, nog steeds worden geridiculiseerd of bestempeld als het vuil van de straat, complotgekken of godbetert: extreemrechts.

Dat dergelijke omschrijvingen meer zegt over diegenen die ze uiten, is algemeen geweten, maar het kan geen kwaad dat te herhalen. Polarisering heeft uiteindelijk maar één doel: het middenveld uit te spelen en een numerieke overmacht naar een zijde te doen kantelen.

Over de cijfers van hoeveel manifestanten er aanwezig waren, kunnen we natuurlijk ook blijven discussiëren. Reeds vroeg in de namiddag circuleerde op VRT het gegeven ‘enkele tienduizenden’, een omschrijving die niet veel later werd vastgezet op 50.000 deelnemers. Het was een schromelijk onderschatting die nu niet eens van de politie hoefde te komen, maar hoe dan ook naast de kwestie is. Wie zoals ik, het protest van in het begin volgde, weet immers dat het tij gekeerd is, dat feitelijk ‘de strijd in de straat’ reeds beslecht is.

Moet het uitgelegd worden?

Ja, de politie en hun mediahonden mogen gisteren dan al hun veldslag gekregen hebben, de ‘oorlog’ hebben ze al lang verloren. Dat was reeds duidelijk op 21 november 2021 toen omzeggens 50.000 mensen om dezelfde redenen al te Brussel waren samengekomen. Gisteren kwam dus met een verviervoudiging van dat aantal slechts de bevestiging.

Voor wie zich nog een koude winterwandeling met amper vijfhonderd betogers in het Ter Kamerenbos herinnert, en wat later een kleine duizend mensen op een betogingkje te Brugge, vervolgens een iets grotere betoging (opnieuw te Brussel) waarop, met veel goede wil vijfduizend aanwezigen te tellen waren, is dat een grote opsteker.

Het besef groeit, kan men dan zeggen, dat woorden als democratie, gelijkheid en vrijheid, loze begrippen zijn wanneer ze niet actief worden onderhouden en toegepast. En gelet op de diversiteit van de betogers, kan men ook zeggen dat het besef groeit dat de ware politieke breuklijn niet ligt op de links/rechts-as, maar op deze van de macht en de machtelozen. En het is daar waar ik denk dat mijn linkse vrienden de mist ingaan. Het framen van de manifestaties tegen het coronabeleid als extreemrechts, ontmaskert hen immer als liefhebbers van autoriteit en het grote gelijk omwille van de kracht van hun hamer.

Voor velen zoals mij was ‘Question Authority’ echter niet enkel die bumpersticker die je op de achterkant van je derdehandswagen kleefde, maar het centrale principe van een denk- en geloofssysteem. Het was ellendig om te zien hoe de ene na de andere vriend, kennis of mede klassenstrijder overliep in een manie die dezelfde bureaucratieën aanbidt die ze ooit verafschuwden. Het is bizar om te zien hoe generaties van sceptici nu veranderen in religieuze fanatici wiens idee van een ketter een persoon is die onvoldoende gehoorzaam is aan de belachelijke en steeds verschuivende dictaten van overmaatse gezondheidsbureaucraten.

Het schouwspel van ‘linksen’ die over zichzelf vallen om de grote farmaceutische bedrijven te bedienen – lange tijd een van de ergste daders van het zakelijke wangedrag waar links om geeft – en de bureaucratische overheden die ondertussen hun volledige dochterondernemingen zijn geworden, zou genoeg moeten zijn om zelfs maar de meest liefdadige mens te veranderen in een geharde conflicttheoreticus.

En ja, dat is ook wat gebeurde. Ik zag en hoorde zondag anders zo brave burgervaders en lieftallige omaatjes verwensingen uiten naar het krapuul van de politiemacht die het Jubelpark met traangas ontruimde terwijl de toespraken nog bezig waren. Verwensingen die menig tedere anarchisten zou hebben doen blozen. Vandaar weet ik: de staat heeft reeds verloren, autoriteit heeft afgedaan en met haar al wie eraan vasthoudt. Maar vergis je niet, de verwensingen gingen evengoed uit naar het krapuul dat zich achter de Antifa-vlaggen schuilhield en de facto even fascistisch is als haar vijandbeeld.

Puppetmasters. Rellen zijn een uitstekend afleidingsmechanisme om het niet te moeten hebben over inhoud.

 

Persoonlijk zie ik slechts twee redenen waarom ‘links’ hier (in België) de retoriek aanhoudt die ze aanhoudt.
Een is de afrekening met haar aloude oude vijand van ‘rechts’ en meer specifiek alles wat onder Vlaams nationalistische vlag gedekt staat. Twee gaat dieper in op haar ideologisch standpunt waarin zij een dictatuur van het proletariaat voorop stelt. Een dictatuur die niet mogelijk is zolang de burgerij als klasse bestaat en die nu middels de draconische maatregelen maar een kopje kleiner moet worden gemaakt. En och ja, een dictatuur, of zij nu van het proletariaat is of niet, is uiteraard geen democratie. Wie hier andere ideeën over heeft mag die uiteraard kenbaar maken.

Ondertussen hebben Engeland en Ierland de coronamaatregelen opgegeven. En hoewel het oude continent ondertussen nog even vasthoudt aan de traditie, hier in België met de coronabarometer zelfs een nieuwe absurditeit toevoegt, zal ook zij spoedig haar oorlogsretoriek ten aanzien van dat ‘killervirus’ moeten staken. Al is het maar omdat dringendere zaken te gebeuren staan.

Tussen haakjes, dit weekend waren er wereldwijd manifestaties tegen de coronamaatregelen in: Australië (Adelaine, Brisbaine, Sidney, Melbourne), Polen, Canada, Italië, Zwitserland, VS (Washington), Finland, Denemarken, Frankrijk, Zweden, VK (Liverpool, Schotland), Spanje, India, enz. Misschien niet in de media, maar wel op straat dus.

 

 

 

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!