Priester Daniel Maes bericht uit Qâra (Syrië) (9-10)

Priester Daniel Maes bericht uit Qâra (Syrië) (9-10)

dinsdag 4 oktober 2011 22:53

Daniel Maes (72), norbertijn van Postel en afkomstig van Arendonk, loopt een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 km van Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Dinsdag 4 oktober 2011

Beste allemaal,
Hier eindelijk weer een berichtje. Mijn pc is gemaakt en nog wel
vernieuwd, alleen moet ik er nog mee leren werken. Je leest het wel.
Vele mensen hebben me ongerust gemaild in het gedacht dat er iets ergs
was maar het is gewoon dat ik geen pc had. Dus niet te vlug
panikeren. En vergeef me dat ik nu echt niet persoonlijk kan
antwoorden. Ik heb alle mails nog niet eens kunnen lezen.Natuurlijk
gaat het in Syrië niet zo goed, tenminste de samenzwering van buiten
af tegen Syrië is verontrustend. In het land zelf is er geen reden tot
ongerustheid, maar wanneer de grote buitenlandse machten een land
willen ontwrichten zullen ze het op alle manieren trachten te doen.
Eerst bombarderen (om de mensen te beschermen natuurlijk) en dan weer
opbouwen om zijn invloed en macht te doen gelden.
Als ik hier ooit eens iets serieus kan beginnen doen en dan niet meer
zoveel tijd heb om berichtjes te sturen moet ge u dus niet direct
ongerust maken.
Hartelijk dank voor jullie meeleven, meebidden en meestrijden. Het is
de moeite voor dit land dat de bakermat is van het christelijk geloof
zich in te zetten opdat het behouden blijft.
P. Daniêl

10.  Woensdag 28 september – dinsdag 4 oktober

De werkzaamheden worden hier meestal groots aangepakt, dat wil zeggen:
alles ineens. Zo ging het met de aardappelen en met de druiven. Het
aardappelenveld helemaal achteraan in de tuin, werd op één dag
gerooid. De boer met zijn vrouw en de twee kleine kinderen zijn er al
van ’s morgens vroeg. De baby ligt op de grond in een deken te slapen
en de kleine Nasser dabbert achter moeder aan of laat zich af en toe
door een van de zusters eens goed knuffelen. Faisal, de concierge is
er ook bij. De boer trekt met de traktor een diepe voor om de grond om
te woelen. Er is dan hier en daar een bos aardappelen die hij naar
boven brengt. Het is een kunst om de aardappelen van tussen de stenen
te kunnen onderscheiden. Heel het veld wordt dan nog eens dwars
doorploegd. ’s Middags wordt onder een boom gepicknickt. Tegen kwart
over vier wordt een aanhangwagen vol geladen met zakken aardappelen.
Voor zulk een veld zijn er eigenlijk niet veel aardappelen maar het
zijn wel heel goede. Het is een soort kleigrond met heel veel stenen.
De aardappelen zijn dan ook meteen geselecteerd: de grote en de goede,
de gekwetste en de kleintjes..

Zo ging het ook met de druiven. Alle druiven werden in een keer
geplukt. De mooie trossen worden meteen naar de keuken gebracht. De
anderen worden uitgespreid onder de colonnade om nog enkele dagen te
drogen. Dan worden de goede druiven verzameld voor het maken van wijn,
wat meteen door zr. Miri gedaan wordt. Met botten stampt ze het sap er
uit. De gekwetste druiven dienen voor wijnazijn en de gedroogde
druiven worden medicinaal verwerkt.

Ondertussen zijn Najib en Marc bezig met de beddenbakken. Er zijn er nu
dertig maar er moeten er nog veertig komen. De gaten moeten opgevuld
worden, afgeschuurd en dan geschilderd. Het is een groot werk.
Ondertussen doet Marc nog opmetingen in de nieuwbouw samen met de
architect, Jean-Marie. Deze laatste heeft ondertussen uitgerekend dat
het klooster precies op de rechte lijn ligt van Jeruzalem, over
Damascus, Mar Yakub naar Edessa (nu Ufa in Turkije). Met de plannen
van de gebouwen gaat het precies zoals met de gemeenschap zelf. Eerst
werd de ruïne hersteld en de nieuwbouw gezet. Daarna werden er plannen
van gemaakt. De plannen volgen op de bouw. Zo gaat het ook met de
gemeenschap: eerst komt het leven en dan de regels.

De stroom van buitenlandse bezoekers is erg verminderd of zelfs
stilgevallen. Toch zijn er iedere dag nieuwe gezinnen die even of voor
enkele dagen komen. Het zijn allemaal mensen van die charismatische
groep van Nader, die zo goed als toegewijden zijn. Toch kwamen vrijdag
nog 6 mannen, waarvan vier Italianen, één Braziliaan en een Syriër.
Ze werken voor een buitenlandse firma, zaten vroeger in Homs maar
wegens de onlusten aldaar zijn ze voorlopig verhuisd naar veiliger
oorden. Ze vertelden hoe heel die herrie in Homs één complot is van
benden die vanuit het buitenland gesteund worden, echt om het land te
ontwrichten. Ze vertelden ook dat ze nu al maanden wachten op een
container, die vroeger op drie weken ter plaatse was. Dat belooft voor
onze container waar wij ook al weken op wachten!

Het leven in de “mannentoren” begint stilaan vorm te krijgen. We zijn
hier nu met vijf. Jean-Marie en Najib zorgen voor de was. Er is een
mand voor de gekleurde was en een bananendoos voor de witte was.
Ondertussen weet ik ook al hoe de wasmachine werkt en help graag mee
om de was op te hangen en achteraf netjes opgelooid in het kamertje
te leggen waar we ’s morgens samen eten en dat tegelijk de werkkamer
van Jean-Marie is. Het is ongelooflijk primitief: tassen zonder oor of
plastieke bekers, een warmwaterkoker die ge met veel geduld moet
kunnen aanzetten, één grote pot confituur, die langs alle kanten
plakt, een pak fallafels en allemaal rond een klein plastieke
tafeltje tegen een bed geschoven. Maar… de gezelligheid kan niet op.
Bovendien zorgen de zusters regelmatig voor een aangename verrassing.
Ik krijg regelmatig een banaan toegeschoven, waarmee ik dat  Arabisch
‘brood’ naar binnen kan werken. Marc en Jean-Marie krijgen regelmatig
de speciale thee die ze zo graag hebben. Alex heeft al lang niets
speciaals meer nodig, hij zingt en fluit overal doorheen.
Ondertussen gaf zr. Claire-Marie mij een pak koffie, ook al bedoeld
voor het ontbijt “in den toren”. Waarschijnlijk bedoelt ze daarmee dat
we koffie kunnen zetten op Arabische wijze, met veel draf in de tas
zelf. Maar hoe kun je koffie zetten op onze manier zonder filterzakjes
en zonder koffiepot? Als ik een oude sok zou gebruiken zou niemand
daarvan op kijken… maar, ik zal toch maar wachten tot de container
toekomt. Daar zit onze koffiemachine in met filterzakjes.

Maandagavond komen moeder Agnes-Mariam, zr. Carmel en Alex terug uit
Libanon. Ze hebben nog een Franse journalist bij zich, Thierry. Vreugde
langs alle kanten. Ze hebben mijn laptop bij zich met een nieuwe harde
schijf. Alex heeft nog heel wat werk en geduld nodig om me vertrouwd
te maken met het nieuwe ding maar uiteindelijk werkt het prima. Een
zeer goed nieuws is dat David terug mag komen naar Syrië. Dit wist ik
eigenlijk al toen ik uit Libanon terugkeerde maar we zouden het geheim
houden als grote verrassing. Helaas was David er nu toch nog niet bij
omdat er nog enkele weken allerlei formulieren moeten ingevuld worden.
De verrassing is er dus af maar de vreugde is niet minder groot. Een
derde goed nieuws is dat moeder Agnes-Mariam in Libanon gecontacteerd
werd door de vrouw van de vorige president. Het is een lang verhaal,
waarvan ik nu alleen het begin wil vertellen. De moeder van deze vrouw,
inmiddels overleden, was in een vereniging die ijverde voor het
herstel van het echte Kana, nl. nabij Tyrus (nu dus in Libanon). Op
haar sterfbed heeft zij aan haar dochter gevraagd haar levensdroom te
verwezenlijken en in Kana een heiligdom te maken voor Onze Lieve
Vrouw. De vrome dochter heeft dit beloofd en inmiddels een mooi Lieve
Vrouw-beeld laten maken. Het is al heel plechtig ingehuldigd. De
shiieten, de milde moslims die best met christenen kunnen opschieten
vereren deze plaats omdat hier Joachim en Anna geleefd zouden hebben
en omdat Maria hier geboren is. De inhuldiging van het beeld was
voorzien voor het feest van Maria Geboorte op 8 september maar om
praktische redenen heeft men dit uitgesteld tot zondag zonder te weten
dat het juist de tiende verjaardag was van de aanslag op de 2 torens
in New York: 11/9/2011! Iedereen wilde er de politiek buiten laten en
dit als zuiver religieus gebeuren vieren met een beeld toegewijd aan
de Onbevlekte Ontvangenis van Maria. Ook de zoon van de vrouw, de
voormalige president van Libanon, beloofde niet te zullen komen maar
wel thuis te bidden. Dit werpt nieuw licht op de oude traditie van
“O.L.Vrouw van de Libanon” en sommige bijbelteksten zoals Hooglied 4,
8: “Kom van de Libanon, mijn bruid…”  en psalm 45, 13 over de
“dochter van Tyrus: “Van Tyrus komt men u geschenken brengen, de adel
van het volk dingt naar uw gunst”. Op de bruiloft van Kana was, volgens
Johannes,  “de moeder van Jezus aanwezig”. Pas daarna wordt gezegd dat
Jezus en zijn apostelen ook uitgenodigd waren. Dat Maria eerst
genoemd wordt is begijpelijk wanneer zij in Kana nabij Tyrus geboren
is en gewoond heeft. Er wordt hier ook een folder rondgegeven met
allerlei archeologische ontdekkingen die bevestigen dat dit Kana het
Kana uit het evangelie is. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Inmiddels vernemen we dat de zoon van de soennitische grootmoefti van
Damascus vermoord werd. De nieuwe tactiek tegen Syrië gaat dus
onverminderd voort, zoals we voorheen al vermoedden en ook geschreven
hebben. Terwijl de media de mensen willen wijsmaken dat de president
zijn eigen burgers vermoordt, worden van buitenaf aanslagen nauwkeurig
gepland en uitgevoerd. Natuurlijk worden er nog geen christenen vermoord
want die zijn nu nog niet bruikbaar. Dit zou uitgelegd kunnen worden
als een aanslag van soennieten tegen christenen. Nu moet alles gedaan
worden om te doen geloven dat de president soennieten uitschakelt. Wat
een duivelse huichelarij van het westen! Inmiddels heb ik een gesprek
gehad met Thierry, de Franse journalist die enkele artikels van moeder
Agnes-Mariam over de situatie in Syrië heeft helpen verspreiden. Hij
is zopas in Libië geweest en vertelt over de vervalste berichtgeving.
Hij heeft de twee “huizen” van de familie van Khadafi bezocht en zegt
dat het nauwelijks meer dan gewone burgerhuizen waren en dat er vele
Libiërs in veel mooiere huizen woonden. De zogezegde gouden meubels
van de dochter van Khadafi waren niets meer dan wat versierd houten
meubilair. Thierry zegt ook dat ruim 80 procent achter Khadafi stond
en dat hij leefde als een bedoeïen. Natuurlijk was hij geen brave
misdienaar maar zijn vriendschap (in het geheim) met Amerika én Israël
heeft hem nu wel de das omgedaan.
 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!