Priester Daniel Maes bericht uit Qâra (Syrië) (8)

Priester Daniel Maes bericht uit Qâra (Syrië) (8)

dinsdag 27 september 2011 11:15

Daniel Maes (72), norbertijn van Postel en afkomstig van Arendonk, loopt een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 km van Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

* * *

Zondag 25 september 2011
 

Goede Vrienden,
Zoals reeds eerder vermeld, beschikken we over een fantastische
communicatie, dank zij de heilige Geest, Bill Gates en onze computer.
Aan wie het ligt weet ik niet, maar berichten aan mijn emailadres
pdmtj@skynet.be kan ik hier niet ontvangen. En er zitten nu vele
berichten in deze eerste emailbox die ik pas in België zal kunnen
openen. Alleen de berichten aan maesdaniel1@gmail.com krijg ik hier
aan. Wil daar rekening mee houden. Ook berichten versturen kan ik
enkel langs deze laatste. Het onweer van gisternamiddag heeft het
internetverkeer helemaal plat gelegd.
Van harte
P. Daniël

Vrijdag 23 september 2011

Het is aangenaam weer samen te zijn. De meeste zitten ’s morgens een
drie kwartier of meer in stilte in de kerk voor persoonlijk gebed. Dan
wordt een tas thee gedronken en de gasten eten meestal wat fallafel
met confituur. De mensen van de gemeenschap eten ’s morgens zelden,
denk ik. Ieder doet het op zijn of haar manier en zoals hij of zij het
wil. Het is ondertussen wel minder warm geworden en natuurlijk veel
minder dan de bloedhete temperaturen die we de vorige dagen in Libanon
aan de middellandse zee nog hadden. Een ander verschil is dat je hier
wakker wordt van het schreeuwerig geroep vanuit de vele (8 of 10)
minaretten van de moskeeën in Qâra. Ze roepen tegen elkaar op. Vanuit
mijn kamer kijk ik op de ene minaret naast de andere (maar natuurlijk
nog niet ’s morgens om vijf uur!).

Deze nacht is het blijkbaar druk geweest buiten. Nader zegt dat een
honderdtal soldaten
de wacht gehouden hebben, een eind buiten het klooster aan het
anti-Libanongebergte om te beletten dat er vanuit Libanon over de
bergen wapens zouden gesmokkeld worden, die dan deze avond na het
vrijdaggebed gebruikt kunnen worden bij betogingen (door “onschuldige”
burgers natuurlijk, zoals de media dan graag berichten). We hebben
deze nacht inderdaad geweerschoten gehoord en honden horen blaffen.
Voor de rest zal er wel niets onheilspellends meer te horen of zien
zijn. We horen trouwens ’s nachts wel eens meer schieten, dat was
vroeger al zo .

Ook wordt nog even verteld over het bezoek vorige zondag van de twee
ministers, van toerisme en van landbouw. De minister van toerisme is
een mevrouw, hier uit Qâra en had nog nooit het klooster bezocht. Ze
was erg opgetogen toen ze de uitleg van het klooster te horen kreeg
en rondgeleid werd in de oude en nieuwe gebouwen.

Vandaag zijn er nog meerdere gezinnen van de groep van Nader. Er zijn
ook kleine kinderen bij die ik tot heden nog niet heb gezien.
‘s Avonds rijden de meeste weer naar huis. Overdag wordt er weer hard aan
de kruiden gewerkt. Alles gebeurt hier in grote hoeveelheden. Nu zijn
het kleine blaadjes die van hun steeltjes moeten verwijderd worden en
de bloempjes moeten nog eens apart verzameld worden. Hiermee wordt dan
een gemengde thee gemaakt.

De Romeinse toren is de verblijf- en slaapplaats van de mannen en de
jongens. In principe komen er geen vrouwen. Voor de gezinnen is er  op
verschillende plaatsen een appartement. Vandaag komen we met de vijf
(voorlopig) vaste bewoners van de toren samen: een Syriër, een
Fransman en wij drie Vlamingen (Alex, Marc en ik). Totdat de container
én David hier zijn, willen we een en ander met elkaar trachten af
te spreken. Wie doet de was en hoe? Wie poetst waar? We hebben
afgesproken om alvast samen te eten, in de gezamenlijke ruimte in de
toren, om 8.00 u ’s morgens. Rond 8.20 u wordt geluid voor het
gezamenlijk stil gebed. Dat doen we samen met de zusters in de kerk.
Het zijn maar enkele voorlopige regelingen die ons wat  kunnen helpen
meer gemeenschap te vormen. Het is in elk geval een aangename
gedachtewisseling.

zaterdag 24 september 2011

Voor het eerst hebben we deze morgen met de vijf mannen samen in de
toren op de tweede verdieping het ontbijt genomen, waar de Franse
architect nu zijn werkkamer heeft. We hebben vier plastieken stoelen
en een houten krukje, vijf plastieken bekers, één klein lepeltje en
een grote, een warmwaterkoker en thee, falaffels en abrikozenjam. Wat
nog ontbreekt, halen we later wel in de keuken bij de zusters. Dankzij
Alex en Najib wordt er Arabisch gesproken met Franse vertaling. Een
historische gebeurtenis.

Nog even vermelden dat hier geen moderne trimtoestellen om fit te
blijven nodig zijn. Als
ik even op mijn kamer iets wil gaan halen heb ik tweemaal 53 trappen
gedaan, dus 106. Als ik dan naar de zaal ga, aan de vroegere kapel,
doe ik nog eens evenveel trappen. Dat maakt iedere dag toch wel vele
honderden trappen. Maar wees gerust, voor wie minder goed te been is,
zijn er beneden kamers.

Deze avond wordt na de vespers de studie verder gezet rond het boek
Daniël vanaf hoofdstuk 9, met o.a. de aangekondigde gruwelen waarover
ook Jezus spreekt in zijn eschatologische rede (Mt. 24). We trachten
allen samen de berekeningen van de profeet Daniël te volgen.
Ondertussen komen nog enkele moslimvrouwen hulp en raad vragen.
Tegelijk wordt deze avond een jonge man hier gebracht voor opvang,
Fadi heet hij en is orthodox. Hij is door zijn ouders misbruikt en
verlaten en werd tot heden door oma opgevangen. Je ziet dat hij veel
geleden heeft en psychisch erg kwetsbaar is. We hebben eensgezind
besloten om hem hier een kans te geven, al zal het niet zo eenvoudig
zijn. Hij zal bij ons in de toren verblijven en Najib ontfermt zich al
direct over hem.

Er is vandaag ook een vruchtbaar contact geweest tussen moeder
Agnes-Mariam en het groepje soldaten dat post vat aan het
anti-Libanongebergte, zowat een kilometer voor ons klooster. Daar
hebben ze ons verzekerd dat ze ons wel degelijk zullen beschermen, moesten
we aangevallen worden. Ze leggen ook uit hoe. Mar Yakub is  een
complex midden in de woestijn, op 3 km van Qâra. Moeder Agnes-Mariam
zal contactpersoon zijn voor deze streek wanneer er gevaar dreigt.
Wanneer de gemene samenzwering van het Westen die Syrië wil
ontwrichten, zijn hoogtepunt zou bereiken in een beslissing om te
bombarderen (“om de bevolking te beschermen”, zoals het huichelachtig
heet, ge moet het toch maar kunnen!), zullen ze pas ondervinden hoe
sterk de eenheid is onder het Syrische volk en in het Syrische leger.
Ondanks de grote verschillen is er in Syrië nooit een fundamenteel
onderscheid gemaakt tussen  de afzonderlijke groepen. Ook hier binnen
de muren leven Alawieten, soennieten, christenen, katholieken en
orthodoxen eensgezind samen. En de imams van Qâra hebben laten weten
dat ze morgen op bezoek willen komen.

zondag 25 september 2011

’s Zondags is het echt een vrije dag. Er is alleen een plechtige
zondagseucharistie en een feestelijk middagmaal voorzien. Natuurlijk
wordt voor de maaltijd gezorgd en ieder die wil helpt. Je ziet dat de
zusters het wat rustiger aan doen en dat  het gewone werk aan de
kruiden, dat zowat altijd en overal gebeurt, er nu niet is.

Vlak voor de mis wordt een klein meisje gebracht dat ook een tijd hier
opgevangen zal worden. Ze heet Mariam en komt uit een ontwricht gezin
waarvan de moeder al meerdere keren in de gevangenis heeft gezeten. De
kleine Sjams ontfermt zich over haar. Ondertussen blijkt dat het met
Fadi moeizaam zal gaan. Die jongen heeft blijkbaar nog niet eens
geleerd aan tafel te eten. Vandaag is Alex jarig en zr. Carmel heeft
als verassing een taart gebakken. Wanneer die met brandende kaarsen
wordt aangebracht en Alex van alle kanten gelukwensen krijgt is dit
blijkbaar te veel voor Fadi. Hij wil geen stuk taart en loopt weg.
Omdat we in de tuin zitten te eten heeft  hij nogal wat ruimte om te
lopen. Met verwerping heeft hij leren omgaan en hij heeft ook een
aantal overlevingsmechanismen aangeleerd, maar met genegenheid en
vriendelijkheid weet hij nog geen weg. Uiteindelijk ontfermt Najib
zich over hem.

De hemel heeft vandaag een kostbaar geschenk klaar. Voor het eerst
sinds ik hier begin september ben, wordt de hemel donker, het begint
te donderen en er valt een flinke regenbui. We hebben juist gedaan met
eten. De regen is hier een zegen voor de woestijngrond, voor de bomen,
de groenten en de kruiden. Helaas duurt de regenbui nauwelijks een
half uur. ’s Avonds is het opnieuw beginnen donderen en bliksemen en
is er veel regen gevallen. De woestijn zal weer bloeien.

Helaas hebben we vandaag geen imams van Qara gezien. Werden ze door
het onweer opgehouden?

Alex, die journalistiek gedaan heeft en  een website kan maken wil de
nieuwe website van de gemeenschap aanvullen met korte interviews.
Morgen zal hij die er op trachten te zetten: www.maryakub.org

 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!