Priester Daniel Maes bericht uit Qâra (Syrië) (6)
Libanon, Syrië, Christenen, Damascus, Alawieten, Soennieten, Beiroet, Agnès-Mariam de la Croix, Priester Daniel Maes, Qâra, Mar Yakub, Oecumenische samenkomst, Maronieten, Mgr. Samir Mazloum, Patriarch -

Priester Daniel Maes bericht uit Qâra (Syrië) (6)

dinsdag 20 september 2011 20:50

Daniel Maes (72), norbertijn van Postel en afkomstig van Arendonk, loopt een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 km van Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

* * *

Deze keer wil ik, weliswaar voorzichtig, ook wat politiek nieuws brengen.

P. Daniêl.

* * *

Maandag 19 september.

Wat we gisteravond in de “Tent of Praise” van de Church of Christ in
Beiroet hebben meegemaakt ben ik nog aan het verwerken. Van de
jongeren die we ontmoet hebben verwacht ik zeker dat we er vroeg of
laat gaan ontmoeten in Syrië. Terwijl de duisternis in de wereld
steeds groter wordt zijn er ook steeds sterkere tekenen van de kracht
van de heilige Geest. En dat  laatste hebben we daar  mogen ervaren.

Deze morgen rijden moeder Agnes-Mariam, David en ik eerst naar de
Amerikaanse ambssade om te zien of David eventueel met een
naamsverandering terug kan keren naar Syrië. Al bij de ingang van het
indrukwekkend complex wordt ons gezegd dat zulks
per email moet gevraagd worden.  Dan maar eerst naar de post waar ik
de postbus van Mar Yakub zie. Er is voor de veiligheid geen
rechtstreekse post naar Mar Yakub in Syrië, wel langs Libanon hier:
P.O. Box 29 Zouk Michael, LEBANON. En zowat om de maand moet men toch
naar hier komen om allerlei materiële zaken te regelen.

Deze voormiddag is er hier in huis weer een “oecumenische samenkomst”
met père Gabriel Hachem, de vriendelijke man die we vorig jaar al
ontmoet hebben en die aan meerdere universiteiten “oecumene” doceert
en o.a. ook op het seminarie in Libanon.

Hij is een genaturaliseerde Belg omdat hij destijds als Libanees in
Louvain-la-Neuve studeerde en dienst deed in een parochie. Er is nog
een Libanese vriendin van moeder Agnes-Mariam bij, die mee helpt het
middagmaal klaar te maken. Samen eten we buiten aan de  tafel op  de
binnenkoer. Er is een extra grote forel. Citroen was er helaas niet
bij totdat ik me herinnerde dat ik vorig jaar van hier een grote
citroen meegebracht heb. Inderdaad, achter ons op de binnenkoer staat
een boom vol met grote groene citroenen. Het is verder een aangename
gedachtewisseling met père Gabriel over de oecumene, de kracht van de
lutherse rechtvaardigingsleer, de betekenis van de “initiatie”, de
algemene noodzaak van de  “doop in de Geest” …

Ondertussen heeft David langs email contact gehad met de Amerikaanse
ambassade en hij mag morgen voormiddag komen. Onze “heerlijke
gedwongen vakantie in Libanon” zal dus zeker nog even duren.

Deze avond wordt moeder Agnes-Mariam ernstig ziek. Het is een
maagcrisis die ze af en toe meemaakt. David en ik gaan ons rozenhoedje
bidden al wandelend, waarbij ik probeer het Arabisch weesgegroet te
leren. We gaan langs de apotheek en halen de nodige medicamenten voor
moeder Agnes-Mariam. Maar sinds mijn contact deze zomer met het bisdom
Fréjus-Toulon heb ik ondervonden hoe weldadig de Pastis – apéritif
anisé – kan zijn voor de maag. Na enig zoeken vinden we in Adonis een
winkel met alle mogelijke dranken, ook de Pastis. Thuisgekomen
vernemen we dat moeder Agnes-Mariam helaas helemaal geen alcohol kan
verdragen. Dus genieten wij er dan zelf maar van.

Dinsdag 20 september 2011.

Deze morgen is voor mère A-M het ergste leed blijkbaar weer geleden.
Zr. Carmel en David rijden naar de Amerikaanse ambassade terwijl
moeder Agnes-Mariam en ik gebracht worden naar de maronitische
bisschop mgr. Samir Mazloum, “vicaire patriarchal”. Op de 3 à 4
miljoen Libanezen zijn er ongeveer 1 miljoen maronieten. Zijn
residentie in Junieh lijkt op een norbertijner abdij: alles wit met
brede gangen van goedkoop Turks marmer. Ook monseigneur zelf is
helemaal gekleed in het wit, precies zoals een norbertijn, maar dan
zonder schouderkapje. Hij wil graag poseren voor een foto. Mijn habijt
zit in een container die nog moet toekomen anders hadden we een foto
gehad met ”twee witheren in Libanon”.

Natuurlijk komt de toestand in Syrië ter sprake en de flinke toespraak
van de maronitische patriarch. Ik geef de inhoud op mijn manier weer.
Iedereen is tegen dictatuur en voor democratie. Wij zijn in principe
niet voor of tegen een regime maar met omwentelingen moet men goed
weten waar men naartoe gaat. Er zijn nu in Syrië drie mogelijkheden.
De eerste is dat er een openlijke strijd losbarst tussen soennieten en
alawieten. Dit wordt dan een burgeroorlog die gemakkelijk kan
overslaan naar Libanon. Dit wensen wij, die het hier hebben
meegemaakt, aan niemand toen. De tweede mogelijkheid is de overheersing
van de moslims die gemakkelijk in staat zijn om een moslimstaat op te
richten, dank zij de organisatie, de wapentoevoer en de hulp vanuit
het buitenland. Wat dit betekent weet iedereen: een dictatuur die
gruwelijker is dan er ooit geweest is in Syrië. De derde mogelijkheid
is de opsplitsing van Syrië in kleinere confessionele staatjes, waar
Amerika en Europa nu op aandringen. De alawieten gaan zich zomaar
niet laten doen door de soennieten en vechten voor hun eigen vrijheid.
De anderen trachten hetzelfde te doen waaruit uiteindelijk “de nieuwe
orde”, “the new Middle-East” ontstaat. Dit is  dan de buitenlandse
politiek van “verdeel en heers”, waarvan Irak het voorbeeld is. Het is
uiteindelijk voor niemand heilzaam, zeker niet voor de christenen, die
weer de eerste slachtoffers zullen zijn. Is dat dan de hulp die de
christenen vanuit het Westen krijgen?

Ondertussen is de rol van de buitenlandse media bijzonder ergerlijk.
Terwijl zij het “bombarderen van Latakia” uitvoerig tonen, vertellen
de vele mensen van Latakia die in Mar Yakub komen dat er helemaal
geen bombardementen geweest zijn! Met getrukeerde beelden wordt de
zogenaamde chaos getoond die buitenlandse machten willen bereiken.
Die zouden dan moeten bewijzen hoe gewelddadig het leger optreedt. Dit
soort internationaal mediageklungel is nooit eerder vertoond. Ik ben
nu al tweemaal door Damascus gereden en heb niets abnormaals gezien,
ook niet op de 90 km onderweg. De beelden en standbeelden van de
president staan er allemaal nog precies zoals voorheen. In het
buitenland wil men kost wat kost verhinderen dat men zou zien hoe
breed de steun van de Syrische bevolking is voor zijn regering, die
niet wil wijken voor Amerikaanse chantage. In ons dorpje Qâra is er
ook een groepje heethoofden die willen reageren tegen het regime maar
ze worden flink aangepakt door de bevolking zelf omdat zij de oorzaak
zijn dat het nu plots veel slechter gaat. Gelukkig hebben we in
Vlaanderen nu een goede, onafhankelijke informatiebron die deze
schandelijke manipulaties wil aanklagen: http://
mediawerkgroepsyrie.wordpress.com
.

Maar kom, terug naar Libanon. We hadden een lang gesprek met de
bisschop en ik heb deze morgen heel veel geleerd. Bij het afscheid
bood hij ons de traditionele oosterse snoepjes aan. Buiten stond een
vriendin van moeder Agnes-Mariam ons al op te wachten om ons naar huis
te brengen. Omdat ik graag een Nieuw Testament had in het Arabisch en
Frans reed ze even langs de grote boekhandel waar we vonden wat ik
zocht.

Priester Daniel Maes.

Qâra, Syrië.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!