Priester Daniel Maes bericht uit Qâra (Syrië) (11)

Priester Daniel Maes bericht uit Qâra (Syrië) (11)

zaterdag 8 oktober 2011 05:15

Daniel Maes (72), norbertijn van Postel en afkomstig van Arendonk, loopt een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 km van Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Woensdag 5 oktober

Deze dagen lijkt het leven in het klooster op een soort algemene
mobilisatie omdat er op het einde van de maand een groep van 300
personen komt! Toen we laatst uit Libanon terugkeerden heb ik verteld
dat we in Damascus meerdere ontmoetingen gehad hebben. Een ervan was
in een restaurant met enkele lieve mensen die een driedaagse
voorbereidden met christenen uit zowat alle denominaties en vanuit
heel Syrië om te bidden voor de eenheid. De leidster ervan is de
initiatiefneemster van een erg mooie dvd over St. Paulus, die gespeeld
werd door bijna allemaal moslim-acteurs en gedraaid op de originele
plaatsen in Damascus. Zij zal met 300 christenen, vooral jongeren naar
hier komen. Nu zijn er in de nieuwbouw al wel enkele apartementen en
kamers in ruwbouw af maar voor de rest moet er hier overal plaats
gevonden of gemaakt worden. Van overal worden nu matrassen (dunne
mousse), dekens, lakens, hoofdkussens bij elkaar gezocht. En dan weten
dat er in de (hopelijk op weg zijnde) container zoveel goed materiaal
zit! Bovendien moeten er nog een 70-tal beddenbakken gemaakt worden,
die lijken op grote lage tafels. En elke beddenbak moet dan nog
geverfd én gevernist worden, dit laatste ook aan de onderkant, om de
beestjes weg te houden. Iedereen is ijverig bezig, niemand maakt zich
druk of vraagt zich af of dit ooit gaat lukken. Zo heb ik deze morgen
ook een tweetal uur gevernist. Alle beetjes helpen! Het leven is hier
nog lang geen slappe elastiek. Ondertussen zal er trouwens nog een
kleinere groep komen voor vier dagen.

Na het avondeten is het doorgaans recreatie tot men gaat slapen. Het
zijn wel originele recreaties. Iedereen doet wat hij of zij wil. Ik
heb echter nog niet meegemaakt dat men samen zit zonder iets te doen,
tenzij dat er belangrijke mededelingen uit te wisselen zijn. In de
recreatie zijn meerderen meestal met de kruiden bezig, met groenten of
met de voorbereiding van het eten voor volgende dag, een ander zit te
naaien, een ander is schoenen aan het lappen, een ander is een boek
aan het lezen, anderen zijn met hun laptop bezig, iemand is de
kinderen aan het helpen bij hun huiswerk, maar allemaal blijven ze in
gesprek met elkaar. Of er wordt wat gezongen of verteld. De laatste
tijd wordt nogal eens de televisie opgezet, op zoek naar het nieuws
over Syrië. Dat duurt dan maar even en meestal zijn dan alle mogelijke
posten overlopen.

Om elf uur ’s avonds zie ik Alex en Najib nog bezig in een kamer op de
eerste verdieping. De deur waar we ’s morgens zo hard aan geschuurd
hadden hangt er al in en is geverfd. Alleen moet ze nog gevernist
worden. De kamer is nu bruikbaar.

Donderdag 6 oktober 2011

Vandaag is het poetsdag in de toren. Ieder doet wat. Terwijl we echter
nog niet begonnen zijn en nog  in de kapel in stilte aan het bidden
zijn, horen we al een geroezemoes in het atrium: een
vijfenveertigtigtal mensen, jonge gezinnen met kinderen. Ik herken de
twee echtparen die enkele dagen geleden ’s middags aan tafel zaten.
Zij komen  hier met hun groep drie dagen op bezinning. Aan ieder wordt
een kamer toegewezen. De jongeren zitten meteen al samen in de zon op
de trappen van het grote atrium. Ze hebben hun eigen ruimte om
bezinning te houden en te eten.

Het middagmaal na de eucharistie verloopt vandaag in een bijzonder
opgewekte sfeer. Er heerst blijheid om hetgeen er in de UNO is
gebeurd. Ik zal proberen een overzicht te geven van de toestand zoals
ik die van hieruit begrijp. Ik leef wel in het land zelf, met mensen
uit zowat geheel Syrië om me heen en af en toe een degelijke
journalist en alle mogelijkheid om de feiten uit eerste hand te
vernemen maar… ik kan rechtstreeks geen nieuws lezen of verstaan, ik
moet het allemaal nog in vertaling krijgen. Toch meen ik de toestand
van hieruit in grote lijnen goed te kunnen volgen. Vergeef me de
mogelijk onnauwkeurige details.

De wereldmachten (vooral Amerika met Europa) willen greep krijgen op
het Midden-Oosten en “een nieuwe orde” scheppen. De situatie in
Tunesië, Egypte, Libië is wat te veel aan hun controle ontsnapt, wat
ze in Syrië willen voorkomen. Ze willen Syrië verplichten hun
voorwaarden te aanvaarden en het land in kleine religieuze groepen
verdelen. Verdeel en heers. Daarvoor moet de huidige regering in Syrië
uit de weg geruimd worden en hiervoor wordt nu de wereldpers
ingeschakeld. Er worden getrukeerde beelden gegeven van
massabetogingen tegen de regering in bepaalde plaatsen om dan die
betogingen daar uit te lokken. Aan arme gezinnen wordt grof geld
gegeven en wapens om soldaten en veiligheidsagenten aan te vallen.
Als ze gedood worden, verminken ze de lichamen om te tonen hoe wreed
het regime met eigen mensen te werk gaat. Dag op dag wordt gezegd
hoeveel “onschuldige burgers” door het leger zijn gedood, ook wanneer
er geen enkele dode gevallen is. We hebben beelden gezien op tv van
een zekere Veina (?), een bloem van een Syrisch meisje, verkracht,
gruwelijk verminkt en in stukken gehakt, om te bewijzen hoe
onmenselijk het regime de bevolking behandelt. Het zijn allemaal
schaamteloze leugens. Het meisje is uitvoerig op de Syrische tv
verschenen en vertelt haar verhaal, met haar paspoort in de hand. Haar
broer die bij de fundamentalistische moslims is en betaald om te
moorden heeft haar wel verkacht maar zij is van huis gevlucht (wat een
grote misdaad is die met foltering en zelfs de dood gestraf kan
worden). Haar moeder is haar zogenaamd dood en gruwelijk verminkt
lichaam komen bezoeken in het ziekenhuis. Ze heeft het zelf op tv
gezien. Omdat ze voortaan als dood opgeschreven staat kan ze dus ook
niets meer, ze kan niet meer huwen. Daarom is ze naar de tv gekomen om
de waarheid te vertellen van haar broer en haar vlucht. Er is een
gelijkaardig verhaal van een kind dat door het leger zou gedood zijn
en verminkt, wat pure leugen is. De wereldpers verzint nu wat ze maar
wil om het “geweld van de president tegen zijn volk” in de verf te
zetten. En nauwelijks druppelt er achteraf iets door van de waarheid.
Maar Amerika en Europa gaan onverminderd met hun duivelse actie door.
Nu werd bij de UNO een resolutie ingediend die Syrië dertig dagen tijd
geeft “om te stoppen met het geweld”  (dat de wereldmachten langs de
media dus nog meer dan voorheen zelf zullen veroorzaken), zoniet wordt
groen licht gegeven om in te grijpen. (Ik zie hier onze Belgische
vliegtuigen al vrolijk bommen droppen “om ons te komen beschermen”,
dankuwel België!) De Syrische ambassadeur heeft een striemende
aanklacht uitgesproken tegen de gruweldaden van Israël, Amerika en
Europa. (Het duurt helaas voor mij te lang om deze opsomming langs
internet hier te kunnen bemachtigen maar het moet de moeite zijn).
Telkens wanneer er mensenrechten moesten verdedigd worden hebben
Israël, Amerika en Europa zich verzet en nu zouden ze zich willen
voordoen als de grote verdedigers van de vrijheid en de mensenrechten en
de grote weldoeners van de mensheid!  De vrede, democratie en
menslievendheid die Amerika gebracht heeft in Vietnam, Irak,
Afghanistan… zijn intussen voldoende bekend. Ik zag  hoe de
Amerikaanse vertegenwoordigster na die flinke toespraak haar spullen
pakte en kwaad wegliep. Ze kon de waarheid niet verkroppen. Dan is
het onverwachte gebeurd. De resolutie moest eindeloos aangepast
worden en tenslotte hebben niet alleen Rusland maar ook China, zoals
nooit voorheen, hun veto uitgesproken. Schitterend. Het waanzinnige
machtsblok van Amerika en Europa is nu gebroken. Zij zijn niet meer de
heersers die de wereld naar hun hand kunnen zetten. Voortaan spelen
China, Rusland, Brazilië, India ook mee. En landen zoals Iran zullen
Syrië veel gunstiger gezind zijn dan de zogenaamde westerse
verdedigers van de democratie. Er zijn opnieuw twee machtsblokken. Het
gaat in werkelijkheid niet om de bescherming van de democratie, van de
christenen, van de vrijheid , van de “onschuldige burgers” of welke
edele slogan ook. Er zijn in Amerika clubs van allermachtigste heren
die door bizarre en weerzinwekkende riten ingewijd worden om “de
nieuwe wereldorde” gestalte te geven. Ze hebben meer macht dan de
landen en staten zelf om in naam van een nieuw heidendom de wereld aan
satanisme toe te wijden.  Als wij moeten kiezen tussen de huidige
zogenaamde dictatoriale lekenstaat van de Syrische regering en deze
nieuwe wereldorde, zoals de democratie die Amerika in Irak heeft
opgelegd, dan zal de keuze voor veruit de meeste Syriërs vlug
gemaakt!

Oef! Dit gezegd zijnde, wil ik toch ook nog even helpen bij het verven
en vernissen van de beddenbakken. Maar kijk, net ben ik bezig of een
groep jongeren van die evangelische groep komt naar ons toe en bieden
aan om tijdens hun pauze ook te helpen. Het zijn twee Irakezen, die nu
in Damascus wonen en de ene schijnt zelfs nog schilder te zijn. Ze
kennen bovendien nog een mondje Engels ook nog. Dank u jongens. De
meisjes zitten ondertussen in de grote schommel die in diezelfde
binnentuin geinstalleerd is. En de jeugd is overal hetzelfde: met een
gsm spelen en maar fotootjes nemen! En de Arabische parfum is ook niet
mis, of mag ik dat allemaal niet vertellen?
Als die groep in de kerk geweest is duurt het een hele tijd voor de
parfum verdwenen is, ongeveer zoals bij ons in België na een
huwelijksmis.

Deze avond na het avondmaal wordt nog eens naar tv gekeken. Met enig
leedvermaak (het worde ons vergeven!) zien we hoe Amerika nu af te
rekenen krijgt met massale protestbetogingen tegen de regering. Wat ze
Syrië hebben willen aandoen krijgen ze nu als een boemerang terug. De
reden om naar tv te kijken was eigenlijk dat vandaag op de Syrische tv
de Franse journalist Thierry, die de vorige dagen bij ons verbleven
heeft, uitleg kwam geven over zijn bevindingen in Lybië. Tegelijk
wordt gekeken naar de toespraak van de Syrische ambassadeur in de
Verenigde Naties waarbij hij alle geweldplegingen opnoemt van het
Westen. “Wij hebben hervormingen nodig”, zo gaf hij ruiterlijk toe,
“maar wie van jullie landen geen hervormingen nodig hebben mogen de
eerste steen gooien!”

’s Avonds op het grote binnenplein hebben we nog goed contact met de
jongeren die vertellen dat ze bezig zijn met de studie van het boek
Daniël!

Vrijdag 7 oktober 2011

De gezangen van de evangelische jongeren klinken over het binnenplein.
Ze hebben hun eigen dagorde met vorming, gebed en ontspanning.
Ondertussen blijft in het klooster nog de sfeer van “algemene
mobilisatie” hangen in het vooruitzicht van de 300 personen die komen
op het einde van de maand.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!