Over-werk(t)

Over-werk(t)

woensdag 2 oktober 2019 14:41

De nieuwe regering wil werk maken van werk. De lat moet hoger, iedereen moet de handen uit de mouwen steken. Men wil activering stimuleren en mensen motiveren aan de hand van een jobbonus. Toegegeven, dat klinkt mooi. Tot je er even bij stil staat en denkt aan de praktijk, het echte leven. Niet de praktijk van politici, maar de praktijk van de ‘gewone’ mens. Als ik daaraan denk, dan voel ik niets dan verontwaardiging. Bovendien lijken deze politici nogal een vreemd mensbeeld te dragen… Ik bekijk het even aan de hand van hun besproken maatregelen.

Jobbonus: voor de luieriken. 
Om de mensen te motiveren tot werk, zal men de jobbonus invoeren. Dat komt erop neer dat je meer zal verdienen (al is dat ‘meer’ nogal beperkt…) als je werkt, dan wanneer je niet werkt. Op het eerste zicht, lijkt dit nogal logisch. Men ‘verdient’ immers zijn kost door te werken, niet door in de zetel te hangen. Maar welk beeld hebben deze politici dan over mensen met een werkloosheidsuitkering? Dat het mensen zijn die liever in de zetel hangen, dan aan het werk te gaan? Dat het hun eigen keuze is om niet aan het werk te zijn? Dat men liever thuis hangt, dan werkt als men toch evenveel verdient? Men lijkt te redeneren dat mensen met een werkloosheidsuitkering profiteurs zijn. Men wijst met de vinger naar hen: zij willen niet werken, dus zij moeten gemotiveerd worden, dus hier komt de jobbonus. Waarschijnlijk zullen er ook profiteurs tussen zitten. Maar zouden er nog andere redenen kunnen zijn waarom mensen niet aan het werk zijn? Bijvoorbeeld omdat de jobs die beschikbaar zijn, gepaard gaan met barre werkomstandigheden? Bijvoorbeeld omdat men lang gestudeerd heeft, maar het tijd vraagt om een job te vinden in de sector? Bijvoorbeeld omdat men vaak solliciteert, maar daarom de job nog niet krijgt? Bijvoorbeeld omdat men een gevoelige rug heeft, en daarom de fysiek belastende jobs niet kan aannemen? Bijvoorbeeld omdat een ploegenstelsel niet combineerbaar is met de gezinssituatie? Zo kunnen we wel nog even doorgaan. Kiezen voor werk betekent meer dan enkel kiezen voor een iets hoger loon. Niet aan het werk zijn is niet gelijk aan niet willen werken.

Activering: werken als plicht, niet als recht. 
Ik viel bijna achterover toen ik vernam dat men de VDAB niet enkel zal inzetten voor mensen die werkzoekend zijn, maar ook voor mensen die er bewust voor kiezen om niet te werken! Het is nog niet zo lang geleden dat men moest strijden om werk als recht. Inmiddels is dit compleet omgeslagen en zal binnenkort iedereen verplicht zijn om aan het werk te gaan. Ik ken in mijn omgeving amper mensen die bewust thuis blijven. Dit thuis blijven is trouwens niet gelijk aan ‘altijd vakantie’, maar betekent de zorg opnemen voor kindjes, hulpbehoevende familieleden, het huishouden, … Om deze keuze te kunnen maken moet je bovendien al heel wat geluk hebben: een afbetaald huis, een goed verdienende partner, … Voor de meeste gezinnen is het niet mogelijk om te teren op één loon. Zij die deze bewuste keuze maken, offeren zich bovendien op door niets te vragen van de overheid. Een werkloosheidsuitkering krijgen zij immers niet (want men zit toch maar te niksen?). Het enige dat men dan toch ‘in return’ zou moeten krijgen, is dat men hen met rust laat? Nu zullen ook zij, die bewust kiezen om zich op een andere manier in te zetten in de samenleving, gepord worden, ‘aangezet worden’, om toch maar aan het werk te gaan.

Mismatch: een cadeau voor de nieuwkomers. 
In De Afspraak had men het over de mismatch tussen de vele openstaande vacatures, en de vele werklozen. Nogmaals een bevestiging zo lijkt het: er zijn toch jobs, luierik, ga van die zetel af! Men dacht aan een ideale oplossing: nieuwkomers kunnen deze gaten invullen. Een win-winsituatie: de jobs raken ingevuld, en de nieuwkomers gaan aan het werk wat hun integratie bevordert. Verschrikkelijk, vind ik dat. De jobs die niemand wil (hoe zou dat komen?), die moeten de niet zo welgekomen nieuwelingen doen. Nochtans verklaart de Unversele Verklaring van de Rechten van de Mens dat iedereen gelijk behandeld moet worden. Nieuwkomers zijn geen mensen zo blijkt. Zij mogen niet dezelfde keuzes maken als de ‘Vlaming’ (kan iemand mij uitleggen wat dit is?), zij moeten blij zijn met wat ze krijgen, euh pardon, met wat zij moeten doen.

Er is dus inderdaad nog veel werk aan de winkel. Maar niet bij de ‘gewone mens’. Ik vraag de politici om de handen uit de mouwen te steken en werk te maken van een positiever mensbeeld, van gelijke kansen, van keuzevrijheid en van betere werkomstandigheden. Hup, van die zetel af!

Barbara Naert

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!