Over sokken.

zondag 29 september 2019 18:58

(Verhalen uit het alledaagse)

Misschien zal je het met me eens zijn en misschien ook niet maar het is me telkens wat met die sokken. Ze mogen dan al steeds per twee komen, even vaak zijn het verstokte einzelgängers. Dat merk ik wanneer ze verzamelen blazen in de wasmand. Net voor of na het wassen. En al zeker bij het opvouwen na de wasbeurt. Want dan blijken er geheid een aantal van hen spoorloos te zijn verdwenen. Het is altijd hetzelfde liedje. En het zijn nooit twee dezelfde die verdwijnen.

Soms denk ik dat de wasmachine ze heimelijk opslokt. Alleen zijn daar geen concrete aanwijzingen voor te vinden. De wasmachine blijft gedienstig draaien en is tot op heden nog niet verstopt geraakt. Geen idee dus waar ze uithangen. Die verdomde sokken. Uit bezorgdheid en niet zonder enige voorzienigheid heb ik dan maar een toevluchtsoord voor vereenzaamde sokken geopend in de onderste lade van mijn kleerkast. Helaas barstte deze reeds snel uit haar voegen. Alsof ze zich daar à volonté voortplanten in dat asiel van mijn voeten.

Ja, sokken zijn bij nader inzicht toch wel een heel vreemde soort. En hardnekkig ook. Al mag je niet denken dat ze dom zijn. Verdomd nog aan toe. Neen, dat niet. En wie bijvoorbeeld ook dacht dat sokken slechts één in- en uitgang hebben, die is er aan voor de moeite. Sokken hebben immers wel degelijk een extra opening. Vermoedelijk is het een soort van nooduitgang. Maar dat kan ik vooralsnog niet bevestigen. Ik weet enkel dat het dat kleine gaatje is waar doorgaans ook de grote teen doorheen komt kijken. Al kan het ook een andere zijn. Dat hangt er wat van af. Niet van de kwaliteit van de sokken weliswaar. Geloof me. Ik heb ze alle geprobeerd.

Tot voor kort hield ik jaarlijks trouwens ook een stop-de-sokken-dag. Dat was zelfs een soort van traditie geworden. Ik dreef dan alle sokken in het huis bijeen en controleerde ze op extra gaten waarna ik ze dan nauwgezet stopte. Met naald en draad. Dat was een bevredigend werkje. Het gaf me rust. Maar daar ben ik nu van afgestapt. Want het heeft geen zin. Het was als dweilen met de kraan open. Voor je het wist herstelde je de herstellingen van de herstellingen.

En misschien ligt het aan mij maar sokken sollen maar wat met hun dragers, denk ik dan. Zo is recent de tendens opgedoken om via markeringen aan te geven aan welke voet de respectieve sok moet worden aangetrokken. Een flauwe grap van jewelste. Alsof ik ’s ochtends fris en monter genoeg ben om uit te zoeken welke markering nu juist waar zit, laat staan dat ik weet welke sokken ik aantrek. Het is pas tegen de avond, wanneer ik na een lange werkdag mijn schoenen heb uitgedaan dat het me opvalt dat ik verkeerdelijk mijn sokken heb aangetrokken.

Je kan dat grappig vinden. Mijn neurotische brein is het daar niet mee eens. Beter is het om niets te weten. Beter is het je van niets aan te trekken en de sokken hun gang te laten gaan. Gaten te maken en geurtjes te verspreiden. Of mysterieus te verdwijnen.

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!