Over het lappen van ramen

zondag 10 november 2019 10:57

(Verhalen uit het alledaagse.)

Ik zal er maar geen doekjes om winden. Iedereen heeft zo wel een of ander huishoudelijk taakje dat maar niet gedaan raakt. Hetzij stofzuigen, het toilet reinigen, lakens verversen, afwassen of vuilnisbakken buiten zetten.

Bij mij is dat ramen lappen. Ik kan er geen exacte datum op kleven, maar het moet nu toch al twee, drie jaar geleden zijn dat ik dat gedaan heb. Als het er al geen vier of vijf zijn. En het is niet dat ik daarvoor ondertussen een huisslaafje op de kop heb weten tikken. De administratieve rompslomp is mij hier te veel aan, al gebeurt het werk dan tegen een belachelijk lage prijs.

Het is overigens een beetje vreemd uit te vinden wat mij telkenmale tegenhoudt dit werk zelf aan te vatten. Echt veel heb je er nochtans niet voor nodig: wat water, een beetje zeep, een sponsje en een zeemvel, een trekkertje, een emmertje om het water en de zeep in te doen en een laddertje als je – net als ik – wat korte beentjes hebt. En een doos goesting, of twee. Want het lijkt wel of die dozen steevast zonder bodem geleverd worden. Maar dan nog lukt het me niet in gang te schieten.

Zo woekeren in mijn huis de stof- en spinnenwebben dus vaak omheen de glaspartijen. Ze vangen er de aanwezige insecten waarvan ik soms enkele terugvind op de vensterbank, half verteerd of van ontbering omgekomen. De juiste oorzaak kan ik niet meteen achterhalen en het maakt me ook weinig uit. Ik wil er wel eens langsgaan met de stofzuiger, maar het nodige materiaal verzamelen om de ramen te lappen, laat staan het werk zelf uit te voeren, daar kom ik echt niet aan toe.

Een nicht van mij raadt me aan elk werkje dat minder dan twee minuten in beslag neemt niet uit te stellen maar meteen aan te vatten. En dit zou best kunnen opgaan voor het verzamelen van het nodige materiaal: de emmer, de spons, het zeemvel en het laddertje. Zelfs voor het toevoegen van de zeep in het water en het opdissen van het trekkertje. Maar twee minuten is geenszins voldoende voor het lappen van de ramen, want ik herinner me nog van de laatste keer dat dat lappen wel zeker een halve dag in beslag nam. En bovendien heb ik daar amper van kunnen genieten. Een raam heeft namelijk twee zijden en wanneer je slechts één zijde lapt, haalt dat weinig uit natuurlijk. Het staat gelijk aan het leveren van half werk. En wanneer je weet het niet te zullen halen, dan begin je er maar beter niet aan.

Ik ben mij bewust van de gebrekkigheid van deze denkpiste, maar er is nog een groter obstakel, want pas gelapte ramen worden ook snel weer vuil. En dat is pas de echte dooddoener. Zie, ik ben niet het type dat voor half werk meteen uit het startblok schiet maar voor de schone schijn kom ik al helemaal niet in actie.

Ik herinner me trouwens de tijd waarin enkel wat krantenpapier gebruikt werd om de ramen te lappen. En misschien was dat toen wel uit pure armoede, maar het ging alvast een stuk eenvoudiger en sneller. Want dat ging zo: een blad krantenpapier werd op een bolletje verfrommeld en het glas werd met cirkelvormige bewegingen proper gemaakt. Aan de rand van het vensterglas met het raamwerk was je dan wel verplicht om in verticale of horizontale richting te frotten om het glas proper te krijgen.

Frotten dus. Niet te verwarren met wroeten, want wroeten, dat is voor de dieren. Of voor de voeten. En het zijn handen die frotten. Want handen zijn gedistingeerder dan voeten. Dat heb ik van horen zeggen. Dit bewijst dat de overgang van aap naar mens niet per se een positieve evolutie is geweest. En als er een god achter dat hele scheppingsverhaal verborgen zat, dat hij ons toch maar mooi een poets gelapt heeft.

“Ach was ik maar een aap, dan was ik zoveel handiger geweest!” denk ik dan algauw. Want misschien kon ik dan die verdomde ramen tegelijkertijd langs beide zijden lappen.

Maar dit is geen apenverhaal en het is ook niet dat het in huis ondertussen donkerder of somber is geworden. Al heb ik dan sinds jaren de ramen niet meer gepoetst, het licht komt nog steeds voluit binnenvallen. Meer zelfs: net nu de dagen korter en de nachten langer worden is er meer licht dan ooit tevoren. Hiertoe heb ik immers een extra spotje opgehangen. En het doet me nog verder denken: we poetsen wat af in ons leven. De een doet het met ramen, de ander met mensen en nog anderen poetsen gewoon de plaat.

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!