De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Over de doden niets dan goed.

zondag 25 oktober 2020 15:45
Spread the love

Beste meneer Filip

Het is alweer een tijdje geleden dat ik u schreef, maar ge moet mij geloven, ik heb echt genen tijd gehad. Het was hier druk, druk, druk. Ik heb de laatsten tijd namelijk nogal wat begrafenissen moeten afwerken. Ja, den één na den andere is hier plots komen te gaan. En al waren het niet allemaal mijn vrienden, dat komt toch hard aan. Zie, ik draag ook al weken aan een stuk hetzelfde zwart.

Dat wil niet zeggen dat ik niet meermaals aan u heb moeten denken. Ik zag u sporadisch nog in en uit het nieuws verschijnen als waart ge Oscar, het Vriendelijke Spookje. De ene keer met uw nieuwe regering, de andere keer met uw nieuwe zuster. Wel verdomme, gij zit gij precies heeltegans in ’t nieuw. Chanceaard!

Ja, ik moet toegeven dat ik wel een beetje jaloers ben. Want bij mij is ’t hier al kommer en kwel, vanwege die doden uiteraard. ‘t Gros daarvan overigens gelijk mij: waardig gepensioneerden waarvan werd gezegd dat we nog lang van ons pensioen gingen mogen genieten. Awel nougatbollen, meneer Filip. Dikke vette nougatbollen. Ik zou bijkans denken dat het een complot is om de pensioenkassen te redden van het failliet.

Nu goed, we waren gewaarschuwd. Die babyboomgeneratie moest ne keer van het toneel verdwijnen. Maar nu het er zit aan te komen, voelt dat toch wat beangstigend. Ik vraag mij af of gij daar ook wel ne keer aan denkt daar vanachter uw rijkelijk gestoffeerde vensterramen?

Zo een massale ‘sterfte-explosie’ bedoel ik dan. En dan niet door vreselijk oorlogsgeweld of sanitaire rampspoed, maar gewoon door ouderdom. Het falen van de organen en poef, gedaan. Dat is nochtans een logisch gevolg van de natuurwet, die zegt dat alles wat leeft ook sterft. En van de demografische realiteit uiteraard. Kortom elementaire rekenkunde. Iets waarvan de media – in navolging van menig viroloog en politieker tegenwoordig – precies niet veel kaas gegeten hebben. Ze doen maar op. De onzekerheid wakkert de onzekerheid aan. Men zoekt een strohalm, twee strohalmen, tien strohalmen, en men gelooft dat, als ze die maar stevig blijven vasthouden dat ze het equivalent hebben van een moerbalk uit een oud kasteel.

Maar voor mij is het simpel. Het klinkt als een sein. Het raakt mijn lichaam, mijn ziel. Mijn huis. De tempel van mijn hart. Thuis. Het lichaam van mijn geliefde. Gelijk het heilige water aan mijn lippen.

Dus ja, ik weet hoe ik zal overleven meneer Filip. En ik weet ook waarom ik nu nog leef. Het is om lief te hebben. Dag na dag na dag na dag. En ik ben er zeker van dat gij dat ook weet.

Het is trouwens ook al genoeg gezegd. We zullen het allemaal wel zien wanneer we de wijsheid maar omarmen. Zijn waarheid zal het land overspoelen. De staat van onafhankelijkheid zal komen. Correctie, de staat van onafhankelijkheid zal zijn, meneer Filip. De essentie zit hem in het woord. De economie kan ons gestolen worden.

Maar over de doden niets dan goed natuurlijk. Die maken gewoon plaats, al blijven ze wegen op onze herinneringen. Dat is de schuld van onze nalatigheid. We doen te weinig. We geven te weinig. Keer op keer op keer.

Ontelbaar zijn degenen die ons reeds zijn voorgegaan. En toch handelen we telkens alsof een schrikbeeld ons voor ogen staat. Dat het moeilijk is en lastig, ja ongetwijfeld. Maar om daarvoor al de rest van het leven te gaan tegenhouden of daaraan te verzaken? Meneer Filip, dat is niet koosjer. Stellig, dat is helemaal niet koosjer.

Dat is trouwens ook wat ons Elvire zaliger altijd zei wanneer ze aan haren dikken teen voelde dat iets niet juist zat. Al was ze niet eens van joodse afkomst. Integendeel. Ik geloof zelfs dat haar vader in den oorlog zo zwart als roet zag, maar daarover heeft ze mij nooit veel verteld. Ge kunt dat wel begrijpen. De schaamte van uw ouders. Ja, en nu ik eraan denk, misschien zei ze dat wel gewoon om haar vader te kloten. Ge weet ook hoe dat gaat. Gelijk hoe gij daar stond met uw halfzus in ‘t paleis. Dat is een en al getreiter. Dat is een en al kloterij. Wreed maar menselijk, al te menselijk zoals ze dan zeggen.

Ik moest trouwens ook nog aan u denken toen die psychiater op den teevee kwam zeggen dat gij niet meer waart dan een emotioneel verwaarloosd kind. Ik vond dat nogal ongehoord en mocht ik van u zijn ik zou hem zo in ’t cachot draaien. Hij met zijn belachelijk brilleken. Mocht hij dat trouwens wel zeggen? Bestaat er niet zoiets als het ontbloten van de kroon? Smaad? Eerroof? Het recht op privacy?

Enfin. Speculaties zijn het, meneer Filip, niets dan speculaties. Gij hebt niets te klagen en nu nog minder. In uw schoon paleis en met al uw dienaren. Lekker warm en gezellig. Zonder honger, zonder zorgen en  zonder gedoe. Behalve van uw kinders misschien. En het valt mij op – hoezeer we ook mogen verschillen – dat we toch allemaal hetzelfde willen. Dat ze goed terechtkomen, die kinders.
En voor onszelf een schoon begrafenis.

Creative Commons

dagelijkse newsletter

Unite Talks: Mohamed Barrie

This interview is one to to take your time for! 🙏 🔆 45 minutes of Mohamed Barrie!🔆 💥 Mohamed is a dedicated social worker, organizer and advocate for veganism. He shares his view on structural racism, power, exclusion and veganism. 🌏 Based on his own experiences he shines a new light on the vegan movement and on the role of racism within these movements. 〄 PS: We just started doing these interviews, so feedback is much appreciated!

Geplaatst door u:nite op Dinsdag 20 oktober 2020

take down
the paywall
steun ons nu!