Ook de geniale generaal gaat wel eens naar de h…

Ook de geniale generaal gaat wel eens naar de h…

donderdag 7 april 2016 08:55

Het zijn barre tijden voor Belgen. Wij worden uitgedaagd ons te herbronnen. Onze diepste waarden terug uit te vinden en er weer eens heel nieuwe vormen aan te trachten geven. Zoals “Eendracht maakt macht”. Dat staat dus in ons nationaal blazoen, hè. De wereld van voorouderlijke vechtjassen inspireert mij, en dat martiale wereldje biedt onverwacht ook kansen tot het hervinden van diepmenselijke nederigheid. 

Maar er zijn feiten om moed uit te putten. Kenners van de zelfmoordstatistieken zoals ikzelf, weten dat juist in oorlogstijd het aantal suïcides daalt. De spanning in de lucht heeft dus ook iets helends.

Ja, er hangt sinds de tweeëntwintigste, het is de moeite die datum uit te spellen nietwaar, soms een geur van oorlog in de lucht. Alleszins toch hier in Vlaams-Brabant. Waar Bruegel thuis was, en Urbanus ooit voor goed vertier zorgde, en de hoofdstad van onze Alma Patria ligt.

Weer contact nemen met de natuur, die andere Alma Mater, doet altijd deugd wanneer de kanonnen van de tweevoeters weer eens bulderen, en de scherpe woorden om de oren vliegen. Vanochtend vroeg, voor de eerste editie van het radiojournaal met “Het Krantenoverzicht” op Klara, ben ik een frisse ochtendwandeling gaan maken in het residentiële en silvestrische deel van onze omgeving. Godzijdank hebben wij de zon mogen zien opgaan.

Wanneer de woonkamer mij weer genereus als steeds wat vaste wollen kilim onder de voeten biedt, komt de inspiratie. In de nood, zo bedenk ik, moeten wij toch maar niet in de valkuil trappen dag in dag uit hoog van de toren te blazen. Dat kan al eens goed zijn, dat we de juiste verwijten maken aan de juiste mensen en zo. Dat mag dan in stijl, alsof wij de hoorn laten klinken, zo gaat dat het best.

De heel andere aanpak is wellicht even goed het inzetten waard: dat wij bij elkaar onze gebrokenheid ter sprake brengen. In deze dagen waarin wij in eigen landschap kennis mochten maken met de kunst van het leggen van mijnen vanuit jihadi-inspiratie, kan ik stellen dat ik een nieuw motto heb geschreven in mijn Persoonlijk Woordenboek:

“In de NOOD moet men zijn Huisapotheek durven gebruiken”.

Mijn nachten lijken na de bomaanslagen nog meer dan voordien op die van mijn zielsverwanten in de strenge trappistenabdijen hier te lande en overal ter wereld. Zoals de monniken van de Cisterciënzers in Orval, de grote, altijd stille abdij in het groenste teentje van ons land, ga ik vroeg onder de veren, maar sta ik ‘s nachts verscheidene keren op. Ook zoals zij om te bidden of in heilige boeken te kijken. Ook wel om mij onder te dompelen in de unieke stilte, die aan zeg maar Alaska doet denken, van de velden en parken in het putje van de nacht. En sinds 22/3 heb ik een Medestander uit vorige avontuurlijke levens herontdekt. Niet dat we angst vertonen, we zouden dat niet durven, maar sinds enkele dagen voelde ik een geweldige woede in mijn gestel, en bijgaande onrust en spanning in onze aderen, overal, van lijf tot hoofd. En dus neem ik al enkele dagen een heel klein pilletje dat bovenop een sexy gleufje vertoont, en dat naar de magische naam Lormetazepam luistert.

“Een goed generaal weet wanneer hij verslagen is”. En :”Het is niet omdat wij een veldslag verliezen, dat wij de oorlog niet zullen winnen”. Je beperkingen kunnen en durven zien en ze ook al eens uitspreken, het is soms een kracht. Het laat ons ook toe te zijn, mensen onder elkaar. Laten wij ook juist dat verder willen oefenen in ons Belgische bestaan. Wij zijn immers nog niet van de kaart geveegd. En dus moeten wij verder, samen, met inzet van alle goede middelen en mensen die wij hebben. Ook als die een rare naam hebben. Of een nieuw kleurtje.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!