Ongewenste kinderen en hun last voor de samenleving.

Ongewenste kinderen en hun last voor de samenleving.

woensdag 11 december 2019 20:52

In De Morgen van 16/11/2019 verscheen het aangrijpende verhaal van pleegmoeder Saskia die de zorg voor Noah, zoon van een zwaar verslaafde moeder, op zich neemt. Noah (schuilnaam) is ondertussen 11 jaar maar zo goed als on(be)handelbaar. U leest maar even mee: “Noah is krijsend en trekkebenend van de pijn ter wereld gekomen, met opiaten, antidepressiva, alcohol en slaapmiddelen in zijn bloed. Hij woog amper twee kilo en was abnormaal klein. Zijn eerste opdracht was afkicken in de couveuse.” En het trieste verhaal van dat prille leven ging zo nog even door.

Pleegmoeder Saskia wilde met haar getuigenis o.a. steun betuigen aan John Crombez (Sp.a) die begin dit jaar nog verklaarde dat sommige ouders verhinderd moet worden om kinderen te krijgen. Bij deze wil ik mij daar volmondig bij aansluiten, zij het met een belangrijke nuance: dat deze regeling niet enkel zou opgaan voor de hopeloze sociale gevallen uit de lagere klassen in onze samenleving maar dat ze zou gelden voor eenieder, ongeacht rang, stand of afkomst.

Ik doe dit vanuit de wetenschap dat ook in de hogere klassen het probleem brandend actueel is. Dat is tenminste mijn ervaring en ik geef hierbij slechts twee voorbeelden, hoewel het er in de praktijk onnoemelijk zoveel meer zijn. De eerste is niemand minder dan de jongste zoon van Koning Albert II en Koningin Paola: Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Laurent. Meer dan eens is immers gebleken dat de ondertussen 56 jarige man een regelrecht gevaar is voor zichzelf en zijn omgeving. En dan heb ik het geenszins over het totale gebrek aan respect dat hij voor zijn familie tentoonspreidt en waarvoor hij mijns inziens zelfs nog enigszins respijt verdient. Maar hoe zou je zijn escapades met snelle wagens in de bebouwde kom of doorheen de tunnels van zijn geliefde binnenstad anders kunnen noemen dan antisociaal en zelfs crimineel?

Een tweede voorbeeld haal ik uit de politiek. En hoewel je in die regionen met gemak wel meerdere voorbeelden van ongewenste kinderen kunt terugvinden omdat die zich vanuit een zeker minderwaardigheidscomplex gekoppeld aan een gigantische geldingsdrang publiekelijk meer te kijk wensen te zetten, is dat voor bijvoorbeeld Tom Van Grieken, voorzitter van het neofascistische of hoe je het verder ook mag noemen, Vlaams Belang, ontegensprekelijk eveneens een feit. Je hoeft immers geen geleerde te zijn om te zien dat de man beter helemaal niet ter wereld was gekomen. Dat hij nu in maatpakken rondloopt doet niets ter zake. Het blijft als met die aap en zijn gouden ring, een misstap in evolutie. Al kan hij daar zelf niet aan meteen doen natuurlijk. Zijn bestaan is immers het resultaat van een nogal morbide incestueuze verhouding tussen twee van ’s lands meest verongelijkte flamigranten die er maar niet slaagden hun kroost te ontfermen van hun rijk familiaal collaboratieverleden met dat zwart nazigespuis van weleer, maar integendeel daar zelfs nog een schepje aan toevoegden. Of het moet in elk geval iets van die aard zijn geweest.

Want mocht u er nog aan twijfelen, er bestaat wel degelijk een ondersoort van homo sapiens sapiens waarvoor de beschaving alvast een slordige veertigduizend jaar te vroeg is aangevat.

Een soort – jawel – die in tegenstelling tot wat wordt beweerd helemaal niet is uitgestorven maar alles welbeschouwd beter helemaal niet geboren was.
Aborteren, denk ik dan. En wel nu!
Ongeacht de leeftijd.

Nog een mooi voorbeeld daarvan is trouwens ook iemand als Jeff Hoeyberghs. De chirurg die laatst voor de nieuwerwetse inquisitieclub KVHV te Gent (Dank U – U Gent) nog eventjes zijn vrouwenhaat mocht komen etaleren. En al vrees ik voor het ergste, we mogen hopen dat de man zich nog niet heeft kunnen voortplanten. Zij het niet met wettige erfgenamen dan wel via bastaardkinderen, geboren, zonder twijfel, ten gevolge van een verkrachting. Want de Jeff-voor-de-vrienden, dat moet je niet verbazen, is volgens mij zowat het prototype van de verkrachter. Iemand die met zijn plompe gewicht op zijn slachtoffers gaat liggen en zijn zwijnenworstje stijf van de Viagra zweterig in hun vagina wriemelt. Degoutant. Gewoon degoutant.

Maar tot dusver mijn voorbeelden. En al trek ik die gaarne door het slijk, het is geen loutere minachting van mijnentwege, geloof me. Ten eerste weet ik dat ze het graag hebben en verleen ik ze hierbij zelfs een gunst. Ten tweede doe ik dit vanuit de wetenschap dat ook ik een van die ongewenste kinderen ben die al krijsend en wroetend door dit leven gekropen zijn en waarbij het – in mijn geval alvast – ei zo na slecht is afgelopen. Een wetenschap waarvan ik nu goed vijftig jaar later slechts al schrijvend enigszins vrede mee heb kunnen nemen.

Of zo voelt het toch. Die vrede. Al is de schrijnende filosofische levensvraag ook nog altijd actueel, want ja, waarom leef ik eigenlijk (nog)? En samen met mij al die andere ongewenste kinderen hier?

Welaan, denk ik dan verder, als het socialisme één kapitale vergissing heeft begaan, dan is het dat ze haar pijlen te veel op de arbeidersklasse heeft gericht en niet genoeg op de hogere klassen. Want los van dit alles geloof ik stellig dat de ongewenste kinderen uit de lagere klassen zoveel meer positief overlevingsinstinct, zoveel meer fatsoen bezitten dan al het canardaille uit de elitescholen die enkel uit puur egoïsme kunnen handelen en geen enkele maar dan ook geen enkele positieve meerwaarde kunnen leveren aan dat wat we de samenleving noemen. Want mocht een van mijn voorbeelden ook maar enigszins de reflex tonen eerbiedig met die ene grote levensvraag om te gaan, de wereld was zeker een vrediger plaats geweest.

 

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!