De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Oekraïne moet de oorlog winnen! Een havikenstandpunt in het prominente tijdschrift Foreign Affairs

Oekraïne moet de oorlog winnen! Een havikenstandpunt in het prominente tijdschrift Foreign Affairs

donderdag 6 juli 2023 06:09
Spread the love

 

 

Als reactie op het hier eerder besproken essay “An Unwinnable War” verscheen in hetzelfde tijdschrift het stuk “Ukraine’s Winnable War” met als ondertitel: “Waarom het Westen Kiev moet helpen heel zijn territorium terug te veroveren”. Het bekijkt de zaken vanuit een heel ander perspectief en komt tot tegengestelde conclusies.

 

Het essay is geschreven door Gideon Rose, professor politicologie, gewezen “managing director” van  Foreign Affairs en iemand die zich al vele jaren met buitenlandse politiek bezighoudt, o.a. een tijd lang als “associate director” binnen de Nationale Veiligheidsraad van de VS, onder president Clinton. Hij schetst eerst een beeld van de vroege sceptische reacties op de oorlog, bijvoorbeeld die van Samuel Charap, de auteur van “An Unwinnable War”: “Het moedige verzet van Oekraïne is – zelfs als het gecombineerd wordt met nog grotere druk van het Westen op Moskou – waarschijnlijk niet in staat het Russische militaire voordeel te niet te doen, en nog minder om Poetin onderuit te halen.” Een andere auteur, de politiek wetenschapper Emma Ashford, noemde een overwinning van Oekraïne een “gevaarlijke fantasie”.

 

Rose spreekt dat tegen: Rusland verraste door zijn zwakke militaire prestaties, en Oekraïne door zijn goede. En nu is Oekraïne zelfs aan een tegenoffensief bezig! Dat weerlegt de stelling van Charap en Priebe in januari: “Een einde van de oorlog waarbij Oekraïne volledige controle over al zijn internationaal erkend territorium beschikt, blijft een hoogst onwaarschijnlijke afloop”. En dus ook de conclusie van de beide auteurs: “Washington zou toekomstige militaire steun kunnen laten afhangen van een engagement van Oekraïne om te onderhandelen,” wat territoriale toegevingen impliceert. Volgens Rose doet Oekraïne het uitstekend, met een militaire prestatie die ongezien is sinds de strijd van Israël, met Westerse steun, tegen de Arabische legers.

 

Daarom vindt Rose dat de steun aan Oekraïne moet worden opgedreven: meer pantsers, meer artillerie, meer munitie, en betere luchtafweer en gevechtsvliegtuigen van de vierde generatie. Dat is niet alleen de juiste reactie, maar ook “de beste manier om de oorlog tot een einde te brengen, ofwel door de mogelijkheid te lanceren van een duurzame, onderhandelde oplossing, ofwel door de strijdkrachten van Kiev in staat te stellen om posities te veroveren die zij met voortgezette steun eindeloos kunnen verdedigen.” (Maar is een eindeloze strijd een einde van de oorlog??)

 

Het nucleaire probleem is overdreven?

 

Er zijn tegenwerpingen, zegt Rose,  zoals “Rusland is niet te verslaan,” of “pogingen om Rusland buiten te drijven en de Krim te heroveren zouden kunnen leiden tot nucleaire escalatie”, of “de focus op Oekraïne en Rusland gaat ten koste van andere, belangrijkere problemen zoals Taiwan en China.” Maar dat is allemaal overdreven, vindt hij. De vrees voor de inzet van nucleaire wapens inderdaad ook: “Washington ziet het feit dat Rusland tot nu toe geen kernwapens heeft ingezet als een triomf voor zijn risicomanagement. Kiev ziet dat als een bevestiging dat het risico van bij het begin klein was. (…) In de visie van Kiev is het conflict conventioneel gebleven omdat kernwapens geen zeer nuttige oorlogsinstrumenten zijn, in het bijzonder bij gevechten op korte afstand over aangrenzend gebied en een bevriende bevolking die Moskou duidelijk tracht te redden. (…) En zelfs als Moskou kernwapens zou gebruiken, zou dat niet noodzakelijk de bestaande trend omgooien en leiden tot een Russische overwinning.”

 

Dat is een nogal versimpelde weergave van het probleem van nucleaire wapens. Dat een kernbom niet bruikbaar is als handgranaat, welja, dat is duidelijk. Maar de problematiek is natuurlijk veel ruimer dan dat. Escalatie van het conflict zou kunnen leiden tot een nucleaire raketoorlog tussen Rusland en de NAVO of de VS, als het  niet strategisch is, dan toch door wanhoop of misinterpretatie van het gedrag van de tegenstander. Bovendien zijn er wel degelijk tactische kernwapens voor de inzet op een slagveld. En dan is er nog het verwante probleem van de kerncentrale van Zaporizja, die kan worden opgeblazen, maar ook oververhit kan geraken of gaan lekken. Het is echt niet overdreven rekening te houden met de nucleaire dimensie van de oorlog. Ze wegwuiven, zoals Rose doet, lijkt me niet acceptabel.

 

De misinterpretatie van de Russische intenties

 

De diepste oorzaak van de oorlog is volgens Rose “de weigering van Rusland om de ontbinding van de Sovjetunie te aanvaarden en zijn intentie om zijn vroeger imperium terug te pakken met geweld.” En: “Dat probleem zal maar volledig opgelost zijn als Moskou accepteert dat zijn imperium definitief weg is en zijn leven heroriënteert tot dat van een normaal land in plaats van dat van een internationaal roofdier.”

 

Dat zijn toeschrijvingen en interpretaties die niet onderbouwd zijn. De oorlog is er gekomen omwille van het dreigende lidmaatschap van Oekraïne bij de NAVO. Aan verovering van Oekraïne heeft Rusland geen nood, maar het wil geen vijand en NAVO-bondgenoot aan zijn grens, het wil door controle van de Krim (een vroeger Sovjetgebied) zijn toegang tot de Zwarte Zee veilig stellen, en het wenst geen anti-Russisch land met discriminatie van het Russische bevolkingsdeel en een anti-Russische burgeroorlog aan zijn zuidgrens. En ook als dat niet vermeld wordt, is het duidelijk dat Rusland zich niet gemakkelijk kan voelen bij de steeds verdergaande omsingeling door de NAVO, die door Rose wordt beschreven als “een sterke defensielijn die loopt van de Baltische Zee tot aan de Zwarte Zee – een nieuw ijzeren gordijn, niet neergelaten om veroverde landen binnen te houden maar om hun would-be veroveraar buiten te houden.”  De NAVO en de VS willen Rusland onder schot houden zoals ze dat ook doen met het door hen omsingelde Iran. Maar is dat het leven van een “normaal land” – permanent onder schot gehouden worden?

Het arsenaal van de democratie

 

Zonder enig spoor van zelfkritiek op zijn land – toch zonder concurrentie het schadelijkste land ter wereld? – schrijft Rose: “In Oekraïne zijn de VS niet bezig eenzijdig hun wil aan andere landen op te leggen, maar een brede coalitie aan te voeren om de internationale orde de herstellen. (…) Ze treden niet op als de politieagent van de wereld of als een wereldwijde dwingeland, maar als het arsenaal van de democratie. (…)”  Van een analyse van de Russische grieven en bijhorende motieven voor de oorlog is geen sprake, Rose blijft steken in vooroordelen en prefabideologie. Dat de VS al heel wat democratie gesaboteerd hebben en bloedig laten neerhalen, wil de professor niet weten. De VS als kampioen van de democratie – dat is een idee om van te rillen! Vraag maar aan Assange! Of informeer in Guantanamo!

 

Gideon Rose, Ukraine’s Winnable War, Why the West Should Help Kyiv Retake All Its Territory, Foreign Affairs, 13 juni 2023

Samuel Charap, An Unwinnable War, Washington Needs an Endgame in Ukraine, Foreign Affairs, 6 juni 2023

https://www.dewereldmorgen.be/community/de-oorlog-die-niet-kan-worden-gewonnen-of-toch/

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!