Motivatiebrief Benin

Motivatiebrief Benin

zaterdag 29 mei 2010 12:02

Brief aan Benin

meisje Benin
 
 
“Ik ben een weeskind. Ik wilde naar mijn grote zus, die in Gabon woont. Ze zeiden me dat ze me bij haar zouden brengen, maar ze brachten me naar Nigeria. Het ministerie van Gezin heeft de kinderhandel onderschept en Terre des Hommes heeft me daar gevonden en naar hier teruggebracht. Ik was een maand bij Terre des Hommes. We waren met vijftien meisjes en vijf jongens. We werden begeleid door drie volwassenen. Drie kinderen waren even oud als ik, de rest was allemaal jonger.” 
Danhoussou Honorin, 12 jaar uit Banigbé, Benin
Bonjour Danhoussou Honorin,

Er is een avond geweest dat ik huilend naar beneden kwam en snikte dat ik er niet meer tegen kon, tegen al dat onrecht. Dat ik in mijn warm nest lag terwijl er miljoenen kinderen  zijn die het zonder moeten doen. Dat ik een dak boven mijn hoofd heb terwijl zij daar alleen maar van kunnen dromen. Dat oorlogen en geweld deel uitmaken van hun dag tewijl wij alleen maar machteloos toekijken als er maar weer eens een aanslag is gepleegd of het zoveelste slachtoffer is gevallen in een bloederige burgeroorlog. Dat zoveel jongeren hier met tegenzin naar school gaan terwijl dat voor talloze anderen een geschenk uit de hemel zou zijn. Het is allemaal zo oneerlijk.

Op dat moment besefte ik dat ik iets wou doen met die frustratie, mijn steentje bijdragen aan een betere wereld. Na lang zoeken ben ik in contact gekomen met de Plan Youth Board en ik had meteen door dat dat hetgene was wat ik wou doen. We zijn nu ondertussen enkele maanden verder en de vraag of ik mee wou gaan op veldreis naar Benin kon niet langer uitblijven. Eerlijk gezegd liet het antwoord ook niet lang op zich wachten: ja!  Het is een droom die mogelijk in vervulling gaat, en ik zal je proberen uitleggen waarom ik al vanaf het begin zo vastberaden mee wou.

Mede door de Plan Youth Board ben ik de laatste maanden steeds meer in contact gekomen met (nogal vage) begrippen als ontwikkelingssamenwerking, armoede, de milleniumdoelstellingen, … Door erover te lezen en er informatie over te krijgen werd de theoretische kant steeds duidelijker, maar er bleef steeds één vraag zo goed als onbeantwoord: hoe zit het in de praktijk?  Wat betekent het in de praktijk om arm te zijn?  Wat is het effect van de milleniumdoelstellingen in de praktijk? Hoe voelt het om in een ontwikkelingsland te leven? Het werd mij duidelijk dat een reis als deze eigenlijk noodzakelijk zou zijn om mij een idee te kunnen vormen van wat het antwoord op deze vragen zou kunnen zijn. Door met jongeren als jij, Danhoussou Honorin, te spreken wil ik mij een beeld proberen te vormen van hoe het er in ontwikkelingslanden aan toe gaat en vooral hoe verschillend of juist gelijk jongeren uit ontwikkelingslanden zijn in vergelijking met jongeren van hier. Je zou het een drang naar de ‘Afrika-ervaring’ kunnen noemen, naar een onderdompeling in een voor mij compleet onbekende wereld.

Wat ook meespeelde was de (persoonlijke) verrijking die een dergelijke reis biedt op onder andere emotioneel en sociaal vlak, zowel voor ons als voor de jongeren bij jullie. Ik kan mij voorstellen dat je toch wel eventjes door elkaar geschud wordt als je als westerse jongere in een ontwikkelingsland komt, het zet je in ieder geval aan het denken en dat is precies waar ik naar op zoek ben. Waarom ik nu al wil gaan en niet bijvoorbeeld als volwassene is omdat ik ervan overtuigd ben dat deze ervaring op de een of ander manier mijn verdere zijn zal beïnvloeden.  Ik denk dat ik belangrijke beslissingen in verband met bijvoorbeeld mijn studiekeuze, het al dan niet adopteren van kinderen, …  misschien wel eens helemaal anders zou kunnen gaan bekijken na deze reis, en een verruiming van je blik kan nooit kwaad.  Ook de verrijking op sociaal vlak is evident: communiceren met de jongeren van daar en bovendien ook zo goed mogelijk samenwerken met de andere Youthboarders die meegaan. Elkaar leren vertrouwen is hier essentieel.

Uiteraard kan een oefening in het Frans ook nooit kwaad, aangezien toch wel een aanzienlijk deel van de wereld en bovendien van ons eigen land Frans spreekt. Frans begrijpen, lezen en schrijven lukt zeer goed, maar spreken is toch nog een trapje hoger natuurlijk, al ben ik er van overtuigd dat mits wat zelfvertrouwen en oefening ook dit dik in orde zou komen!  Zoals je al gemerkt hebt waarschijnlijk ben in zeer leergierig en schrijf ik graag, en dat lijkt mij een ideale combinatie om iets met journalistiek te gaan doen later. Interviewen, artikeltjes schrijven, voor de camera spreken, …  doe ik dus ontzettend graag en ook daar is deze veldreis uiteraard een schitterende oefening op.

Nog een niet te onderschatten reden is de interesse die deze veldreis (nu al) oproept bij -al dan niet- leeftijdsgenoten. Wanneer je hen vaag vertelt over de Plan Youth Board reageren ze daar heel even op maar de interesse is van korte duur, en velen concluderen dat dat toch niet echt iets voor hen zou zijn. Wanneer je echter met een concreet verhaal af kan komen over je ervaringen in Afrika, is de luisterbereidheid volgens mij echt véél groter: de wereld ontdekken is ten slotte een droom van vele jongeren. Als ik mee zou mogen gaan naar Benin zou mijn reis zeker niet stoppen bij mijn thuiskomst, integendeel, door mijn ervaringen bijvoorbeeld in mijn klas te vertellen door middel van een soort spreekbeurt, zou ik hen gemakkelijker van het belang van waar wij in de Youth Board mee bezig zijn, kunnen overtuigen. En laat dat nu juist onze bedoeling zijn…

Verder is de veldreis gewoon een project waar ik mij volledig in wil smijten, alleen al de voorbereiding, het dromen, …  is meer dan de moeite waard. Het is fijn iets te hebben om naar uit te kijken, iets waar je mee bezig kunt zijn met het gevoel dat het nuttig is, en niet alleen voor jezelf. Het is een uitzonderlijke kans die ik dan ook met beide handen aangrijp.

Beste Danhoussou, ik zou zo graag kennis willen maken met jouw wereld, jouw dromen en jouw verlangens – want al wonen we mijlenver van elkaar in niet te vergelijken situaties, we blijven bovenal allebei tienermeisjes die een verhaal  te vertellen hebben, en niemand neemt ons die gelijkenis af.
Gros bisous et j’espère à bientôt,

Jana, 14 jaar
(geschreven als motivatiebrief voor de veldreis naar Benin in 2010)

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!