De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Memoires van een covid-trol. (5)

woensdag 1 september 2021 11:48
Spread the love

Toch kijk ik niet helemaal ontevreden terug op mijn tijd als covid-trol. Het was tegelijk ook een spannend avontuur. Het gaf mij een gevoel iets te betekenen, ergens bij te horen en deel te nemen aan een groot spektakel. Ja, het was zoiets als een zingeving in het leven. Een vreemd gevoel overviel me hierbij onlangs. Uiteraard was ik trots op mijn kinderen met wat ze tot dan toe reeds hadden bereikt en ik keek ook vol verwachting naar de toekomst die ze nog voor zich hadden. Maar toch voelde dat anders. Het voelde minder overweldiger, minder groots, ja minder belangrijk. Alsof hun dagelijkse aanwezigheid verhinderde ten volle van deze prestaties te kunnen genieten. Het is alsof enkel het uitzonderlijke en tegelijk gemeenschappelijke in staat is diep door te dringen tot het bewustzijn. Alsof enkel het massale, het overweldigende meervoudige, er in slaagt echte waardering tot stand te brengen.

Maar ook de ferme discussies vond ik eigenlijk best wel aangenaam en intellectueel uitdagend. Het was als een partijtje schaken, en met mijn vier schermen tegelijkertijd zelfs simultaan schaken! Je kon verder een ratjetoe maken van opmerkingen, koptitels lukraak aaneen rijgen en ondertussen ook nog eens je eigen mening ventileren. Het gaf waarlijk voldoening wanneer je erin slaagde je tegenpartij op deze wijze alle hoeken van het internet te laten zien en om ze belachelijk te maken. Dat klinkt gemener dan het in werkelijkheid was. Het was tenslotte ook maar een spel. Ik hoop dat iedereen dat tenminste kan begrijpen. Het was maar een spel.

Alleen stond niemand stil bij de praktische realisatie van het hele gebeuren. Hoe moest je nu in hemelsnaam 11 miljoen mensen vaccineren? Laat staan de hele wereldbevolking! Hoeveel mensen had je nodig om dit te kunnen realiseren? Hoeveel mensen kon je per dag gevaccineerd krijgen en wat gaf dat dan op de kalender? Hoeveel dagen of maanden deed je erover? Ik geloof niet dat die berekening ooit in alle eerlijkheid of ernst is opgemaakt. Dat die vaccins niet allemaal meteen voorradig waren was een ding, maar dat ze dan ook nog eens niet zo efficiënt bleken te zijn als oorspronkelijk beloofd, tja, dat was een bijkomend wiskundig probleem. Voor je het wist zaten we zelf in dat ratjetoe die we voor de anderen zo bedachtzaam hadden geprepareerd! Een ander plan of een andere aanpak drong zich dus wel op.

Voortaan gingen we dus onze hoop vestigen op het testen.
Alleen, een vaccinatiepas met QR-code kon je nog een maximum geldigheidsdatum geven, zodanig dat je jezelf enig respijt kon geven. Bij de resultaten van een test kon je dat desgevallend ook nog, maar dan korte je de periode waarin iemand zich covid-safe kon bewegen toch gevoelig in. Van een jaar naar een week tot zelfs maar enkele uren. Met alle gevolgen van dien. Het testen werd een blijven testen. Van iedereen en van elkander, telkens weer opnieuw. In praktische zin was dat zo mogelijk nog minder haalbaar dan die verwoede injectieronde waarbij we uiteindelijk ook al in het zand beten.

Dat meende ik in alle eerlijkheid en ik heb daar ook tegen geprotesteerd. Ik stuurde een berichtje naar mijn vriend. Prompt liet hij mij weten dat ik reeds a had gezegd en nu ook maar b moest zeggen. Er was geen weg terug. En om de nieuwe politiek te verdedigen, zo had hij er nog bij gezegd, moesten we hier en daar maar een leugentje om bestwil gebruiken.

Maar de leugen was een valstrik. Het noopte ons tot nog meer leugens. En hoe meer leugens we vertelden hoe meer valstrikken we legden. Dat die test dan uiteindelijk ook al niet 100% betrouwbaar bleek, was er mij teveel aan. Je moet mij geloven. Het was alsof ik mijn eigen reacties ook aan mijzelf niet meer verkocht kreeg. Het gaf vonken in mijn hoofd alsof de cognitieve dissonantie die ik verspreidde nu ook mijzelf had aangetast.

De wereld is geen valstrik, ze zit alleen vol met valstrikken.” Dat las ik onlangs in een oud boek en het gezegde overviel me toch wel. Hoe kon een zin zoveel waarheid bevatten? Ja, ik heb zeker berouw. We hadden immers zoveel beter kunnen doen.

We hadden alle troeven in handen en wij streden met de beste wapens, maar de overmacht die we dachten te hebben, was niets anders dan hoogmoed. Het bleek onze nederlaag. Het is de tol die we betaalden voor onze onachtzaamheid ten aanzien van de geschiedenis. De Vietnamezen en laatst nog de Afghanen hadden het ons eigenlijk moeten laten inzien. Maar ook onze interne oorlogen tegen de drugskartels en de terreurcellen hadden ons op andere ideeën kunnen brengen.

In een oorlog zijn er uiteindelijk geen winnaars, enkel maar verliezers, en oorlogen worden niet gewonnen omdat je de waarheid niet met leugens overwint. De leugens overspoelen de waarheid tot je zelf overspoeld wordt en je het onderscheid tussen beiden niet meer kunt maken. Gesteld dat je het zou willen. Maar wat mij eigenlijk wel verbaasde, als ik er nu zo op terugkijk, is dat er geen zware onlusten zijn uitgebroken en geen doden zijn gevallen. Behalve dan die ene uitzondering en degenen die aan die vreselijke ziekte zelf zijn komen te sterven. Maar voor dat laatste waren we wel gewaarschuwd. En uiteindelijk zijn het er veel minder geworden dan aanvankelijk gedacht. Ik wijt dat volledig aan onze geleverde inspanningen! Dat is mijn overtuiging. Ja, ze zouden standbeelden voor ons moeten oprichten in plaats van ons nu te beschimpen alsof we ordinaire collaborateurs waren uit de Tweede Wereldoorlog.

Wij vertrouwden op de wetenschap en vertrouwen op de wetenschap, dat doe ik nog steeds. Daarom kan ik vrijuit spreken. Dat ik een instrument was van een waanzinnige totalitaire macht, verwerp ik categoriek. Wij deden immers niet aan afgoderij noch aan groteske theatervoorstellingen. Maar bovenal, wij deden niets verkeerd. Wij volgden de regels en we deden het voor de volksgezondheid. Wij waren de gezondheidsbeweging!

 

 

‘Memoires van een covid-trol’ is een fictief vervolgverhaal in 6 delen. Dit is deel 5.

 

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!