De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Memoires van een covid-trol. (4)

dinsdag 31 augustus 2021 17:09
Spread the love

Wat mij op een gegeven moment tegenstond aan het trollenwerk waren de reflectiemomenten die werden ingelast na de terugval in de vaccinatiebereidheid. Het bestond uit een lijst en analyse van elk van onze interventies en werd bij onze wekelijkse loonfiche gevoegd. We kregen de opdracht om elke analyse te beoordelen met een duimpje, een smiley of een frons.

Ik weet niet wie de analyses opmaakte en ik kon best wel begrijpen dat ze dat deden, maar het kwam toch maar betuttelend over. Muggenzifterij vond ik het algauw. Zeg niet dit, zeg dat. Antwoord: duimpje, smiley, frons. Doe niet zus, doe zo. Antwoord: duimpje, smiley, frons. Op den duur leek het alsof je niets meer goed kon doen. Nooit werd een bemoedigend woordje gegeven, nooit een steuntje in de rug. Zelfs al haalde je – duidelijk te zien aan de bedragen op je loonfiche – toch steeds betere en betere cijfers. Neen, het was kritiek alom. Altijd maar streven naar meer en beter, dat dode gewoon de lol. Ik geloof  dan ook dat daar de eerste doodsteek werd toegebracht.

Maar of we echt te veel wilden of echt te gretig waren, zou ik niet kunnen zeggen. We hadden in elk geval een sterke zaak. Iedereen was mee: de politiekers, de wetenschappers en de academici; de kunstenaars, de schrijvers, de sociale sector, de leerkrachten, de ambtenaren, de BV’s, de mediakanalen en al hun geldschieters. Goed, goed, elk omwille van hun eigen redenen weliswaar, maar is dat ooit anders geweest? Zelfs de vakbonden waren mee én de koning!

De enigen die we nog moesten overtuigen was het plebs. Zo leek het toch . Achteraf gezien was dat een foute inschatting. Het plebs waren juist de tweeden in lijn om hun spuitjes met bijhorende QR-code te komen halen. En eigenlijk was dat wel logisch. Zij waren immers diegenen die het meeste te verliezen hadden. Hun schamele hebben en houden, het met zeer veel moeite bijeengescharrelde klatergoud van het materialisme; het stekje onder de zon, de eigen wagen, de jaarlijkse vakantie en nog een hele resem luxeartikelen waar ze zich maar al te graag blauw aan betaalden. En tenslotte moesten die nepbonussen van maaltijd- en ecocheques ook nog worden gevrijwaard. Zeker, het waren de harde werkers, de fabrieks- en havenarbeiders, de kuisvrouwen en de gemeentewerkers, de winkelrekvullers en de postbodes, de obers en de buschauffeurs en alle andere ongenoemde loonslaven van onze samenleving, maar zij waren altijd al het meeste bereid geweest om toegevingen te doen. Neen, neen, zij waren niet het probleem.

Het probleem dat waren die betweters. Zij die hier en daar wel een beetje verder hadden gestudeerd dan de naamloze massamensen, maar het nooit volledig in deze wereld hadden gemaakt en daarvoor allicht compensatie zochten. Zij die zich in een ander leven waarschijnlijk grote artiesten waanden of – houd u vast! – rebellen. Zij met een eigen meninkje over van alles en nog wat: over de opvoeding van hun kinderen, het schoolsysteem, de politiek, de nieuwste film van John Travolta of het kleed van Lady Gaga; zij met een mening over het weer, transgenders, Kuifje en de Kongo, de laatste spellingsregels en terugdraaiende tellers; zij met een mening over elektrische wagens, broeikasgassen, de opwarming van de aarde en de laatste kortingsbonnen bij Delhaize. Noem maar op. Feitelijk waren het kleinburgerlijke moeiallen, wijsneuzen van de ergste soort.

Het zijn zij waar we de felste discussies mee hadden op het internet. Ze waanden zich immers naast uitgekiende moralisten ook nog eens experten-topprofessoren-virologen. En soms wekten ze de indruk dat ze gelijkwaardig waren aan ons, al hadden zij natuurlijk niet die één-makende kracht zoals wij die hadden noch de financiële reserves daartoe. Maar zij hadden bovenal niet dat alles omvattende geloof in de maakbaarheid van de mens en zijn samenleving. Dat konden ze niet hebben – die pseudo-intellectuelen – want zij hadden naast al hun meningen, ook nog vragen bij alles. En om te slagen, zowel in het persoonlijke leven als in de realisatie van de samenleving, moet je natuurlijk op een gegeven moment ook gewoon kunnen stoppen met vragen stellen.

Ik krijg er nog steeds grijze haren van wanneer ik aan hen terugdenk. Maar misschien hadden we inderdaad zo ver niet moeten gaan. Misschien hadden we andere manieren moeten vinden om af te rekenen met hun soort. Uiteindelijk waren zij maar een kleine minderheid en hadden we best kunnen slagen in onze opzet zonder op hun tenen te trappen. Zonder die slapende honden wakker te maken. Maar achteraf is alles gemakkelijk gezegd. Al mag natuurlijk niet vergeten worden dat niemand had kunnen vermoeden dat die hele corona-affaire op een gegeven moment niet meer relevant zou zijn.

Dat was wel even schrikken. Ik weet het nog goed. Ik was juist bezig mijn recordopbrengst te realiseren voor die week toen er een berichtje binnenkwam van mijn vriend. “Het is gedaan”, stond er, gevolgd door een tweede, nog mysterieuzer bericht: “Tijd om in te cashen”. Ik had niet meteen door waarover het ging. Ik kon het niet meteen plaatsen. Pas toen ik antwoordde met: “Over wat heb je het?” begon het mij te dagen.

Uiteraard volgde ik het nieuws op de voet en uiteraard had ik al opgemerkt dat zowel covid, corona alsook de vaccinatiestrategie niet meer als eerste of enigste hoofdpunt werd gebracht. Dat het thema stillaan verdrongen werd door de klimaatnoodtoestand en de bedreigende internationale relaties. Maar opnieuw, achteraf is alles gemakkelijk gezegd.

Wie had overigens kunnen denken dat we op globale schaal zo gemanipuleerd zouden kunnen worden? In één land, ja, dat is nog begrijpelijk. Uiteindelijk was het ook dat waar wij mee bezig waren. Maar dat het op wereldschaal overal tegelijkertijd bezig was, en met hetzelfde doel?! Neen, dat had niemand kunnen bedenken.

Het was alsof ze ons en corona enkel hadden gebruikt om iedereen onder de knoet te krijgen en uiteindelijk aan dat beruchte grafeenoxide te helpen. Ja, eens dat goed en wel gerealiseerd, mochten we gelijk vertrekken. En wij, de elitetroepen van weleer, wij kregen stank voor dank. Zo voelde het tenminste.

Natuurlijk wordt niemand graag gebruikt. En tot op zekere hoogte stemde ik daar zeker mee in, maar de achterbaksheid die werd toegepast om een agenda door te drukken die uiteindelijk niets met de volksgezondheid te maken had, dat is toch een van de grootste vernederingen die ik heb meegemaakt.

 

 

 

‘Memoires van een covid-trol’ is een fictief vervolgverhaal in 6 delen. Dit is deel 4.

 

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!