De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Memoires van een covid-trol. (3)

maandag 30 augustus 2021 11:44
Spread the love

Ron-Nie werd mijn collega-sparringpartner een week of twee nadat ik was begonnen. Ik kende hem niet persoonlijk en we hadden bij aanvang van onze samenwerking geen gemeenschappelijke vrienden. We werden aan elkaar gelinkt door het bedrijf. Dat gebeurde vermoedelijk op basis van onze zoekgeschiedenis, onze gemeenschappelijke interesses en de manier waarop we beiden te werk gingen. Het klikte in elk geval snel tussen ons. We konden elkaar goed aanvoelen en aanvullen.

Dat elkaar aanvullen was feitelijk de doelstelling bij het werk. We ensceneerden immers bijval. Gaven duimpjes op elkaars opmerkingen en zochten artikels op die de tegenstander uit het lood sloeg terwijl die nog een antwoord aan het zoeken was op een voorgaande opmerking of artikel. Het versterkte de boodschap. Het toonde aan de tegenstander dat de pro-vaccinatie beweging geen initiatief was van een enkeling. Dat we met velen waren en als een man achter het doel stonden. Met twee deed je in elk geval zoveel meer dan alleen.

Ik heb Ron-Nie nooit persoonlijk ontmoet noch zou ik er een gezicht op kunnen plakken, mocht je het mij vragen. Zijn profielfoto bestond uit een foto van een bok die wat grappig in de camera staarde. Zoals bokken doen. Er waren op zijn pagina ook geen andere foto’s te vinden waarop hij stond afgebeeld. Toch geen waarop hij herkenbaar zou zijn. Aan wazige foto’s van vriendenuitstapjes daarentegen geen gebrek. Zijn vrienden leken dan weer voornamelijk geïnteresseerd in feestjes bouwen, sportwedstrijden en vrouwen. Kortom doorsnee ontspanning.

Ik ging er van uit dat Ronny zijn echte naam was, maar dat kan ik dus niet met zekerheid zeggen. Hoewel het goed klikte tussen ons deelden we geen persoonlijke informatie. Niet dat dat niet mocht, het kwam er gewoon niet van. Ik vermoed dat we beiden te intens bezig waren met het werk en met de beweging dat er geen tijd was om gezellig te keuvelen. Bij de haren gerukte vergelijkingen maken waren dan weer de beste manier om de cognitieve dissonantie te versterken.

Durfde iemand de vergelijking opwerpen dat de coronamaatregelen vergelijkbaar waren met voorvallen tijdens WOII of de daaraan voorafgaande periode, dan paste best een getuigenis van een concentratiekampoverlevende die, hoewel reeds ver in de negentig, nu overtuigd het spuitje ging halen. We werkten op het gemoed. De tegenstander demoraliseren was zowat de kerntaak van het covid-trollenwerk.

Het minachten van de intellectuele capaciteiten van de tegenstander was een ander veel gebruikte truc. Dat kon eenvoudig door grappige smileys als reactie te geven op artikels of meldingen waarmee we niet akkoord gingen. Daar zat van mijn kant zeker een aandeel welbevinden in, maar noem het geen wellust. Voor mij bleef het een spel. Buiten die speeltijd had ik evengoed beste vrienden kunnen zijn met een groot deel van mijn toenmalige opponenten. En zoals gezegd waren enkelen van hen ook daadwerkelijk mijn vrienden.

Ron-Nie was dan weer tot op zekere hoogte ongrijpbaar. Soms gingen we zo ver op in ons werk dat ik niet meer kon uitmaken of hij de dingen die hij postte echt meende of niet. Ik zag wel dat hij ruim gebruik maakte van de dagelijkse updates uit onze mailbox, maar daar bleef het zeker niet bij. Waar ik iets creatiever was met het zoeken en gebruiken van grappige benamingen voor onze tegenstanders, bleek hij oneindig veel meer nieuwswebsites en blogs allerhande te volgen dan ik voor mogelijk hield. Dat waren geen speciale of obscure websites en blogs, maar ze kwamen van overal ter wereld en dan voornamelijk van de meest ongewone plaatsen. Plaatsen waarvan ik niet eens kon vermoeden dat ze daar even intens bezig waren met de hele corona-affaire als bij ons.

The Auckland New Post (NZ), Stellenbosch Chronicles (SA), Baldadi-blog (Lebanon), Al-Jazari, the True Blog (Abu Dhabi), enz. Waar hij ze vandaan haalde is mij een raadsel. Het leek wel of hij ’s nachts online de hele wereld afspoorde op zoek naar bruikbaar materiaal die onze stellingname ten goede zou komen, terwijl onze eigen updates zich voornamelijk concentreerden op de binnenlandse ontwikkelingen. Zijn oogst strooide hij dan gedurende de daaropvolgende dag riant uit over de pagina’s en commentaren van onze tegenstanders. Dat moet een overweldigend effect hebben gehad. ‘Het virus zit overal! Niemand wordt gevrijwaard. En gij nu?’ Al waren de verhalen vaak zeer specifiek en moeilijk verifieerbaar. De nadruk lag meestal op het tragische, het schrijnende en onbegrijpelijke van het voorval.

Woede werd op deze wijze tegelijkertijd geuit en gegenereerd omwille van het uitblijven van vaccins, vaccinatie en (een tijdje later) zelfs de vaccinatieplicht. De dingen die we hadden kunnen doen, de levens die we hadden kunnen redden, hadden we maar beschikt over die verdomde vaccins, dat was de teneur die we trachtten te bereiken. Verhalen over achterblijvende weeskindjes deden het bijzonder goed, maar er waren vele opties: “Kerngezonde familieman sterft aan Covid dag na aankomst in Papatoutou”, “Hij zal niet meer lopen. Marathonloper Stephan Malalo met long-covid opgenomen”, “Tweelingzussen samen op IC”, ja, de mogelijkheden waren onuitputtelijk. Het artikel over een vijf maand oude baby die stierf omdat haar mama geen vaccin wilde, was wat mij betreft iets te voyeuristisch, maar hey, als het wetenschappelijk verantwoord was, dan moesten we daar rekening houden en het durven gebruiken.

Hun overdondering werkte in elk geval wonderwel. Ik vond dat geen vorm van terreur. Ik zeg het nogmaals, voor mij was dit eerder een spel. Hoe Ron-Nie erover dacht, zou ik niet kunnen zeggen, er was eigenlijk moeilijk een staat op te maken wat hem betrof. Ik kon zonder twijfel steeds op hem rekenen. Zat ik ergens in een discussie verwikkeld dan duurde het geen kwartier alvorens hij mij ter hulp schoot. Helaas liet de kwaliteit daarvan wel al eens te wensen over. Ik weet deze inhoudelijke slordigheid eerder aan zijn energiek karakter en zijn overtuiging. Ik geloofde in zijn oprechtheid voor zover ik hem echt heb leren kennen.

Trouwens, op momenten dat het wat minder lukte, kregen we nog hulp van de nieuwste wonderen der technologie. Artificiële Intelligentie en algoritmes genereerden bijkomend online gesprekken die de discussies verder aanwakkerden, als was het olie op een vuur. En dat was best grappig want zo kon je op bepaalde momenten zomaar virtuele gesprekken houden met gelijkgestemden! Hahaha. Die anti-vaxxers wisten niet wat hun overkwam. LOL

 

 

‘Memoires van een covid-trol’ is een fictief vervolgverhaal in 6 delen. Dit is deel 3.

 

 

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!