De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Memoires van een covid-trol. (2)

zondag 29 augustus 2021 11:21
Spread the love

X: Waar is uw gezond verstand?
y: Ik herhaal enkel wat ze zeggen op tv.
x: En wat ze zeggen op TV is waar?
z: X, draai eens een dagje mee op IC, ge zult wel anders piepen.
c: Wie geen vaccin wilt moet maar niet naar het ziekenhuis gebracht worden. Laat ze maar creperen op straat.
z: Het is toch logisch, hoe sneller iedereen gevaccineerd is, hoe sneller we terug kunnen naar het oude normaal.
y: Z, inderdaad, Hier herwinnen wij onze vrijheid!
b: X, gij vuile anti-vaxxer.

Dergelijke discussies konden uren doorgaan. Ja, ze brachten geld in het laatje maar waren best vermoeiend. Vooral het emmeren zoals hierboven weergegeven stond mij snel tegen. Het schermen met artikelen vond ik veel uitdagender en meer relevant. Misschien was dat ook te danken aan Ron-Nie, mijn collega-sparringpartner die mij twee weken na mijn start als covid-trol werd toegewezen. En tussen haakjes, ja, ik ben nog steeds een pro-vaxxer. Zelfs nu, nu alles reeds lang achter de rug is en het pleit beslecht. Ik heb er geen spijt van.

Op een gegeven moment, ik geloof na een maand of twee, had ik overigens al een extra scherm op mijn laptop aangesloten om het groeiend aantal discussies te kunnen blijven volgen. Dat had ik misschien niet moeten doen. Een maand later had ik er namelijk drie, om tegen het einde van ‘de beweging’ te besluiten met maar liefst vier schermen. Dat was hectisch, ik geef het toe, maar het gaf naast die financiële ruggensteun ook zoveel meer energie en inhoud aan mijn voorheen toch wat verwaterde leven.

En inderdaad, een beweging mocht je het echt wel noemen. Niets stond immers stil. Dat was niet enkel te merken aan mijn oplopend aantal schermen of aan de groei van mijn vriendenkring en de schare volgers, maar uiteraard ook aan de niet aflatende vernieuwing van het discours dat we toch steeds strikter hoorden te volgen.

Ik had overigens geen idee dat we ondanks ons pro-vaccinatie standpunt zoveel verschillende visies konden hanteren. Eerlijk gezegd spraken ze elkaar soms wel tegen, maar dat leek niet echt een bezwaar te zijn. De ene keer konden we het dragen van mondmaskers relativeren, de andere keer moesten we ze ronduit verplichten; de ene keer waren de cijfers uit Israël het te volgen voorbeeld, de andere keer heette het dat we verschillende landen niet zomaar met elkaar konden vergelijken; gisteren konden we zeker zijn dat vaccinatie de verspreiding van varianten ging tegenhouden, de week daarop moesten we dat alweer wat temperen maar alsnog volop gaan voor de vaccinatiegraad die op haar beurt ook weer niet stil bleef staan.

Natuurlijk, het hoorde allemaal bij dat voortschrijdend inzicht en het gebrek aan alternatief, maar al die onderzoeken, opinies, visies en meningen, aandikt met die waterval van cijfermateriaal leken mij op deze manier wel te worden samengepropt in een grote snelkookpan om vervolgens op een nog groter vuur te worden opgezet. Ja, het was alsof alles werd klaargestoomd tot we het verlossende fluitsignaal te horen gingen krijgen. En dan niet omdat we per se geen ongelijk hadden, maar omdat het paste binnen een strategie. Alvorens de strijd pas echt ging losbarsten.

De oorlog was immers verklaard en in een oorlog was van oudsher alles toegestaan. In elk geval was de waarheid er altijd al het eerste slachtoffer van. We kregen daar op een gegeven moment overigens een memo over. Ik weet het nog goed. “Je laat de vijand niet in jouw kaarten kijken.” Zo stond er. “Wat wij niet vervalsen, dat vervalst de geschiedenis wel of de vijand. Geen waarheid blijft onaangetast!” Zo begreep ik uiteindelijk de reden waarom we dagelijks werden geüpdatet. In het begin dacht ik dat het ging om het voortschrijdend inzicht, want alles was nieuw: het virus, de ziekte, de maatregelen, het vaccin en alles wat er rond gebeurde. Pas later viel het me te binnen dat het pure strategie was.

Soms kreeg ik zelfs de indruk dat ze reeds heel goed op de hoogte waren van heel die covid-affaire. Dat alles wat er te weten viel reeds geweten was en dat wij, als een van hun belangrijkste uitdragers, enkel werden ingezet op basis van wat we moesten weten; als een soort frontsoldaten. Maar dat laatste is niet juist. Tenminste, de echte frontsoldaten – het kanonnenvlees – daar kan geen twijfel meer over bestaan, dat waren zij die zich lieten vaccineren. Juist, daar was ikzelf uiteraard ook bij, maar ik wil zeggen dat dat niets te maken had met het feit dat ik tevens een covid-trol was geworden. Je nam het vaccin in de eerste plaats uit overtuiging en niet per se om een oorlog te winnen maar om er een uit te vechten. In tweede instantie nam je het gewoon om bij de groep te horen. Anders werd je niet geaccepteerd.

En als ik er nu op terugkijk, is dat laatste misschien uiteindelijk wel de belangrijkste reden geweest waarom ik het genomen heb. Om erbij te horen. Niemand wil immers de outcast zijn. Niemand wil verdonkeremaand worden. Dat oogt wel stoer in films en in boeken, maar in het echte leven wil je toch gewoon aanvaard worden. Wie daar anders over denkt, die is gek. En dat je om aanvaardt te worden je dan een beetje moet aanpassen, zij het met een soort masker of zelfs met een dosis schijnheiligheid, dan lijkt mij dat maar een kleine moeite, zowaar zelfs een daad van solidariteit!

Een uitsluiting, een veroordeling, ja zelfs een opsluiting is bij tegendraadse gevallen dan ook volledig gerechtvaardigd. Dat is logisch. Wie niet luisteren wil moet voelen en een hamer dient om te kloppen. Punt aan de lijn.

Natuurlijk waren er de meelopers en de kontlikkers of hoe je ze ook wilt noemen. Zij die pas na veel vijven en zessen hun spuitje gingen halen. Om mijn minachting ten opzichte van hen te temperen, trachtte ik ze te zien als mensen die wat traag van begrip waren, als waren het zwakbegaafden. Maar wij, de overtuigden van het eerste uur, mijn collega-trol Ron-Nie en ik, wij behoorden alvast tot de elitetroepen!

 

 

‘Memoires van een covid-trol’ is een fictief vervolgverhaal in 6 delen. Dit is deel 2.

 

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!