De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Memoires van een covid-trol. (1)

vrijdag 27 augustus 2021 16:48
Spread the love

Men zei dat het gemakkelijk was. Een fluitje van een cent. De uren waren vrij te kiezen en instapkosten onbestaande, al moest je natuurlijk wel over een eigen laptop beschikken. Daarenboven viel er wat te verdienen. Toegegeven, de basisvergoeding was mager, maar per gelikete post en per geschreven reactie kon het wekelijks uitgekeerde bedrag snel aandikken. Het kwam er dus vooral op aan de discussie gaande te houden en veel gelijkgestemde vrienden te mobiliseren.

Het was trouwens een goede vriend van mij die mij bij het bedrijf introduceerde. Mijn reguliere carrière bestond al geruime tijd meer uit het surplacen dan wat anders en een extraatje kon ik wel gebruiken. De kinderen werden groot en studeren kostte handenvol geld. Bovendien dacht ik ook aan mijn pensioen en die droom van dat residentieel vakantiehuisje in het Zachte Frankrijk spraken mijn vrouw en mij nog steeds heel erg aan. Een bijverdienste als covid-trol leek mij dus wel interessant.

Veel moest je er overigens niet voor kunnen, behalve het voorgeschreven narratief volgen. Dat was niet moeilijk. Ik was reeds overtuigd van de noodzaak, al kwam die voor velen slechts geleidelijk aan uit de mouw. Totale vaccinatie was de enige uitweg uit de gezondheidscrisis. De enige. En verder moest je niet teveel vragen stellen. Alles was gebaseerd op pure wetenschap. Niet te weerleggen. De mogelijke antwoorden of reacties werden weliswaar dagelijks netjes geüpdatet in je mailbox gedropt. Het was een back-up van krantenartikelen en wetenschappelijke onderzoeken met de nadruk op prangende foto’s, klinkende titels, vlotte leesbaarheid en uiteraard: alles pro-vaccinatie.

Dat ze inhoudelijk misschien niet altijd zo sterk waren is een understatement, maar daar werden die artikelen ook niet voor gebruikt. Wie las die immers nog van begin tot einde? Neen, het waren gewoon hapklare brokken voor gelijkgestemden en twijfelaars. In omgekeerde zin waren het dan weer angels voor de anti-vaxxers. Voor die laatste groep was er tevens een bijkomende lijst met grappige en spottende benamingen waaruit men naar hartenlust kon graaien. Al mocht je jezelf op dat vlak ook volledig laten gaan. De lijst werd tenslotte nog afgesloten met een reeks dooddoeners om elke opponent definitief het zwijgen te kunnen opleggen. Het doel van dit alles was de cognitieve dissonantie op te voeren, twijfel te zaaien en vervolgens de twijfelaars over de streep te trekken. De twijfelaars, dat waren dan meestal diegenen die zelden deelnamen aan ‘het debat’, maar het wel stiekem mee volgden. We deden het dus eigenlijk vooral voor de andere.

Dat het er soms hevig aan toe ging, moet ik je niet vertellen. Vriendenruzies waren schering en inslag. Ik was ervoor gewaarschuwd van bij het begin. Maar dat hield mij niet tegen. Wat zijn vrienden overigens op sociale media? Het maakte mijn online tijdverdrijf alvast heel wat intenser. Mijn dagelijkse brok ontspanning bestond reeds lang uit het eindeloos scrollen doorheen én becommentariëren van posts van vrienden of nieuwswebsites. Waarom zou ik er dus niet eens iets aan verdienen?

Een uitgebreid vriendenbestand was wel nodig. Ik geloof dat dat trouwens de reden was waarom mijn vriend reeds van bij aanvang voor het bedrijf werkte. Of moet ik zeggen beweging? Misschien kom ik daar later nog wel op terug. Mijn vriend had met zijn sociale status en aimabele aanpak altijd al meer succes gehad dan mij en telde sinds lang het maximum aantal toegelaten vrienden op zijn account. Reken daar nog eens de honderden volgers bij en je kon wel zeggen dat hij populair was. Daar kon ik zeker niet aan tippen, maar mijn zevenhonderdnegenenvijftig vrienden waren wel een goed begin verzekerde hij mij en hij beloofde mijn vriendenlijst wat op te schroeven door enkele van zijn vrienden met mij te delen. Een handigheidje waarvan ik niet eens wist dat dat kon.

We  hadden overigens reeds behoorlijk wat gemeenschappelijke vrienden uit het echte leven. Vrienden die teruggingen tot onze eerste stappen in het nachtleven, toen er nog geen sprake was van het internet, laat staan persoonlijke computers. Het was een groep die stelselmatig aandikte door de jarenlange volgehouden zuipfestijnen maar met de intrede van de jaren van verstand wat was gestagneerd. Ach de goede oude tijd van straalbezopen avonden die uitliepen tot de volgende dag om tegen het vallen van de avond daarop een nieuw rondje te kunnen inzetten.. Met nostalgie herdenk ik nog steeds die zeemzoete momenten. Innige vriendschappen werden toen gesmeed bij het krieken van de dag, terwijl de tijd genadeloos verder tikte.

De intrede van het internet betekende voor mij een gestaag einde van deze levenswijze. Maar ik mag niet klagen noch anderen daarvan met de vinger wijzen. Ik verwelkomde deze technologie zowel met open armen als met diepe bewondering. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Sociale media leerde ik echter pas echt goed kennen toen mijn kinderen het reeds geruime tijd onder de knie hadden. Ja, ik herinner mij nog goed hoe zij met mij gekscheerden bij mijn eerste stappen in dat kleverige spinnenweb. Maar ik was een snelle leerling. Altijd geweest. Dat bewees ik tenslotte ook weer met mijn werk als covid-trol.

Het opkrikken van mijn vriendenbestand leek wel fluitje van een cent. Het was alsof iedereen plots overtuigd was van de noodzaak tot vaccinatie en toen mijn vriend twee dagen later inderdaad een deel van zijn vriendenbestand met mij deelde, stond mijn aantal algauw op +3000. Op korte tijd een stijging van maar liefst 300%. Dat gaf een geweldige kick. Beter zelfs dan die van dat witte poeder dat ik vroeger wel eens door mijn neusgaten joeg. Wat een adrenaline!

Goed, die nieuwe vrienden waren dan misschien geen echte vrienden, maar hey, je kijkt een gegeven paard toch ook niet in de bek. En later, kan je je er altijd met gemak van ontdoen. No strings attached! Wat een heerlijke nieuwe wereld! Na een weekje inwerken was ik klaar voor het echte werk.

 

 

‘Memoires van een covid-trol’ is een fictief vervolgverhaal in 6 delen. Dit is deel 1.

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!