Kill List (2011)
Cinéma, Kill List, Wheatley -

Kill List (2011)

woensdag 23 januari 2013 19:37
Spread the love

Brit en opkomend talent Ben Wheatley wist met zijn tweede langspeler Kill List de pers te verleiden tot uitspraken als “a cult classic in the making” en “one of the best British thrillers in years”. Hoewel deze film bij ons enkel even in Brussel te zien was, meteen vergezeld van een release op blu-ray en dvd, waren de reacties hier eveneens vrij lovend (althans in De Morgen, Filmmagie en Focus Knack).

De film kan grofweg opgedeeld worden in drie delen. Het eerste half uur lijkt een standaard drama te zijn en doet – zoals in de pers en door Wheatley zelf reeds gezegd – denken aan Mike Leigh en Ken Loach films. Jay en Shel zijn een jong koppel met een zoon en heuse financiële problemen. Dit weegt op hun relatie en brengt hevige spanningen met zich mee, welke leiden tot een echtelijke uitbarsting tijdens een diner met hun beste vriend Gal en zijn vriendin Fiona. De conventionele aanvang krijgt al snel een zonderlinge toon mee wanneer Fiona een vreemd, occult uitziend teken krast op de achterkant van de badkamerspiegel.

Na deze lynchiaanse wending, ontpopt de film zich tot een hitman-thriller. Omdat Jay geld nodig heeft, stelt Gal hem voor om een opdracht als huurmoordenaar te aanvaarden – iets wat ze blijkbaar eerder deden. Het feit dat Shel hier mee instemt, moeten we er overigens maar bijnemen. Op de kill list die Jay en Gal krijgen van een mysterieuze oude man, staan drie namen: de eerste een priester, de tweede een bibliothecaris en de derde een parlementslid. Over hun achtergrond wordt weinig meegegeven, enkel dat ze allen iets op hun kerfstok staan hebben. De kijker wordt, in navolging van het eerste deel van de film, al snel geconfronteerd met cryptische dialogen en bizarre scènes. Dit creëert een akelige effect omdat men aanvoelt dat er iets abnormaals gaande is. Een gevoel dat telkens weer bevestigd wordt door de protagonist zijn reacties op wat er gezegd wordt en gebeurt.

De geheimzinnige ontwikkelingen vormen de film gaandeweg om tot een occulte horrortrip die doet denken aan The Wicker Man. Een bastaardkind van Quentin Tarantino en Michael Haneke, noemde Dave Mestdach (Focus Knack) het. Wetende dat Mestdach een broertje dood heeft aan Tarantino, is dit niet noodzakelijk een compliment. Ik herkende er daarentegen eerder de sfeer van Primer en Inland Empire in – hoewel lang zo sterk niet als de eerste en een stuk minder nonsensicaal als de tweede. De herkenning kan te maken hebben met de filmstijl, maar zal evenzeer liggen aan het hoge mindfuck-gehalte. Het uitblijven van enig zinnig antwoord na het slotstuk bijvoorbeeld. Net als bij Lynch is dit iets dat je pikt of niet.

Kill List is een film die aan de brutaliteit van Dead Man’s Shoes herinnert, alsook aan de manipulatieve techniek om de kijker op het verkeerde been te brengen, zoals in From Dusk Till Dawn, maar komt nergens in de buurt van één van beide films. Het kan afstomping en gewenning zijn natuurlijk, maar waarom zou een ervarener pers me dan ongelijk geven? Zoals zo vaak gebeurt, herken ik me dus niet in wat er geschreven wordt. Dat wil nog niet zeggen dat Wheatley geen boeiend regisseur is, laat staan te kort schiet aan creativiteit of inventiviteit, maar gewoon dat de film weinig effect had op mij – ook al intrigeerde hij wel.

Zij die houden van degelijke thrillers en horrorfilms, raad ik zeker aan deze prent een kans te geven. Verwacht echter geen ongezien of ongeëvenaard resultaat. Het mindfuck-gehalte is lang niet zo beklijvend of uitdagend als men zou geloven na de recensies gelezen te hebben. Desondanks kan de film wel tellen als tegengewicht voor het gros van de huidige Amerikaanse thrillers en horrorfilms.

take down
the paywall
steun ons nu!