Interne Vakbondsstrijd

donderdag 3 oktober 2019 23:58

“Tony Demonte, de afscheidnemende adjunct-secretaris-generaal van de Franstalige bediendencentrale CNE waarschuwt voor een mogelijke implosie binnen het ACV (La libre Belgique).” De sociologische en politieke verschillen worden volgens hem steeds duidelijker, bijvoorbeeld wanneer het gaat om dossiers als arbeidsduurvermindering en de manier van actie voeren.

Het was steevast Vlaanderen dat oplegde niet tot een algemene staking over te gaan. In Wallonië zouden we vaker voor hardere acties willen kiezen, voor meer linkse actiemaatregelen. (…) De laaghartigheid bij het ACV de voorbije vier jaar was het resultaat van het feit dat de Vlamingen geloofden in de impact van de CD&V binnen de (federale) regering. Wij geloofden daar niet in.”(Het Laatste Nieuws)

Deze verschillen zijn niet enkel zichtbaar bij het ACV ook het ABVV heeft er onder te lijden. De actiebereidheid van een ABVV-centrale hangt in grote mate af van de politieke kleur van diens voorzitter. In Vlaanderen is de invloed van de Sp.a binnen het ABVV nog steeds heel groot. Tegelijkertijd groeit de invloed van authentiek links (Pvda) binnen deze vakbond. Deels omdat vele ABVV’ers gefrustreerd zijn door de verdeeldheid binnen de centrales en deels vanwege het gebrek aan een hechte stevige solidariteit tussen deze onderling.

Een krachtdadige,no-nonsense voorzitter die de kunst van het verbinden,verdiepen en verbreden beheerst zou een kentering kunnen teweegbrengen in de werking en de verdeeldheid van en tussen de centrales,doch helaas…

De ABVV slogan,’Samen Sterk’ ontleent zijn kracht enkel aan de mate waarmee hij gedragen wordt door alle geledingen.

De duidelijke standpunten, solidariteit en actiebereidheid van authentiek links om op te komen voor de werkende mens doen steeds meer ABVV’ers dromen van de oprichting van een nieuwe fractie met diezelfde kenmerken.

Moest het ooit zover komen vrees ik een leegstroom zowel bij het ACV als bij het ABVV.

Een sterk verzwakt ACV en ABVV zouden volgens mij een slechte zaak zijn voor de strijd van de belangen van de werkende mensen aangezien hun onderhandelingspositie onder druk zou komen te staan,terwijl de nieuwe fractie zeker op korte en middellange termijn nog geen voldoende tegengewicht kan bieden.

De afgevaardigden,militanten en leden van de fracties zouden indien verbonden door dezelfde strijd evenzeer een zeer grote impact kunnen hebben op het vakbondsbeleid.De voorzitters en secretarissen op alle niveau’s kunnen een aantal stemmen negeren doch des te luider en des te talrijker ze zijn, uiteindelijk zullen ook zij moeten luisteren naar de verzuchtingen van hun afgevaardigden.

Ik blijf alleszins geloven in de noodzaak van sterke vakbonden als tegengewicht voor de werkgeversorganisaties en de overheid alsook in de haalbaarheid van een grondige hervorming van het ABVV en het ACV tot twee sterke effectieve en strijdbare fracties.

Samen Sterk betekent,over de eigen centrales en vakbondsgrenzen heen ter verwezenlijking van een meer sociale,solidaire en rechtvaardige maatschappij.

 “Eerst de mens niet de winst.”

Ives Vanhouche

 

https://www.dewereldmorgen.be/artikel//interne-vakbondsstrijd/

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!