De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Hoe ‘links’ Covid bij het verkeerd einde had, leerde om van lockdowns te houden en zijn verstand verloor.

vrijdag 8 april 2022 15:23
Spread the love

Van de Community vertaaldesk

Hoe links Covid bij het verkeerde eind had, leerde om van lockdowns te houden en zijn verstand verloor: een autopsie
door Christian Parenti.
oorspronkelijk verschenen hier:

How the organized Left got Covid wrong, learned to love lockdowns and lost its mind: an autopsy

Noot van de vertaler:
Dit is een sterk ingekorte versie maar nog steeds een lang relaas van goed 14 pagina’s.
De tekst is lezenswaardig omdat nu de ogen massaal gericht zijn op het conflict in Oekraïne, we al eens dreigen te vergeten wat er zich de afgelopen twee jaar heeft afgespeeld en omdat de facto de dreiging van het globalistisch technocratisch autoritarisme, waar zekere delen of leden van de linkse beweging zich mee heeft geassocieerd, helemaal nog niet is geweken.

Het artikel beschrijft de situatie in de VS, maar is zonder meer even relevant voor de houding van nogal wat links geaarde mensen in België. Het spreekt verder nogal veralgemenend over ‘links’ zonder daarbij duidelijk te zeggen over wie het dan gaat of welke organisaties er dan juist mee worden bedoeld, maar men kan aannemen dat wanneer het de individuele lezer aangrijpt, het meer dan waarschijnlijk juist over hem of haar zal gaan. Wie het schoentje past, trekke het dus aan.

En voor de apparatsjik: In het oorspronkelijke artikel vindt je een uitgebreid notenapparaat.

Ga je gang.

 

Hoe links Covid bij het verkeerde eind had, leerde om van lockdowns te houden en zijn verstand verloor: een autopsie

 

Het is moeilijk om je eigen zaak te vernietigen en je daarbij rechtvaardig te voelen, maar toch heeft de Amerikaanse linkerzijde het gedaan. Na meer dan twee eeuwen in de voorhoede van de strijd voor vrijheid te vertoeven, voerde de Amerikaanse linkerzijde een ommezwaai door en omhelsde het een anti-arbeidersklassebeleid dat via puur technische volksgezondheidsmaatregelen op de markt werd gebracht.

 

Twee jaar lang pleite links voor een beleid van toezicht en uitsluiting met bestraffende vaccinmandaten, invasieve vaccinpaspoorten, sociaal destructieve lockdowns en radicaal onverklaarbare censuur door grote media- en technologiebedrijven. Tijdens de hele pandemie juichten linksen én liberalen – ik noem ze the Lockdown Left –voor ongekende niveaus van repressie die voornamelijk gericht was op de arbeidersklasse – degenen die geen privéscholen konden betalen en niet comfortabel konden telewerken.

 

Bijna de hele linkse intelligentsia is in maart 2020 psychisch vastgelopen. De leden hebben de nieuwe repressie van de bioveiligheid toegejuicht en iedereen die het er niet mee eens was, belasterd als leugenaars, oplichters en ja, zelfs als fascisten. Doorgaans deden ze dit zonder ook maar enig bewijsmateriaal. Een van de stemmen hierin is Noam Chomsky, de zelfverklaarde anarcho-syndicalist die de niet-gevaccineerden opriep om “zichzelf uit de samenleving te verwijderen” en tevens suggereerde dat ze maar honger zouden moeten lijden als ze weigerden zich te onderwerpen.

 

In Jacobin, een tijdschrift dat beweert de arbeidersklasse in al haar strijd te steunen, eiste Branko Marcetic dat de niet-gevaccineerde personen van het openbaar vervoer zouden worden geweerd. Andere linkse intellectuelen, zoals Benjamin Bratton, auteur van een Verso-boek over de pandemie genaamd Return of the Real, vallen op omdat ze zich verschuilen achter academisch geklets: “het argument van het boek is dat van een ‘positieve biopolitiek’ die de basis kan vormen voor een levensvatbare sociale zelforganisatie, maar dit is minder een verklaring namens ‘het politieke’ in een metafysische zin dan namens een regering, waardoor een onvermijdelijk planetaire samenleving zichzelf opzettelijk kan samenstellen.”

 

Zelfs de American Civil Liberties Union – lang een bastion van objectief denken en absolutisme over burgerlijke vrijheden – heeft de mandaten, lockdowns en censuur gesteund. David Cole, de juridisch directeur van de groep, verlaagde zichzelf in de New York Times met een gekwelde opinie waarin hij uitlegde hoe alles waar de ACLU de afgelopen 100 jaar voor stond plotseling niet van toepassing was tijdens het seizoen van freakout en overreach.

 

Dit alles ontmaskert het provincialisme van the Lockdown Left. Haar aanhangers drinken koffie van hoge kwaliteit en genieten van fietspaden, maar hebben laten zien dat ze net zo bekrompen, klunzig, gemeen en op geloof gebaseerd zijn als elke andere groep ‘betreurenswaardigen‘. En als je niet akkoord bent met hun visie dan ben je duidelijk gek. Einde verhaal. Voor hen zijn Covid-vaccins een fetisj geworden, een talisman om tegen het spook van besmetting te zwaaien; terwijl lockdowns en censuur worden behandeld als puur technische, apolitieke interventies.

 

Prominente linkse intellectuelen hebben de bewapening van solidariteit omarmd en er een levensstijl van gemaakt door bijvoorbeeld het obsessief dragen en promoten van mondmaskers en het op het hysterische af uitdelen van verbale uitbranders aan eenieder die hen niet volgde. Ze doen alsof ze voor de samenleving zorgen, terwijl ze in feite applaudisseren voor een diep antisociaal en wetenschappelijk ongegrond beleid.

 

Het maakt niet uit dat we ons vandaag op de krapste arbeidsmarkt in 40 jaar bevinden en dat we arbeiders zouden moeten aanmoedigen om zich te verenigen en tegen de bazen te vechten voor betere voorwaarden. In plaats daarvan heeft het grootste deel van de linkerzijde maatregelen gesteund die de arbeidersklasse verdelen, afleiden en intimideren. Het is een tragisch en verontrustend schouwspel.

 

De socialistische linkerzijde, die de staatsmacht wil gebruiken om het kapitaal te disciplineren, heeft nu in plaats daarvan het negatieve beeld van zijn doel geaccepteerd: staatsmacht wordt gebruikt om de arbeiders te pesten en te disciplineren.

 

De omarming van de Covid-hysterie is een ware aanfluiting van de doelen van links op het gebied van planning, industriebeleid, economische herverdeling, empowerment van werknemers en ecologische duurzaamheid. Deze zelfbeschadiging zal de komende jaren schadelijke gevolgen hebben.

 

In zijn niet aflatende steun voor mandaten, paspoorten, bestraffende lockdowns en censuur heeft georganiseerd links de kant gekozen van de technocratische elites, de één procenters en het repressieve staatsapparaat.

 

Zelfs nu, wanneer politici zich stilaan terugtrekken van twee jaar pandemiebestrijding, blijft links nog steeds covid-repressie eisen en doet het niets om zich te verzetten tegen bestraffende vaccinmandaten die vele duizenden werknemers van hun baan drijven of reeds hebben verdreven. De vakbond, die traditioneel de werkende klasse hoort te verdedigen, blijft stompzinnig gefixeerd op vaccins ondanks het feit dat zelfs de Centers for Disease Control and Prevention (CDC) niet beweren dat vaccins de overdracht van Covid stoppen of verminderen. Tegenwoordig klampt the Lockdown Left zich nog steeds vast aan de vaccinmythe.

 

Covid-repressie portretteert zichzelf als apolitiek en puur ‘wetenschappelijk’. Helaas accepteren de meeste linksen deze illusie. Herinner u dat klassenstrijd van bovenaf immers altijd wordt gemaskeerd als ‘slechts technisch’. En helaas heeft de oorlog tegen Covid (althans tijdelijk) de analytische capaciteiten van deze kant uitgewist. Voor grote delen van links is het nog steeds maart 2020, alwaar een ongekend en uiterst dodelijk virus de wereld wil veroveren.

 

Redenen aanvoeren tegen de Covid-hysterie is misschien als proberen een magnesiumbrand te blussen met water, maar ik zal het in ieder geval proberen.

 

Theorie van de misdaad
Hier is mijn theorie van de misdaad: een roekeloze operatie, geleid door Big Pharma en bijgestaan ​​door onze volledig in beslag genomen volksgezondheidsinstanties, heeft ongecontroleerd haar gang mogen gaan vanwege de ongeziene politieke dynamiek van de Presidentsverkiezingen van 2020. Daarin werden de kritische vermogens van bijna de gehele journalistieke klasse, inclusief de linkse bewegingen van non-profitorganisaties, vakbonden, pressiegroepen en alternatieve media-persoonlijkheden, samen met de Democratische Partij kortgesloten onder invloed van het Trump Derangement Syndrome.

 

Een corrupte symbiose tussen de industrie en de regelgevers, die teruggaat tot het Mexicaanse griep-fiasco van 1976, heeft geleid tot een dynamiek van pandemie-hypende paniek. In het pre-Trump-tijdperk had deze paniek nog weinig grip omdat de kritische capaciteiten van journalisten en politici intact genoeg waren om de ergste excessen van de farmaceutisch-volksgezondheid en het ‘pandemisch industrieel complex‘ te dwarsbomen. Maar de angst die door Trump werd gecreëerd, vernietigde het vermogen tot correctie.

 

Hoewel het de reguliere media en de Democratische Partij zijn die de covid-hysterie en de daaruit voortvloeiende bioveiligheidstoestand aandrijven, dragen ​​links activisten de verantwoordelijkheid om zich niet tegen deze repressie te verzetten, en zelfs om deze toe te juichen. Het is ook vermeldenswaard dat de Republikeinse oppositie tegen de Covid-lockdowns relatief ineffectief was omdat een disfunctionele Trump-regering niet in staat was haar Covid-taskforce te controleren en dus technocratische bestuurders zoals Anthony Fauci en Deborah Birx in staat stelde het Witte Huis-beleid te kapen.

Hieronder ga ik in op: de gevangenneming door instanties, de ernst van de ziekte, de werkzaamheid van de vaccins, de schade door lockdowns in het Noorden en Zuiden, de vrijheid als politiek doel, en tot slot hoe het Trump Derangement Syndrome het pandemische industriële complex uit de hand liet lopen.

Gevangen agentschappen
Grote delen van links hebben te kampen met een verbazingwekkend geval van politiek geheugenverlies. Het centrale feit is blijkbaar vergeten dat Big Pharma onze volksgezondheidsinstanties grondig heeft veroverd.

Alle budgetten van overheidsinstanties voor de volksgezondheid zijn sterk afhankelijk van onderzoekswerk tegen betaling dat rechtstreeks door de farmaceutische industrie wordt gecontracteerd in ruil voor ‘gebruikersvergoedingen’. De FDA-website stelt dat “Ongeveer 54 procent, of $ 3,3 miljard, van het FDA-budget wordt verstrekt door federale begroting machtiging. De overige 46 procent, of $ 2,8 miljard, wordt betaald door gebruikersvergoedingen in de industrie.” Ondertussen wordt 75 procent van het budget van het FDA-testprogramma voor geneesmiddelengoedkeuring rechtstreeks door farmaceutische bedrijven betaald.

 

Bovendien mogen overheidswetenschappers patenten bezitten die zijn afgeleid van het onderzoek dat ze doen voor particuliere bedrijven. Overheidswetenschappers kunnen bovenop hun salaris royalty’s tot $ 150.000 per octrooi ontvangen. Anthony Fauci, directeur van het National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID) en Chief Medical Advisor van de president, is bijvoorbeeld mede-eigenaar van zes hiv-gerelateerde patenten. Dit soort directe financiële verstrengeling vormt een zeer gevaarlijk belangenconflict.

 

Vóór Covid leidde links nog de kritiek op gevangengenomen agentschappen, maar nu nemen ze de officiële uitspraken aan op het eerste gezicht; zelfs als die uitspraken veranderen in tegenstrijdigheden, zoals in: draag geen maskers, draag wel maskers; de vaccins stoppen de ziekte, nee, nee, toch niet, de vaccins stompen alleen maar de dodelijke kant af, enzoverder.

 

Ernst van de ziekte
De fundamentele fout van de mainstream media-hype is om de Case Fatality Rate (CFR) te verwarren met het werkelijke sterftecijfer. Het aantal bekende Covid-“gevallen” is immers een functie van testen, waarin meer testen betekent dat er gewoon meer gevallen worden gevonden.

De echte maatstaf voor dodelijkheid is echter niet de CFR, maar het “infectiesterftecijfer” of IFR. Die verhouding moet worden geschat op basis van grootschalige, statistisch gecontroleerde, gerandomiseerde tests. We weten nu dat de IFR voor Covid in principe laag is voor iedereen onder de 70, maar vrij hoog voor mensen boven de 70.

 

Begin 2021 publiceerde The Bulletin of the World Health Organization een overzichtsstudie gebaseerd op 64 onderzoeken die gerandomiseerde serologische bemonstering voor antilichamen gebruikten; het vond een infectiesterftecijfer variërend van 0,00% tot 1,54%. Uit deze studie bleek dat “bij mensen jonger dan 70 jaar de sterftecijfers van infecties varieerden van 0,00% tot 0,31%...”
Onder degenen ouder dan 85 jaar (de gemiddelde levensverwachting in de VS is ongeveer 78 jaar) was het sterftecijfer door infectie zeer hoog. Een door de auteur overwogen onderzoek vond een IFR van 15% onder 85-jarigen, maar de meeste onderzoeken vonden veel lagere percentages en dus was het gemiddelde lager. Vertaling: de jongeren hebben weinig te vrezen van deze ziekte, terwijl de zeer oude zeer reële risico’s lopen.

 

Feitelijk werd de IFR in maart 2020 reeds duidelijk en bood het toen reeds de mogelijkheid voor een beleidskoerscorrectie, maar de pandemie was op dat moment reeds gegijzeld door de partijpolitiek van een buitengewoon vreemde verkiezingsstrijd.

 

Opgeblazen dodental?
Westers links rechtvaardigt haar omarming van mandaten, lockdowns en censuur door de doden aan te roepen.
De VS heeft het hoogste gerapporteerde sterftecijfer per honderdduizend van alle ontwikkelde economieën. Zoals een vriend protesteerde “maar de doden zijn echt!” Inderdaad, maar hoeveel zijn er eigenlijk te wijten aan Covid?

 

De CDC meldt dat minder dan 6 procent van de Covid-sterfgevallen COVID-19 had als “de enige oorzaak die op de overlijdensakte wordt vermeld”. De overige 94 procent van de sterfgevallen vond plaats “met aandoeningen of oorzaken naast COVID-19” en had gemiddeld 4 aanvullende aandoeningen of oorzaken per overlijden. De dood van de 84-jarige Colin Powell, die leed aan multipel myeloom en Parkinson, maar wiens overlijden werd gerapporteerd als “van” Covid, is exemplarisch.
Met andere woorden, veel van de Amerikaanse sterfgevallen waren mensen die stierven met Covid, niet van Covid. Maar elke inflatie van Covid-ernst hielp wel de angst van het publiek op te wekken.

 

Ondanks de definitieve aard van de dood (je bent dood of je bent het niet) zijn de oorzaken niet altijd zo duidelijk. De routes naar sterfte door ziekte zijn vaak veelvoudig, overlappen, vaag en staan open voor interpretatie. Zoals een lijkschouwer me vertelde: “Bij veel sterfgevallen door ziekten, waarbij je meerdere comorbiditeiten hebt, kunnen tien verschillende lijkschouwers of artsen je mogelijk 10 verschillende versies geven van de ‘onmiddellijke’ en ‘vanwege’ doodsoorzaken.”

 

Een chaotische mengelmoes van op elkaar inwerkend maar ongecoördineerd overheidsbeleid en berichten – afkomstig van het Witte Huis, federale agentschappen, het Congres en staatsgouverneurs – hebben vervolgens geleid tot een over-classificatie van sterfgevallen als veroorzaakt door Covid.

 

Richtlijnen van de volksgezondheidsinstelling dwongen de gouverneurs van de staat om electieve medische procedures stop te zetten, wat leidde tot een financiële crisis voor ziekenhuizen. Vervolgens bood het Congres in reactie op die crisis een economische reddingslijn aan in de vorm van genereuze economische subsidies en bonusbetalingen voor elk geval dat als Covid kon worden geclassificeerd.

 

Met andere woorden, de overheid dwong met de ene hand een economische crisis op het zorgstelsel en bood met de andere hand tegelijkertijd een economische reddingslijn aan in de vorm van Covid-specifieke vergoedingen.

 

Ik maak hier geen gewag van samenzwering of massale fraude, hoewel er een aantal aanklachten zijn geweest. Ik suggereer eerder dat het beleid – dat op een ongecoördineerde en ad hoc-manier door verschillende takken van de overheid werd bereikt tijdens een verwarrend moment van nood – aanzienlijke economische en bureaucratische prikkels creëerde voor medische onderzoekers en lijkschouwers om expansief te zijn in hun interpretatie van welke sterfgevallen te kwalificeren als Covid-sterfgevallen.

 

Lockdowns zijn ook dodelijk
De dood, of “mortaliteit door alle oorzaken” nam toe tijdens de pandemie, maar niet alles werd veroorzaakt door Covid. Dit feit wordt vaak over het hoofd gezien. Een studie uit het VK, gepubliceerd in januari 2022, wees uit dat niet-Covid-sterfgevallen als gevolg van vertraagde medische zorg verviervoudigden tijdens de Covid-pandemie. Dit soort gevaarlijke onbedoelde gevolgen van lockdown werd voorspeld tijdens het eerste jaar van de pandemie.

 

De meeste linkse intellectuelen weigerden echter, in de voetsporen van de Democraten, te erkennen dat lockdowns ook dodelijk zijn. Ze konden dit niet doen om een ​​heel eenvoudige reden: Trump had het als eerste gedaan, toen hij opriep tot heropening van de economie.

 

De zorgen van Trump over de risico’s van lockdown werden onmiddellijk gehekeld en bespot in de pers. Maar we weten nu dat hij gelijk had – lockdowns zijn ook dodelijk. De pandemie heeft geleid tot recordstijgingen in dodelijke overdosis drugs en moord. De CDC constateerde een toename van 28 procent van het aantal sterfgevallen door een overdosis drugs tussen april 2020 en april 2021. Terwijl het aantal moorden met 30 procent toenam. En vreemd genoeg is het aantal verkeersdoden in 2020 met 7 procent gestegen, terwijl het totaal aantal gereden kilometers met 13 procent is afgenomen.

 

Helaas leek dit argument geen impact te hebben op beleidsmakers, noch op georganiseerd links vandaag, dat nog steeds overvloedig bewijs negeert dat lockdowns massale vernietiging heeft aangericht aan de meest kwetsbaren.

 

Werkzaamheid en bijwerkingen van het vaccin
De georganiseerde linkerzijde onderschrijft nog steeds een op vaccins gericht beleid met religieuze ijver. Sommige van haar leden gaan er nog steeds van uit dat vaccins de overdracht van Covid voorkomen en zo een einde kunnen maken aan de pandemie.

 

Ze volgen dus de in diskrediet geraakte uitspraken van Anthony Fauci, die in de eerste maanden van de uitrol van het vaccin uitlegde: voor degenen die zijn gevaccineerd “is het risico extreem laag om besmet te raken, ziek te worden of het aan iemand anders over te dragen, punt uit. ” Dit was ongeveer toen progressieven votiefkaarsen begonnen te kopen met de gelijkenis van Fauci.

 

In werkelijkheid zijn dit zeer “lekkende” “niet-steriliserende” vaccins; ze blokkeren de transmissie niet. Bovendien stoppen of verminderen de vaccins de overdracht niet. We kunnen ons dus niet uit deze crisis vaccineren.

 

De vaccins verlagen de kans op ziekenhuisopname en overlijden door COVID-19, maar als ze te veel worden gebruikt, doen ze ook dat misschien niet eens.

 

Afgezien daarvan, omdat de vaccins niet perfect functioneren en niet zonder risico’s zijn, verschilt de logica van het gebruik ervan afhankelijk van iemands demografisch profiel. Dus toen mijn moeder, die halverwege de 80 is, het vaccin kreeg, voelde ik me opgelucht. Maar toen jongere vrouwen in mijn uitgebreide familie het vaccin niet wilden omdat de effecten op de menstruatiecyclus niet waren onderzocht, was dat ook volkomen logisch. In de ogen van de paniekerige en op hol geslagen kudde die de linkse consensus is, zou dit van mij een anti-vaxxer maken. Te midden van deze pandemie is duidelijk geworden dat links niet alleen niet in staat is tot intellectuele nuance, maar dat het er openlijk vijandig tegenover staat.

 

Links heeft categorisch het scepticisme over de veiligheid van vaccins van de hand gewezen en daarmee mensen die gegronde zorgen hadden, of die echte en slopende verwondingen hebben opgelopen als gevolg van de Covid-injectie, van zich vervreemd. Dat omvat grote delen van de arbeidersklasse – de klasse zij beweert te verdedigen of vertegenwoordigen. Zelfs als de vaccins in de meeste gevallen geen verwondingen of nadelige effecten veroorzaken, kunnen ze – zoals bijna elke medische interventie, zelfs aspirine – ook enig risico met zich meebrengen.

 

Verder, hoewel je het nooit zult leren van de meeste pers, is een van de belangrijkste struikelblokken om het Globale Zuiden van vaccins te voorzien, dat farmaceutische bedrijven hebben aangedrongen op volledige bescherming tegen rechtszaken in verband met vaccins.
Zoals The Financial Times uitlegde: “Voordat deals konden worden gesloten, eiste Pfizer dat landen hun nationale wetten zouden wijzigen om vaccinproducenten te beschermen tegen rechtszaken, die veel westerse jurisdicties al hadden. Van Libanon tot de Filippijnen hebben nationale regeringen wetten gewijzigd om hun levering van vaccins te garanderen.”
In Zuid-Afrika drong Pfizer aan “op vergoeding van burgerlijke vorderingen en eiste van de regering financiering voor een schadeloosstellingsfonds.”

 

Waarom hebben linkse experts dit niet opgemerkt? Omdat het suggereert dat er wel degelijk echte kosten-batenanalyses bestaan bij het gebruik van vaccins. Het suggereert dat vaccins risico’s met zich meebrengen, ook al bieden ze voordelen. Helaas, dat soort intellectuele nuances gaat het vermogen van progressieve Pfizer-fetisjisten te boven.

 

En als het idee dat een virale infectie gehyped en overdreven wordt door winstgevende farmaceutische bedrijven en gevangengenomen overheidsinstanties, of u vergezocht lijkt, denk dan eens aan het verhaal van de Mexicaanse griep van 1976. Ruim 20 procent van het Amerikaanse publiek, inclusief president Ford, was gevaccineerd voordat duidelijk werd dat de Mexicaanse griep eigenlijk niet erg gevaarlijk was.

 

Wat betreft de algemene bezorgdheid van links over de langetermijneffecten van Covid, kan elke speculatie over de langetermijneffecten van de ziekte ook tegen de vaccins worden geuit. De waarheid is: we weten heel weinig over de langetermijneffecten van de ziekte of de vaccins.

 

De vrijheidskwestie
Links heeft de vrijheid de rug toegekeerd. Erger nog, links voert nu campagne tegen de vrijheid. ACLU-beroemdheden pleiten de facto voor gedwongen vaccinatie en vaccinpaspoorten. Dit heeft verwoestende sociale, politieke en economische gevolgen; en het onvermogen van links om dit te erkennen en te begrijpen, zal het na de pandemie nog jaren blijven achtervolgen.

 

Links beroept zich op “het grotere goed” om steun voor vaccinmandaten, vaccinpaspoorten, lockdowns en censuur te rechtvaardigen; daarbij steunt links een ondemocratische heerschappij door onverantwoordelijke bureaucraten.

 

Linkse krachten (opnieuw, breed gedefinieerd) hebben voor onze nationale geschiedenis gevochten voor persoonlijke vrijheden, terwijl elites zich verzetten tegen dergelijke vrijheden. De Bill of Rights zelf is zo een concessie aan het volk. De enige manier waarop de opstellers de staten konden dwingen de nieuwe Amerikaanse grondwet te ratificeren, was door ermee in te stemmen dat tien amendementen ter bescherming van persoonlijke vrijheid en autonomie na ratificatie in de wet zouden worden omgezet.

 

Denk aan alle worstelingen: abolitionisten versus slavernij, de slavenmacht en de gag-regel. De meerjarige, landelijke campagne van de Industrial Workers of the World van geweldloze burgerlijke ongehoorzaamheid ter verdediging van de vrijheid van meningsuiting. De nu pathetisch vernederde, pro-mandaat en pro-lockdown ACLU werd geboren uit verzet tegen de Spionage Act van 1917 en Sedition Act van 1918.

 

Links liep altijd voorop in de strijd voor burgerlijke vrijheden. Toen in Gitlow v. People of New York (1925) uiteindelijk werd bevestigd dat de rechten van het Eerste Amendement van toepassing waren op de staten, was de held Benjamin Gitlow, veroordeeld voor ‘criminele anarchie’ voor het verspreiden van zijn ‘Leftwing Manifesto’. In 1931, toen het Hooggerechtshof eindelijk de spraakrechten uitbreidde tot non-verbale symbolen zoals vlaggen, was de held van Stromberg v. Californië een negentienjarige communist genaamd Yetta Stromberg die de Californische “rode vlagwet” had overtreden die het tonen van de rode vlag verbood omdat het “een embleem van verzet tegen de regering van de Verenigde Staten” is.

 

Tegenwoordig probeert links meestal dezelfde rechten weg te nemen die algemeen worden toegepast op degenen die zich verzetten tegen vaccinmandaten, vaccinpaspoorten, lockdowns en censuur.

 

Zo maakte Spotify tijdens de gecoördineerde aanval op Joe Rogan bekend dat het sinds het begin van de pandemie meer dan 20.000 podcastafleveringen heeft verwijderd die verband houden met COVID-19. En links applaudisseerde meestal of bleef stil. De rechtvaardiging van dit soort intellectuele controle van bovenaf omvatte allerlei lelijke semantische backflips. Roxane Gay, de inwonende liberale cultuurstrijder van de New York Times, beschreef Spotify’s censuur van Covid-inhoud als louter “curatie“. Talloze radicale vrienden van mij hebben geprobeerd mij uit te leggen dat het censureren van Joe Rogan niet echt censuur is. Het is eerder een “interessant geval”, omdat, zoals de typische disseminatie gaat, het niet de regering was die de censuur deed.

 

Je kunt bedrijfscensuur ‘content polishing’ of ‘informational cleaning’ of ‘message smoothing’ of ‘ideological right-sizing’ of ‘happiness making curation for social harmony’ noemen, maar de taal in PR-stijl zal de realiteit niet veranderen. De actie vormt nog steeds een onderdrukkende, top-down, ideologische controle.

 

Wanneer bedrijven het vermogen van mensen om met elkaar over politieke kwesties te communiceren beperken, onderdrukt het kapitaal de arbeid, regeert kapitaal ondemocratisch, domineert kapitaal het intellectuele slagveld, en wordt jij als arbeider en burger genaaid.

 

Wat betreft de omhelzing door links van Jacobson v. Massachusetts, de zaak uit 1905 die het gezag van staten handhaafde om verplichte vaccinatie af te dwingen, vergeten ze dat de uitspraak een precedent was voor andere vreselijke wetten die volgden. Het meest berucht is de legalisatie van gedwongen sterilisatie in Buck v Bell 1927 waarover Justice Holmes schreef: “Het principe dat verplichte vaccinatie ondersteunt, is breed genoeg om het doorsnijden van de eileiders te dekken.”

 

Bedenk ook wat de Covid-hysterie verder met links heeft gedaan: in de jaren 2018 en 2019 bereikte het protest van de arbeidersklasse ongeziene hoogten. Over de hele wereld gingen arbeiders, studenten en armen de straat op tegen het beleid van bezuinigingen en repressie dat zowel het domein van de productie als de reproductie beïnvloedde. Niet voor niets werd 2019 ‘het jaar van het protest’ genoemd.
Zelfs in de VS zagen we na decennia van achteruitgang een opleving van de klassenstrijd. De wilde lerarenstakingen van 2018 leken de terugkeer van het radicalisme van de basisarbeiders aan te kondigen. In 2019 waren er “25 grote werkonderbrekingen waarbij 425.500 arbeiders betrokken waren, het hoogste aantal sinds 2001.”

 

Maar Covid-lockdowns hebben dat grotendeels gestopt. Nu werken sommige vakbonden – een minderheid van hen moet gezegd worden – zelfs samen met bazen om arbeiders te dwingen zich te laten vaccineren of ontslagen te worden.

 

Het is hetzelfde in de meeste OESO-landen. Voor de herfst van 2021 en de vroege winter van 2022 plaatste Oostenrijk de niet-gevaccineerde onder een vorm van zacht huisarrest: ze mochten hun huizen alleen uit om te werken en te winkelen. In Australië waren eind 2021 ongeveer 3.000 mensen – van wie velen negatief testten op Covid – twee weken achtereen in quarantainekampen gedwongen als ze in contact waren met een persoon die positief testte.

 

In het Zuiden waren de bioveiligheid gerechtvaardigde lockdowns veel meer sociaal verlammend dan in Europa of de VS. Zoals Amnesty International’s Report 2020/21 uitlegt, “hebben veel regeringen algemene verboden op demonstraties opgelegd of onwettig geweld gebruikt, met name in Afrika en Amerika.”
De allerarmsten werden het meest gekwetst. “Lockdowns en avondklokken leidden ertoe dat bijzonder grote aantallen werknemers in de informele economie hun inkomen verloren zonder een beroep te kunnen doen op adequate sociale bescherming.” Vrouwen en meisjes, die in die sector oververtegenwoordigd zijn, “werden onevenredig getroffen“.

 

Regeringen profiteerden van de COVID-19-pandemie om beperkingen op het recht op vrijheid van meningsuiting, vreedzame vergadering en vereniging te intensiveren. In bijna elk gecontroleerd land waar de noodtoestanden werden opgelegd om de verspreiding van COVID-19 tegen te gaan, werden de maatregelen veelvuldig gebruikt om mensenrechten te schenden, ook door veiligheidstroepen die buitensporig geweld gebruikten.”

 

In Jordanië bijvoorbeeld kreeg de georganiseerde arbeid het zwaar te verduren van de gerechtvaardigde aanval van Covid: “een langdurig geschil tussen de regering en de lerarenvakbond werd verergerd door het besluit van de regering om de lonen in de publieke sector tot eind 2020 te bevriezen vanwege COVID-19.” Toen dit werd opgevangen door hernieuwd protest, “viel de Jordaanse politie vakbondsafdelingen binnen, arresteerde tientallen vakbonds- en bestuursleden en beval een rechtbank de ontbinding van de vakbond.” The Lockdown Left, druk bezig met het beschimpen van de niet gevaccineerden, besteedde heel weinig aandacht aan de overreactie op Covid in het Zuiden.

 

Covid als Trump Derangement Syndroom
De farmaceutische industrie en haar vrienden bij de CDC, het National Institute of Health (NIH) en het National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID) hebben sinds het Mexicaanse griepfiasco van 1976 geprobeerd elke mogelijke pandemie te hypen. De huidige pandemie werd echter meegezogen in de politieke tornado van de presidentsverkiezingen van 2020 en liep snel uit de hand. In het proces verloor de Amerikaanse linkerzijde zijn verstand.

 

De Democraten omarmden Covid als een politieke strategie om Trump te verslaan, en het werkte. Maar daarna konden ze het niet meer loslaten. In de overdreven reactie werd elke nieuwe infectiegolf op haar beurt overtroffen op zijn eerdere niveaus van heftigheid tegen vermeende anti-vaxxers en officieel ‘verkeerd’ verklaarde informatie.

 

Toen in het voorjaar van 2020 bewijs naar voren kwam dat aantoonde dat Covid niet zo ernstig was als eerst werd aangenomen, was de reguliere pers te eensgezind tegen Trump om een ​​heroverweging toe te staan ​​op basis van deze nieuwe feiten.

 

De tijdlijn is het vermelden waard: op 31 januari 2020 – een dag nadat de WHO de uitbraak tot een noodsituatie op vlak van de volksgezondheid van internationaal belang had verklaard en een maand voordat New York City het eerste geval registreerde, kondigde Donald Trump reisbeperkingen aan van China naar de VS. De onmiddellijke reactie van de reguliere en liberale pers was totale vijandigheid. De New York Times noemde de reisverboden zelfs racistisch. The Guardian omlijste de kwestie van de lockdown met de vrees dat de stap “een overdreven reactie zou kunnen zijn die onnodige angst veroorzaakt en de burgerlijke vrijheden, zelfs meer kwaad dan goed doen.”

 

Op 1 maart 2020 registreerde New York City zijn eerste Covid-19-geval. Negen dagen later bagatelliseerde burgemeester Bill DeBlasio het risico nog steeds en zei tegen MSNBC: “Als je jonger bent dan 50 en gezond bent, wat de meeste New Yorkers zijn, is hier heel weinig gevaar. Deze ziekte, zelfs als je het zou krijgen, werkt in feite als een gewone verkoudheid of griep. En overdragen is niet zo eenvoudig.” Maar vijf dagen later, toen Covid-gevallen toenamen en gouverneur Cuomo in angst verkeerde, sloot DeBlasio, haastig de openbare scholen van de stad. Kort daarna woedde het virus uit de hand; en zo ook de schade van de afsluiting toen het grootste openbare schoolsysteem in het land uiteindelijk zijn deuren sloot.

 

Op 24 maart 2020, toen de infectiecijfers van de eerste golf een hoogtepunt bereikten en lockdowns een groot deel van de economie hadden gesloten, kondigde Trump, die de lockdowns was begonnen met zijn ‘reisverbod in China’, aan dat hij nu wilde dat de economie zou ‘openen’ met Pasen. De media barstten opnieuw uit in slijm van totaal ongeloof en verontwaardiging.

 

De Covid-19 Task Force van het Witte Huis onder leiding van Anthony Fauci en ambassadeur Debora Birx zette nu de toon door angst aan te wakkeren. Volgens Dr. Scott Atlas, die in het voorjaar van 2020 deel uitmaakte van de taskforce, schrok het team rond Trump van de berichtgeving in de pers en kon het zichzelf er niet toe brengen de Covid Task Force te ontbinden of te herstructureren. De lockdowns werden vervolgens gewoon opgelegd door de gouverneurs van de staat, en ze luisterden naar Fauci, Brix en de media.

 

Zo waren de Republikeinen en hun rechtse basis eind april enerzijds bezig met het idee van heropening, terwijl anderzijds de verontruste Democraten en links op een defensieve manier eigenaar werden van de lockdowns, zonder het beleid publiekelijk te hebben doorgelicht of zelfs maar duidelijk besloten te hebben over de politieke richting. Het verhaal van het virus was nu totaal en hopeloos gepolitiseerd – laat staan ​​dat ook veel Republikeinse gouverneurs robuuste lockdowns uitvoerden.

 

Als politiek medicijn werkte de Covid-crisis inderdaad: het wanbeheer van de pandemie door Trump hielp hem uit zijn ambt te zetten. Maar toen kwamen de Democraten en liberale journalisten vast te zitten in een steeds hysterischere overreactie op Covid. Er leek geen uitknop te zijn.

 

Toen kwam het debacle van november 2021 van de race van de gouverneur van Virginia, waar een zwaar gefinancierde bedrijfsdemocraat werd verslagen door een Republikein in een blauwe (Democratische) staat. In het hele land zag de herfst van 2021 verder een opkomende, rechts ondersteunde, basisbeweging tegen schoolbesturen waar ze werden geconfronteerd met herroepingsverkiezingen – 400 procent meer dan in een normaal jaar. In veel, zo niet de meeste, van deze terugroepraces waren Covid-beperkingen het belangrijkste probleem.

 

Tegen nieuwjaar 2022 leek het erop dat de regering-Biden zich het politieke gevaar van de links-liberale Covid-fixatie had gerealiseerd. Rochelle Walensky van de CDC stelde voor de quarantainetijden te halveren en merkte publiekelijk op dat het aantal sterfgevallen en ziekenhuisopnames laag was in verhouding tot de toename van het aantal gevallen. Biden vertelde de wereld ook dat er “geen federale oplossing” was voor de Covid-crisis. Maar sommige lokale vakbonden van belangrijke leraren drongen nog steeds aan op schoolsluitingen.

 

Tijdens zijn State of the Union-toespraak gaf Biden aan dat het tijd was om te ontmaskeren. Toch blijven de repressieve mandaten die verantwoordelijk waren voor het ontslaan van tienduizenden mensen van kracht, evenals steun voor deze repressieve maatregelen. Covid zal nooit eindigen, de ziekte is endemisch en de repressieve reactie erop kan indien nodig weer worden aangezet.

 

De reactie van de volksgezondheid op Covid en het onvermogen van links om er kritiek op te leveren, waren catastrofaal. De weigering van links om de legitimiteit van de populistische kritiek op mandaten, paspoorten, lockdowns en censuur te erkennen, vervreemdt grote delen van de arbeidersklasse met haar politieke vertegenwoordiging. Men vergeet gemakshalve dat vaccinatiepercentages niet hetzelfde zijn als goedkeuringspercentages voor mandaten. Veel mensen krijgen de injecties alleen omdat hun baan en dus fysiek welzijn worden bedreigd.

 

Waar ik woon op het platteland van New England, ken ik veel nuchtere mensen die op Bernie Sanders hebben gestemd, maar nu zo verontwaardigd zijn over de Covid-lockdowns dat ze bereid zijn Republikeins te stemmen alleen maar om een ​​bericht te sturen. Dit soort trends wordt niet bestudeerd door opiniepeilers, maar het zal bijdragen aan massale nederlagen bij de tussentijdse verkiezingen van 2022. Tekenen van de komende ondergang zijn te zien in de vele Democratische politici die ontslag nemen in plaats van herverkiezingsstrijd aan te gaan. Zelfs voorheen veilige stoelen worden opgegeven.

 

Ook de presidentsverkiezingen in 2024 zien er onheilspellend uit voor de Democraten. Er is een reëel risico dat de reactie op de Covid-hysterie zal helpen een lange periode van een ijzersterke minderheidsregering door de GOP (n.v.d.v Grand Old Party, de republikeinen) in te luiden. Het is zelfs niet helemaal onmogelijk dat de GOP een dergelijke meerderheid bekomt in tweederde van de staten en grondwetswijzigingen aanneemt om bijvoorbeeld de inkomstenbelasting af te schaffen; de sociale zekerheid, het postkantoor en openbare scholen te privatiseren, enzovoort.

 

Als dit gebeurt, zullen alle wensen van sociaal-democratisch links – het beschermen van het milieu, het verminderen van ongelijkheid, het empoweren van werknemers, het beëindigen van vooroordelen en het vergroten van de toegang tot gezondheidszorg en onderwijs – nog verder buiten het bereik blijven van iedereen. En Covid-repressie, overreikwijdte en links fanatisme zullen daar deels de schuld van zijn.

 

Net zo verontrustend is het feit dat bevolkingsgroepen over de hele wereld zijn geconditioneerd om nieuwe en ongekende niveaus van repressie te accepteren als deze verpakt wordt in biomedische rechtvaardigingen. Van nu af aan zullen politieke elites en farmaceutische profiteurs staan ​​te popelen om de heerschappij door pandemie opnieuw aan te pakken.

 

 

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!