De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Het serpent en de staf: symbolen van veiligheid in de propaganda van een wereldwijde medische dictatuur.

maandag 4 juli 2022 20:59
Spread the love

Het serpent en de staf: symbolen van veiligheid in de propaganda van een wereldwijde medische tirannie

Van de Community vertaaldesk.
artikel oorspronkelijk hier verschenen:
https://propagandainfocus.com/the-serpent-and-the-staff-symbols-of-safety-and-security-in-the-propaganda-of-a-global-medical-tyranny/?fbclid=IwAR3cFZmzoqwjCzvZB3MWfNOPpd_XqBnH3k332tztnnYKrSlXFK_kJofQXL4

Auteurs:
Daniel Broudy
Valerie Kyrie

noot van de vertaler: Dit artikel is licht gewijzigd.

 

Inleiding

Het begrijpen van de sociale en economische transformaties die vandaag in de wereld plaatsvinden, vereist een aanzienlijk bredere kijk op de geschiedenis dan algemeen wordt aangenomen of gepresenteerd in de media. In het opkomend bio-nano-tijdperk, kunnen we, wanneer we naar de geschiedenis kijken, de vage contouren zien van oude culturen die mystieke riten, geneeskunde en alchemie beoefenden. Men heeft immers niet veel verbeeldingskracht nodig om in het heden de sporen van het mythologische verleden te herkennen en om het gebruik van symbolen als een integraal onderdeel van dergelijke (mystieke) praktijken in te zien.

De massale instemming met de radicale veranderingen is grotendeels te danken aan krachtige vormen van propaganda en het effectieve gebruik van sleutelsymbolen die inwerken op de bevolkingsgroepen. Ze worden gebezigd door de gezagsdragers die tevens diezelfde bevolkingsgroepen systematisch met doomscenario’s terroriseren. Maar waarom zijn tekens en symbolen in de handen van machtsstructuren zo essentieel voor ‘de sociale orde’?

Publieke toestemming in de democratische samenlevingen vereist dat macht en autoriteit symbolen vervaardigen die de waarneming, het denken en het gedrag helpen reguleren. De mensen moeten worden geconditioneerd om in het symbool de gedeelde betekenissen te herkennen en waar te nemen, bewust of onbewust, erover na te denken en erop te reageren volgens de goedgekeurde en geschikte manieren.

“Vanwege hun transcendente praktische belang,” merkte Walter Lippmann[1] op, “heeft geen enkele succesvolle leider het ooit te druk gehad om symbolen te cultiveren die zijn aanhang organiseren”.

Dit artikel onderzoekt de geschiedenis van het symbool als een organiserend materieel principe van sociale controle voor het propageren van aanvaardbare sociale praktijken en het conditioneren van de massa. Het doel is om te laten zien hoe symbolen uit oude culturele praktijken een significante invloed uitoefenen in het nieuwe tirannieke normaal en wat dit soort sociale reproductie zou kunnen betekenen voor de toekomst.

Oude concepten en praktijken

Omdat chaos niets van productieve waarde kan opleveren, zijn pogingen om sociale controle te organiseren niet altijd geworteld in een verborgen sinister plan. “Wat privileges doen binnen de hiërarchie,” merkt Lippmann op, “doen symbolen voor de achterban. Ze bewaren de eenheid”. Een verenigd volk kan echter zowel een zegen als een vloek zijn.

Enkele van de vroegst geregistreerde voorbeelden van een cultureel verenigd antwoord op symbolen zijn te vinden in het Bijbels verslag van Numeri. Hier staat vermeld dat de Israëlieten jarenlang door de woestijn van de Sinaï zwierven, en sommigen van hen die getroffen waren door adderbeten, kregen de opdracht om naar een door Mozes vervaardigde bronzen slang te kijken als een symbool van Jahweh’s wonderbaarlijke macht om zorg te dragen voor de getroffenen. Hoewel de ongelovige massa’s hun eigen ongeloof niet hadden herkent, zelfs nu ze bevrijd waren van de slavernij, vond Jahweh een manier om ze te laten boeten. De openlijk zinloze handeling van het simpelweg staren naar een bronzen slang door een zieke Israëliet, diende als een materiële les in de genezende kracht van berouw.

Eugène Roger (1807 – 1840) Moses en de koperen slang

Het symbool van de slang werd in de loop van de tijd een krachtig punt om de aandacht op te vestigen voor noodzakelijke genezing. “Van de totempaal tot de nationale vlag, van het houten idool tot God de Onzichtbare Koning,” zegt Lippmann, “symbolen werden gekoesterd door leiders omdat ze brandpunten waren waar de verschillen samenvloeiden.”

In de loop der jaren werd de bronzen slang echter ook voor de Israëlieten een mysterieuze uitdrukking van magie die voor hen uiteindelijk veranderde in een afgod. Het verhaal van de cultus van de slang waarschuwt ons voor de beweringen van stervelingen die zich onaantastbare en geneeskundige krachten aanmeten.

Ook in oude Griekse verhalen speelde de slang een prominente rol in de ontwikkeling van de medische praktijk. De staf van Asklepius[2], een oud Grieks symbool van genezing en geneeskunde, stelt een slang voor die rond een houten scepter is verstrengeld. Het symbool wordt geassocieerd met de Griekse halfgod Askleplius, een meester-genezer die volgens de legende zijn krachten verwierf doordat het hem werd ingefluisterd door een slang.

De geneeskrachtige kracht van slangen in mythen en geschriften zou voortkomen uit het dubbele vermogen van hun gif om zowel te doden als te genezen. Net zoals medicijnen kunnen vergiftigen of genezen. Of de slang zijn dodelijke of genezende kracht uitoefende, berustte volgens de Bijbel op het geloof van de volgeling. Volgens het verslag van Mozes dienden de slangen die de Israëlieten plaagden als kastijding voor hun verlies van geloof in Hem die hen uit gevangenschap had bevrijdt. Genezing van de dodelijke slangenbeten kwam alleen door het geloof in de bronzen slang van Mozes. Die bracht genezing/verlossing door het hersteld geloof. Zo is de geneeskrachtige kracht van de slang historisch doordrenkt met boetedoening voor zonde en redding door een terugkeer naar toewijding.

Op deze manier combineren zowel de slang en de staf de autoriteit van een koningsscepter en de magie van een toverstok met het dreigende wezen wiens dodelijke gif, in de handen van een heilige genezer, op magische wijze geneeskrachtig wordt. Samen betekenen de twee symbolen een alchemistische transformatie van veroordeling naar verlossing, van vergif naar toverdrank, van vloek naar genezing en van dood naar leven, door getrouw geloof in de gezalfde stafdrager.

Huidige concepten en praktijken

Zoals Lippmann opmerkt: “De leider weet uit ervaring dat alleen wanneer symbolen hun werk hebben gedaan, ze een handvat vormen om een menigte in beweging te krijgen. In het symbool wordt de emotie losgelaten op een gemeenschappelijk doel en word de specifieke eigenheid van echte ideeën uitgewist.” Herhaaldelijke blootstelling aan de belangrijkste tekens en symbolen van de samenleving in het onderwijs, de reclame en het openbare discours verplicht ons om gehoor te geven aan de waarschuwingen van de autoriteiten die de hedendaagse medische praktijk en de bijbehorende ‘mythologieën’ belichamen. In die zin is de psyche van het individu en daarmee ook elk uniek menselijk perspectief, bescheiden en ondergeschikt aan de eisen van het leiderschap.

Steffen Heilfort, Asklepius

De staf van Asklepius is tegenwoordig een internationaal erkend symbool van de geneeskunde. Net zoals Mozes en de tempel van Asklepius fysieke transformatie brachten en de dood afwendden, zo doen artsen dat ook in de huidige medische tempel: het ziekenhuis. Wij, als verdoofde patiënten, kunnen in een gebroken fysieke toestand in slaap worden gebracht en wakker worden als een andere hernieuwd persoon. We gaan een dokterspraktijk binnen met pijn en gaan naar buiten met een recept voor verlichting van die pijn. Onze dokters doorgronden de mysteries van de onzichtbare wereld in ons lichaam, onze cellen, organen en hersenen, met bijna magische inzichten die geraden worden uit mysterieuze rijken van kennis die alleen bekend zijn bij ingewijden. Ze maken ons beter, sterker, veiliger en houden ons in leven. Wij zondaars, wij zondigen. We eten te veel, we drinken te veel, we zitten te veel, we worden te gestrest en onze dokters verlossen ons. Ze vergeven ons. Onze enige verantwoordelijkheid is om op hen te vertrouwen en te doen wat ze zeggen, zonder vragen. Op dokters voorschrift.

Als een sleutelsymbool van de geneeskunde staat de Staf van Asklepius voor deze medische en genezende krachten. Hij staat ook voor de rollen en de relaties die ze ondersteunen, met alle bijbehorende verwachtingen die die rollen vereisen, zowel van onze artsen als van onszelf. Van artsen wordt verwacht dat ze weten en begrijpen. Van het lekenpubliek wordt dat niet verwacht. Van artsen wordt verwacht dat ze leiding geven. Er wordt van ons verwacht dat we volgen. Van artsen wordt verwacht dat ze goddelijk zijn. Er wordt van ons verwacht dat we ons leven in hun handen leggen.

Sinds de komst van het COVID-19-verhaal en de wereldwijde medicalisering van de politiek zijn de rollen en de verantwoordelijkheden van artsen, onder de aanroeping van de slang en de staf, versmolten met die van de staat. Medische interventies zijn veranderd in politieke middelen die door ‘s werelds powerbrokers op wereldwijde schaal worden geïmplementeerd. De arts-patiëntrelatie is gemigreerd van de interpersoonlijke privacy van de dokterspraktijk naar een geopolitiek theater.

Daarnaast is de archetypische goedheid en godsvrucht van artsen geprojecteerd geworden op de bestuursinstellingen en de autoriteiten. Hele samenlevingen worden nu in de bedrijfslogica gegoten als vectoren van infectieziekteafdelingen. Burgers zijn patiënten geworden; potentiële dragers van ziekteverwekkers. Hun primaire verantwoordelijkheid is niet meer om functionerende leden van de samenleving te zijn. De nieuwe rol die aan de burgers wordt opgedrongen, is die van de eeuwige patiënt, hij die zonder twijfel de bevelen van de dokter opvolgt welke op hun beurt zijn gesynthetiseerd in de bevelen van de staat.

Zo wordt onder de blauw-witte staf van Asklepius het onvoorwaardelijke geloof van de burger-patiënt van bovenaf opgeroepen door de Wereldgezondheidsorganisatie.

Nu sociale interacties gemedicaliseerd worden, is het sociale contract en de aard van burgerschap – en zelfs het menselijk bestaan ​​– radicaal geherstructureerd in naam van de pandemie, het virus en de heilige ‘zaak’. De hogepriesters van de politiek-medische alchemie roepen alle aanhangers op om publiekelijk de nieuwste deugden van toewijding aan de staat te signaleren: “Aanvallen op mij, zijn aanvallen op de wetenschap”, zei Anthony Fauci, die zich voordoet als Mozes. En aldus verheft de gewone sterveling zichzelf van een nederige mens die vatbaar is voor hebzucht, grootsheid en machtshonger, tot op één lijn met een orde die de realiteit zelf ondersteunt: The Science™.

In deze nieuw geconfigureerde wereldorde, gebaseerd op een noodgezondheidstoestand en de wil van corrupte[3] gezondheidstsaren, wordt het politiek-medische recept niet ontleend aan de opslagplaats van medicijnen, maar aan dat van totalitarisme.

Dagelijks worden zware doses censuur en onderdrukking toegediend; strikte naleving van het politieke regime wordt in medische vermomming opgelegd. Vragen, kritisch denken, debat en afwijkende meningen dreigen de voorgeschreven medische ‘consensus’ te neutraliseren en worden beschouwd als bedreigingen voor de volksgezondheid die moeten worden uitgeroeid. De actieve burger, het kloppend hart van de democratie, is de niet-conforme patiënt die moet worden tegengehouden. Voor diens eigen bestwil. Op doktersvoorschrift.

Symbolisch en archetypisch is het in twijfel trekken van het woord van volksgezondheidsinstanties in deze context gelijk aan het in twijfel trekken van het woord van de Heer: het is een zwakke, ongeïnformeerde poging van de ongewassen massa om de stafdrager en slangentemmer van zijn goddelijke krachten te beroven. Dissidentie, de munteenheid van een levendige democratie, wordt godslastering.

Nieuwsgierigheid en kritische vragen worden ketterij. Door de hogepriesters van de politieke geneeskunde uit te kleden, blijven de gelovigen verlaten en onbeschermd overgeleverd aan de genade van een zekere dood in deze huidige virale wildernis, net zoals de Israëlieten geplaagd werden door slangen in de Sinaï. Door deze mechanismen neemt de medische bureaucratie van vandaag ook de rol aan van het Heilige Roomse Rijk in het tijdperk van Galileo. Ongelovigen die proberen hun bestuursinstellingen verantwoordelijk te houden, zijn zondaars die gemeden en geëxcommuniceerd moeten worden. Wetenschappers die met tegenbewijs aankomen, zijn ketters om verdoemd te worden.

Toekomstige concepten en praktijken

Dat deze fundamentele herstructurering van bestuur en burgerschap zich in 2020 heeft voltrokken, is opmerkelijk. 2020 is immers ook het jaar dat door de nationale veiligheidsstaat was aangemerkt als het begin van het Bio-Nano-tijdperk. Dit nieuwe tijdperk zou worden ingeluid met een sociale en economische ontwrichting die de weg zou vrijmaken voor innovaties, waaronder tele-alles, genetische modificatie van mensen, Artificiële Intelligentie, synthetische biologie, slim-stof, cyborgs en nanotags, voor “alles, altijd en overal”. Het streven, beschreven in een NASA-document uit 2001 waarin DARPA, de CIA, DIA, het Australische ministerie van Defensie, NASA (en anderen) worden geciteerd, kwam neer op een routekaart naar een trans-humanistische toekomst.

Als de slang die Eva verleidde in de Hof van Eden een sleutelsymbool was van bovennatuurlijk bedrog, is het ironisch dat het symbool vandaag dienst doet in deze wereldwijde beweging naar een hyper-rationeel transhumanisme. De ideologie heeft in feite een oud verleden dat gebaseerd is op de wens van de mens om eeuwig te leven – om op eigen kracht de fysieke beperkingen van het vlees te overstijgen. Om dit onbereikbare doel te bereiken, geloven trouwe aanhangers dat het menselijk lichaam moet worden “opgewaardeerd” door middel van technologische innovaties. Transhumanisme kan tegenwoordig worden opgevat als een wereldwijde wetenschappelijke en sociale beweging die zich richt op de ontwikkeling van technologieën die gericht zijn op het verbeteren van de menselijke conditie. Beoefenaars roepen de alchemistische krachten van biotech op om mensen te integreren met nieuwe technologieën die de zintuiglijke waarneming en cognitieve capaciteit “upgraden”, en om problemen op te lossen bij het in stand houden van een constante connectiviteit met het “wereldwijde centrale zenuwstelsel” – het internet.

Zoals het hoofd van het World Economic Forum in de loop der jaren consequent heeft gesuggereerd, moeten we ons allemaal voorbereiden op een toekomst waarin biologisch leven, synthetische technologieën en digitale valuta samenkomen.

Dit soort toekomst ontvouwt zich nu. In het kader van COVID-19 ‘vaccins’ traceren Broudy en Kyrie de connecties tussen COVID-19 en NASA’s Bio-Nano blauwdruk. Ze merken op dat de mRNA-technologie die is uitgerold als reactie op SARS-CoV-2 transhumanistische voetafdrukken draagt.

Als 2020 een routekaart van de nationale veiligheidsstaat voor sociale ontwrichting had opgeleverd, dan is de volgzame patiënt-burger het perfecte schepsel dat geschikt is gemaakt voor een post-menselijke morgen. Klaar voor de aanbidding en het blind geloof, offeren de al te menselijke toegewijden hun armen en die van hun kinderen op in een zelfopofferend ritueel van eerbetuiging en deugd. Geen vragen gesteld. Voor de verbetering van de mensheid. In naam van Pfizer. Amen en uit.

De goede patiënt-burger neemt het politiek-medische sacrament door het lichaam aan de wetenschap te schenken, shot voor shot, booster na booster, tot in het oneindige. Voor zuivering en verzoening. Het beoefenen van het ritueel van het ontvangen van een punctie en het riskeren van een levensveranderende verwonding, verzoent de erfzonde van een onreine, zieke en besmettelijke lichamelijke toestand. De infusies reinigen op moleculair niveau alle biochemische sporen van zelfzuchtige menselijke toegeeflijkheid van de zonden en van sociale omgang.

Zo kan de mens als een op koolstof gebaseerde levensvorm in zelfingenomen geloof de nieuwe staatsrituelen van zelfhaat en zelfverloochening beoefenen door, zoals hem is opgedragen, zijn eigen koolstofvoetafdruk te verachten. Bovendien straffen de pijn van de injectieplaats, de vermoeidheid, de hoofdpijn, de misselijkheid, de bloedstolsels, de hartaanvallen en de beroertes, kortom alle geheiligd lijden – het vlees om de demonen van de besmettelijkheid te verjagen. De bijwerkingen zijn duidelijk tekens van martelaarschap.

De naald wordt in deze context het instrument van een heilige flagellante daad, een symbool van de deugd van zelfopoffering en het wonder van de geneeskunde. Pokken, polio en difterie allemaal uitgebannen door de magie van de prik. De uiteindelijke impact van de vaccinatiecampagne tegen COVID-19 doet er niet toe, ook al wordt onthuld dat het ‘slangenolie’ is in het vooraanstaande medische tijdschrift The Lancet.

 

Het is de handeling van onderwerping aan de naald die het geloof levend houdt, de magie van de geneeskunde intact houdt en de virale verdoemenis op een afstand. Het masker, in al zijn nutteloosheid en ongemak, symboliseert de vernedering en de schaamte van de eeuwig gevallen en besmettelijke menselijke staat.

 

Als een eerste psychologische stap in de richting van transhumanisme lijkt het opleggen van regelmatige en routinematige genetische injecties op basis van nanodeeltjes misschien een kleine stap voor de mensheid, maar het is een grote stap voor de synthetische biologie. De ijverige ontkenning van natuurlijke immuniteit als reactie op COVID-19, in tegenstelling tot het bewijs en de pure rede, heeft niet alleen de Vaccinatus-cultus aangewakkerd, maar heeft de deur geopend naar voortdurende verbetering van de natuurlijke menselijke staat, via synthetische immuniteit, in genetische bio-nanovorm.

De onderliggende psychologische uitwissing van onze menselijke biologie (natuurlijke immuniteit) heeft geleid tot massale instemming met een fundamentele verschuiving naar eeuwigdurende (lees: zesmaandelijkse) injecteerbare technologische bio-nano-upgrades, onder het mom van vaccins.

Zo heeft het symbool van Asklepius zijn wereldwijde meesters gediend door emoties te mobiliseren die de mensheid steeds dichter bij een transhumanistisch bestaan brengen. De staf en de slang hebben daardoor gefunctioneerd als een soort symbolische camouflage, waarachter degenen die de bio-nano-tirannie leiden zich kunnen verschuilen: de toevlucht van gekke wetenschappers.

 

Conclusie

Zoals we aan het begin suggereerden, staan ​​symbolen centraal in de organisatie van volkeren. Stanley Milgram had de beroemde overpeinzingen van de symbolische krachten van het fascistische gezag belichaamd in officiële laboratoriumjassen die kalm klemborden hanteerden, aantekeningen maakten en inzichten gaven over hoe dit of dat experiment of onderzoek moest worden uitgevoerd. Hij had zich afgevraagd hoe volkomen gewone mensen, schijnbaar in het bezit van een gezond verstand en intellect, bevelen konden gehoorzamen om expliciet of stilzwijgend deel te nemen aan de slachting van miljoenen medemensen.

De experimenten van Milgram[4] waren afschuwelijk omdat ze niet alleen de banaliteit van het kwaad bevestigden, maar ook de kracht van symbolen om de gevoelswaarde van de geaccepteerde autoriteit te belichamen. Wanneer ze in de juiste situaties worden gebruikt (bij mensen die voldoende voorbereid zijn om aanwijzingen of bevelen te ontvangen) vertegenwoordigen symbolen belangrijke aandachtspunten waar de massa gedeelde emoties kan richten op materiële vormen van officiële macht of walging.

Net als bij nazi-Duitsland, toen Joodse mensen in het publieke debat werden herschikt als ongedierte om te worden gemarginaliseerd en vervolgens uitgeroeid, zien we vandaag de dag in staatsbedrijfspropaganda opnieuw de weerspannige massa’s, zij die de mandaten met niet-geteste mRNA-middelen afwijzen, als besmettelijke knaagdieren verschijnen. En net als het gif van de slang, komt de geprezen mRNA-technologie niet zonder een risico op de dood, maar het zijn wel alleen de positieve connotaties die worden versterkt in de bedrijfs- en staatsmedia.

Het doel van de bijna eindeloos herhaalde positieve effecten van deze injecties is om onder de vlag van de WHO een ​​wereldwijde aanhang te organiseren voor een gemedicaliseerde sociale orde.

Symbolen dienen om mensen te organiseren en ondergeschikt te maken aan een gemeenschappelijk doel, maar omdat ze zo gewoon zijn in de menselijke ervaring blijft hun betekenis en hun werking grotendeels onopgemerkt. Ze laten de subliminale beelden fluisteren in onze onbewuste geest, net zoals de toon en het ritme waarin een hypnotiseur te werk gaat.

 

 

 

 

[1] https://www.amazon.nl/Public-Opinion-Walter-Lippmann/dp/0684833271

[2] https://nl.wikipedia.org/wiki/Esculaap

[3] https://www.simonandschuster.ca/books/The-Real-Anthony-Fauci/Robert-F-Kennedy/Children-s-Health-Defense/9781510766808

[4] https://nl.wikipedia.org/wiki/Experiment_van_Milgram

 

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!