De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Hebben Liberalen zoals de voorzitter een hart of een hard? Sociale Woningen zijn nodig!

zaterdag 21 januari 2023 14:46
Spread the love

De tekst die hier volgt vond ik op Facebook op het profiel van een verstandige huismoeder die aan thuisverpleging doet en op sociale media opvalt met berichten van groot humaan gehalte die zij van prachtige foto’s weet te voorzien. De tekst hieronder is van Celia Ledoux, niet onbekend in het wereldje van columnisten en opinieschrijvers, van vrouwen en moeders met een publieke stem. Hij lijkt mij een overtuigende hartenkreet die in de mooiste taal is gesteld, veel beter dan ik het ooit zou kunnen, hoewel ik een aantal ervaringen herken en geheel dezelfde opvattingen ben toegedaan. Hoeveel geduld, lankmoedigheid en vergevingsgezindheid, innerlijke kalmte en karakter grootsheid moet je niet bezitten om dit soort stukje te schrijven?

Sociale Woningen zijn nodig

Sommige Liberalen &Vlaams- Nationalisten lijken  lui in het hart

… zij hebben wellicht een hard in de plaats van een hart

Mensen in Armoede zijn Mensen

 

_____________________________

Celia Groothedde –Ledoux getuigt en klaagt aan, met mijn titel.

 

Nijntje, mijn oude vriend in  onze noodwoning

Ik ben een kind van een sociale woonwijk, en dat konijntje heet Nijntje.
Ik had Nijntje al toen ik 3 was en we in Mechelen woonden, zonder warm water, toilet 2 verdiepingen lager, naast een speelplein vol drugsspuiten. Nijntjes oor brandde af in brand door de onveilige kachel. Hij had daarvoor zo’n mechanisch muziekje in zijn buik, met een opwindsleuteltje achteraan. Dat werkte niet meer na de brand. Mijn moeder zei dat het waarschijnlijk gesmolten was. Ik heb daar heel hard om geweend toen.
Wij waren zelf ook bijna omgekomen in die brand, door de koolmonoxide, zei mijn moeder. Mijn moeder werd per toeval op tijd wakker. Ik herinner me als klein kind de dikke laag rook overal in huis, het verbrande tapijt en de zwarte vlek van de verbrande planken vloer. Al onze kleren en spullen roken lang naar rook. Daarna liet ze de kachel nooit meer smeulen (het was daardoor wel kouder). Voor een nieuwe Nijntje was geen geld, dus ik verpleegde deze (ik zag hem immers graag).

Voordien een robuust kind, werd ik in dit huis vaak ziek. Soms was er niet genoeg te eten. De combi met de kou was onhoudbaar om je huiswerk in te doen als kleintje.
De huisbazen gedroegen zich alsof ze ons een dienst bewezen.

Onze verhuis naar een sociale woning was een enorme verandering. Ik had een kamertje (met maar 1 muur met mooi behang; mijn moeder moest restjes kopen in de behangwinkel).
Ik maakte een vriendinnetje. Er waren veilige speelpleintjes tussen de huizen.
Er was een BAD en verwarming (ik vond dat geweldig).

We hadden nog weken op aardappelen met uien of waterpannenkoeken. We verschuilden ons ook nu voor deurwaarders met machtsvertoon. Soms was er geen licht. Maar: dan zaten we door isolatie wel niet steenkoud. Ook mijn moeder maakte een vriendin. Ik werd gezond.
Het maakte erg veel verschil.

Mijn moeder had niet altijd een job. Zeker toen ze mijn broertje kreeg (soms kríjg je een kindje), waren er jaren vol miserie. Dit was dus geen lineaire lijn richting succes.
Maar ik kon in bad, had een kamer, was gezond genoeg om te leren. Mijn broer was, in tegenstelling tot mij, een gezond kleutertje.

‘Eruit’ geraken duurde langer dan 9 jaar. Intussen had ik als lagere-en middelbareschoolkind stabiliteit en lag ik minder nachten wakker van een radeloos huilende moeder.

De huidige voorgestelde maatregel van minister Somers had 2 kinderen gewoon weer in miserie gestort.

‘Eruit’ is ook een relatief begrip.
Sociaal wonen biedt namelijk veiligheid, voor veel mensen die er elders geen of nauwelijks vinden. Als ze uit de woonwijk zijn, wordt het leven veel moeilijker, omdat wonen zo’n basisprobleem is. Als dat weer precairder wordt, gaat het hele leven vaak (weer) aan het wiebelen.
En -onderbelicht in deze discussie!- mensen willen uit sociale wijken vaak zo snel mogelijk weg, om het stigma. Soms te snel voor hun eigen goed.

Sociale woningen bieden ook meer. De buurvrouw die me boeken toestopte. De onderbuur met motorische handicap, wiens tuintje mijn moeder onderhield (hij vloekte ook op mijn broertjes lawaai omdat die als peuter zware bottientjes droeg en met ballen speelde. Hoort erbij).
Je zou haast denken dat sociale woningen met opzet rond een erf gebouwd zijn 😉.

Dit is jaren geleden. Maar een paar jaar geleden, toen ik als gescheiden schrijver met 2 kinderen een woonst zocht… Een verhuurder wilde mijn bankrekening zien eer hij verhuren overwoog. De meeste zegden sowieso nee. Ik ben dan nog hoogopgeleid, zie er ook zo uit, wit etc.
Uiteindelijk woonden we – je verzint het niet- 3 maand in een afgelegen ongeïsoleerd tochthuis. Ik laat verdere details, maar de kleinste kreeg een harde blafhoest. En dat zonder kansarmoede.
De woningmarkt vandaag is écht niet genadiger dan toen.

Een paar jaar geleden kwam ik trouwens voorbij die eerste onveilige woonst. Het hele huis was gekocht door een aardige familie met duidelijk genoeg geld. Ze nodigden me zelfs binnen. Gerenoveerd was het veel te duur voor een gezin in armoede.
Sociale woningen zijn echt nodig.

De wooncrisis vandaag is groot.
De Vlaamse overheid kan mensen het recht op wonen blijkbaar niet garanderen. (Het récht, niet het ‘voorrecht’.) Maar ballonnetjes die mensen van stabiliteit, veiligheid en gezondheid beroven zijn NIET de oplossing.  Wat ze wel doen, is armen – of gewoon mensen die de woonmarkt niet graag ziet (op leeftijd, van kleur, alleenstaande ouder) afschilderen als slechteriken.
Lui, geen goeie huurders, onbetrouwbaar etc.
Terwijl zij mensen zijn, zoals u en ik, zonder geld of goed vangnet.

Zij zijn niet perfect. U en ik ook niet. Maar: van ons wordt dat niet geëist.
Als mensen in kwetsbaarheid en armoede tegenwoordig als eens niet perfect doen, is het hun eigen schuld voor rechtse partijen. Een sociale woonwijk is ook niet perfect. Maar het is wel een thuis.

De wooncrisis is niet geheel de schuld van de Vlaamse regering. Ik kan me ook best voorstellen dat ze die grote crisis niet ineens kunnen oplossen.

Dat de Vlaamse regering weigert solidair te zijn met mensen in sociale woonwijken, en in armoede, dat ze die mensen zwart maken en doen alsof die gewoon niet genoeg hun best doen en luiaards zijn die profiteren: dat is wél hun eigen, heel bewuste keuze.
Ik neem de Vlaamse regering die keuze heel erg kwalijk, omdat ik geloof in het radicale idee dat een arme een mens is.

Als ik dus Egbert Lachaert een sociale woning een ‘ticket for Life’ hoor noemen, neem ik aan dat hij heel veel geluk in zijn leven heeft gehad. De andere optie is erger: hij kijkt moedwillig weg van ongeluk en miserie, terwijl hij mensen zwart maakt die het moeilijk hebben.

_______________________________________________________________

Met dank aan Béatrice Zannarini voor het delen op Facebook

Foto: een beertje als dit van de schrijfster in haar harde jonge jaren. Facebook.

 

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!