De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Geweld in Gaza. Enkele bedenkingen

Geweld in Gaza. Enkele bedenkingen

vrijdag 13 oktober 2023 13:24
Spread the love

Literatoren zoals Stefan Hertmans komen op sociale media met de verzuchting dat het nieuws uit Gaza en Israël alleen nog maar wanhoop toelaat. Is dat noodzakelijk zo? De Vlaamse Regering zond een bericht de wereld in dat stelde: dit is zinloos geweld. Is dat zo? De inchoatieve oorlog aan de zuid oostgrens van Europa maakt de tongriemen los. Op sociale media woedt een nooit gezien intens debat. Velen voelen zich verplicht kant te kiezen. Maar kan dat…? Zij beide partijen niet tegelijk slachtoffer en moordenaar? Zulke toestand is misschien moeilijk te vatten, maar is daarom niet minder realiteit.

Geen ontmoediging toelaten zoals sommige schrijvers

Oorlog en fysiek geweld, denkers en vrome mensen willen het vaak graag uit hun woordenboeken schrappen, maar kan dit ooit realistisch zijn? Behoren beide niet voor eens en altijd tot het universum van de Mens?

Kan de kamergeleerde geen begrip opbrengen voor de sentimenten van triomf, van bevrijding, van voldoening… die een overwinning – hoe tijdelijk ook en wellicht later contraproductief – op de vijand biedt..  na jaren van onderdrukking, kleinering en vernedering?

Intussen overigens alle begrip voor het blijvende massieve, collectieve angstcomplex bij de Joden na de Shoah.

En wat mij betreft ook begrip voor het feit dat deze mensen de resulterende immense behoefte aan veiligheid, militair vorm geven.

Intellectuelen zijn overigens wel vaker niet erg optimistisch of geneigd tot vrolijkheid. Het kan volks klinken maar misschien is het waar: teveel lezen en onbeweeglijk blijven in je kamertje is niet goed.

 

Tijd voor een Churchill attitude?

Dat vind ik zo mooi aan een Winston Churchill. Hij was een geleerd en geletterd man, ten minste na verloop van tijd, want hij studeerde niet aan een universiteit. Maar hij was tot op verrassend hoge leeftijd ook een man van de actie. En hoe! Enthousiasme zat hem in het bloed. Vitale energie en veerkracht te over.

Bij zijn deelname aan een gewapend conflict in Cuba, waar hij levenslang de Havana’s leerde waarderen, kwam hij als jonge officier annex verslaggever voor de krant een van de eerste keren onder vuur te liggen. Zijn opgetekende reactie is toch hoopgevend:

“There is nothing as hilariating as being under fire and not being hit!”

– Niets is zo opmonterend (enthousiasmerend) als beschoten worden en nniet te worden geraakt!

 

Scherpe Analyses maken en lezen geeft perspectief.

Er blijft hoop. Dat iemand, zoals David Grossman het deed in zijn opiniestuk in De Standaard op 12 oktober 2023, te midden van dit soort hel-op- aarde zo snel zulke trefzekere, veel omvattende tekst kan schrijven… met zowel oog voor de helse realiteit van deze dagen, voor de hemeltergende fouten in de recente politiek, én voor de diepere oorzaken sinds decennia, én ook voor potentiële (uit) wegen voor de toekomst… dit bevat toch mooie kiemen van hoop? Het Woord als wonder om de donkerste wanhoop te overstijgen.

Misschien waren niet weinigen “vergeten wat oorlog is”. Historici weten dat de huidige 78 jaar zonder oorlog, de langste periode ooit is in de geschiedenis voor ons continent (en elders is het ongetwijfeld net zo). Persoonlijk lees ik al weer vier jaar Krijgsgeschiedenis. Het ding komt dichterbij, dat lijkt me niet moeilijk te voorspellen. Let us be prepared

 

Pacifisme niet van deze wereld. Bij de woorden van Patrick Loobuyck

Schrijver Loobuyck schrijft op zijn profiel op Facebook, bij een foto van een grote vlag aan de gevel van het Gentse stadhuis:

“De mensen die hier op veilige afstand van het conflict onder meer op sociale media met elkaar ruziën over hun eigen gelijk inzake het Midden-Oosten, doen me beseffen hoe bovenmenselijk het moet zijn om als betrokken partij daar ter plaatse nog het gesprek over vrede aan te gaan. We kunnen alleen maar hopen dat er nog mensen zijn die daartoe in staat zijn.”

—- Ach… pacifisme is misschien toch een illusie. Zoals mensen ook andere illusies nodig hebben. Een soort braaf bijgeloof; iets zoals geloof in een tweede bewust leven na de dood van lichaam men hersenen.

Mijn standpunt is dat we beter de realiteit onder ogen zien. Dat oorlogen bij de geschiedenis, de toekomst en de mens horen. Persoonlijk documenteer ik mij daarom al bijna vier jaar intens over oorlogen. In het besef van de historicus dat nooit eerder in de geschiedenis van ons continent na WO II we zo lang zonder zijn gebleven. Dat kan niet eeuwig duren.

Als je goed kijkt is er toch veel moois in het martiale van de mens. In legers en militaire strijd. Aan het front vormen zich de meest intense vriendschappen. In oorlogstijd worden de meeste medailles uitgereikt. Daar overstijgen mensen zichzelf vaker. Tegenwoordig worden op groeiende schaal terecht de Helden van het Verzet geëerd; met boeken, met lezingen en met dagelijkse biografieën op de pagina van Dany Neudt op sociale media.

… is wat ik vond te mogen repliceren.

 

Ondergrondse voorbereiding van Hamas begrijpelijkerwijze geslaagd

Dat een en ander onopgemerkt door de inlichtingendiensten werd voorbereid… mag ons niet verbazen. Verdrukte volken ontwikkelen grote eensgezindheid. Geen plaats, geen kans op verraders.

Collectief lijden smeedt je als mensen aaneen.

Herbekijk ook eens films over onze Krijgsgeschiedenis over de gecompliceerde acties uitgevoerd onder de haviksogen van de SS. Zoals The great Escape en (veel recenter) Sobibor.

 

“Zinloos geweld” van Vlaamse Regering teken van gebrekkige mensenkennis

De Vlaamse regering heeft een verklaring de wereld ingestuurd waarin zij het geweld van Hamas en de Palestijnen die al vele jaren opgesloten zitten in Gaza veroordeelt als “zinloos geweld”. Dat verbaast mij zeer. Welk wereld- en mensbeeld spreekt daaruit… Welk gebrek aan mensenkennis! Zijn de geachte parlementsleden in zulke beschermde bubbel opgegroeid dat zij nooit de triomfantelijke sentimenten hebben meegemaakt die gepaard gaan met de overwinning – hoe tijdelijk ook – op een persoon of een groep die je langere tijd hebben vernederd gepest en gekleineerd?

In dit geval heeft Israël – dat zelf evident met een angstcomplex kampt na de Shoah – met zijn controles en blokkades doorheen de jaren onmiskenbaar ook dodelijke slachtoffers gemaakt. Het gaat voor Hamas dus om meer dan enkel reageren op langdurig afbreken van de menselijke waardigheid van individuen en van de betreffende gemeenschap, wat op zich al vreselijk is.

Meer nog: is de grootste les van de geschiedenis van de twintigste eeuw de dames en heren in het parlement en in de regering ontgaan? Hoe de tweede wereldoorlog en de militaire en onmenselijke psychologische agressie die van Duitsland uit is gegaan in feite één grote wraakoefening is geweest nadat deze natie bij de ondertekening van de wapenstilstand in Versailles in 1919 zeer onrechtvaardig en vernederend is behandeld door de andere betrokken naties.

Fysiek geweld behoort tot het menselijke universum. Het is kwalijk als de politiek verantwoordelijken van een gemeenschap die taal helemaal niet (meer) begrijpen. Persoonlijk maak ik mij dan de bedenking dat dit politieke college in dit uur de prijs betaalt van het feit dat het geen mensen van de lagere klassen in haar schoot heeft opgenomen. Het gezond boerenverstand van een arbeider had hen voor deze miskleun in de beoordeling van deze historische nieuwe situatie wellicht kunnen behoeden.

 

Antwoord aan Björn Soenens

Op 12 oktober schreef VRT-journalist gestationeerd in de VS een doorvoeld en doordacht stuk op zijn Facebookpagina. Titel en vraagstelling luiden aldus.

“Enkele particuliere gedachten over de wereld. Over Israël en Gaza.

Natuurlijk is iedereen geschokt en bedroefd door terreur. Maar het lijkt erop dat velen niet meer reageren met begrijpelijk en inlevend verdriet, maar met wraaklustige bloeddorst, waarbij het leven van een Palestijn niets waard lijkt. Elke Palestijn gelijkgesteld met een terrorist. Elke moslim een terrorist. Dat kleinzielige denken is vermoedelijk een uiting van diepe onwetendheid.

Na 9/11 zag ik exact hetzelfde. De kernvraag: Waarom gebeurt terreur? Waar komt dit nihilisme vandaan? Die vragen werden en worden helaas angstvallig vermeden. We slaan terug, we straffen, en wie pleit voor terughoudendheid – even stilstaan en diep nadenken – is woke of niet goed bij z’n hoofd. (…)”

Bij deze tekst heb ik volgende bedenkingen geformuleerd.

.. Goed, mooi, pertinent en wijs, Björn Soenens.

Toch denk ik dat u blijk geeft het fenomeen oorlog onvoldoende diep te kennen en te vatten. Evenmin als fysiek geweld.

U schrijft “deze tijd is daar ziek aan”. Maar wat denkt u dat de geschiedenis en de Krijgsgeschiedenis de onderzoeker leren?

Ook uw startpunt dat de gore gemeenheid, zowel op het slagveld als in debat, die nu opbreekt, vooral te wijten zou zijn aan… onwetendheid: dat is misschien toch een voorbeeld van intellectualisme. Van onvoldoende voeling hebben met hoe niet- verfijnde, weinig bedachtzame mensen functioneren.

Het gaat nu toch niet meer over kennis?

Ziet u niet hoe deze bloedige agressie goed gelijkt op wat we – nooit collectief, behalve bij onze meest verwante neven – bij dieren zien gebeuren, deze a-morele wezens?

Razende woede. Doodsangst en vernedering die tot moordlust aanzetten. In dat woord zit niet voor niets het woord Lust.   Een orgasme van genoegen aan het vernietigen van de Vijand. Een kwestie van hormonen en neurotransmitters. Geen informatie- kwestie.

 

Een andere lezer formuleerde een gelijklopende reactie, het delen waard.

“Het probleem is dat je nuance klopt, dat je de geschiedenis moet analyseren, maar ook de psychologie : je zit nu in een traumatisch denken, met een fanatieke haat & dehumanisering v/d tegenstander aan beide kanten … waarbij het gebrek aan veiligheid, de veiligheidspsychose & de omsingelingspsychose dicteren, dat je irrationele angsten je Leitmotiv worden voor wreedheden … die je vervolgens weg rationaliseert door je gedrag te rechtvaardigen … Het probleem zal pas echt nijpend worden, als de overmacht v/h Israëlische leger samengaan met de waanzin v/d oorlogslogica, om een inherent probleem van Israël op te lossen … Dezelfde logica die gebiedt dat Israël mordicus tegen een tweestatenoplossing gekant is … Er is altijd logica i/d waanzin, en waanzin i/d logica ….” (Bart Braems)

 

Toemaatje. Op het scherp van de snee gesproken

Wat zouden we zonder soldaten zijn

Bij het debat in reactie op het bericht van Loobuyck dat Gent de Vredesvlag uithangt, schrijft een man dat hij “walgt van het martiale in het alfamannetje”. “ Persoonlijk zie ik niks moois in oorlog. Alleen bruut geweld, uit het lichaam gutsende ingewanden, kinderen zonder ouders, ouders zonder kinderen, shell-shock en andere leukigheden. Ik walg van geweld en van oorlog.”

Dat leidt me tot volgende bedenkingen.

– Dank voor uw duidelijke getuigenis. Misschien is dit een zeer Belgisch standpunt. Een volkje van mensen die eeuwenlang langs alle kanten militair en politiek belaagd zijn. Als ik mij niet vergis zijn wij als Belgen nochtans ook ontstaan na en dankzij een militaire opstand. Zo zie je maar. Oorlog hoort erbij.

Waar u walgt van “het alfamannetje”… let maar op dat de Goden u nooit verhoren en een mensheid zonder martiale mannen geven! We zien nu al waar de stijgende positie van vrouwen toe lijdt. Dat brengt niet alleen mooie voordelen zoals empathische en toegewijde dienstverlening in alle mogelijke jobs. De kinderen verkommeren min of meer in de crèches. De mannen weten niet meer wat hun rol is. En sommige jonge mensen weten zelfs niet meer of ze meisje of man zijn. Ze mogen kiezen! Jochei! Laat staan dat ons land bij de komst van een militaire agressor met zware wapens zonder officieren of generaals zouden staan,  of zonder goed uitgerust leger…

Ter info: mijn vorige stuk over Oorlog,  van onlangs:

Waarom ik pas voor pacifisme

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!