Jacques Haers is Jezuïet, academisch directeur van UCSIA en docent aan de Faculteit Theologie en
Religiewetenschappen, K.U.Leuven. Schreven mee: Maria Verwimp en Sophie Vanonckelen, resp. voorzitter
en medewerker van Ecokerk, de ecologische beweging van de Vlaamse katholieke solidariteitsorganisaties
en de Vlaamse bisdommen.
Vandaag manifesteren honderdduizenden in Brussel en overal ter wereld voor een bindend
klimaatakkoord. De beroemde aartsbisschop Desmond Tutu is één van hen en zal in Durban een
petitie met duizenden handtekeningen aan onze wereldleiders overhandigen. Vanwaar dit
engagement? We kunnen ons afvragen wat religie te maken heeft met het klimaat. Welke visie
hebben christenen? Welke bijdragen kunnen het christendom en andere wereldgodsdiensten en
hun miljarden aanhangers wereldwijd leveren voor het oplossen van de klimaatcrisis?
Het verhaal van christenen begint bij het scheppingsverhaal, Genesis. God zag dat het goed was. De
Schepper genoot van de schepping en gaf ook de mens de mogelijkheid om hiervan te genieten. Dit
vermogen om te genieten werd de voorbije eeuwen echter overwoekerd door nuttigheidsdenken. De
mens moet ‘heersen’ over de aarde, staat immers te lezen in Genesis. Als christenen moeten we de
hand in eigen boezem durven steken en erkennen dat een al te letterlijke interpretatie van dit
Bijbelse ‘heersen’ mee heeft geleid tot de klimaatcatastrofe van vandaag. Heersen werd exploiteren,
uitputten en vernietigen.
Geen sociale zonder ecologische rechtvaardigheid
Het christelijk geloof wordt geassocieerd met solidariteit voor de armen en verdrukten van deze
wereld; de band met ecologie of milieubewustzijn wordt niet vaak gelegd. Nochtans hangen die twee
samen. Meer en meer groeit het bewustzijn dat sociale rechtvaardigheid niet kan bestaan zonder
ecologische rechtvaardigheid. De armen worden immers extra hard getroffen door de
klimaatverandering en de roofbouw op onze planeet. Bij ons door hoge energiefacturen. In het
zuiden door de bedreiging van het leefmilieu en het ontstaan van voedsel- en waterconflicten met
talloze ecologisch ontheemden tot gevolg.
Solidariteit met mens en milieu betekent kiezen, bijvoorbeeld op het vlak van consumptie. Wat koop
jij in de winkel? Wat zijn je eetgewoontes? Hoe ga je om met energie, reizen en mobiliteit? Ben je
kritisch? Streef je naar soberheid? Spiritualiteit kan een drijfveer en gids zijn bij het maken van deze
keuzes.
Maar individuele spiritualiteit en individueel handelen volstaan niet. De verantwoordelijkheid ten
aanzien van de klimaatcrisis is niet alleen een zaak van individuele consumenten, maar ook van
gemeenschappen en instituties. Het geloof wordt ook beleefd als gemeenschap. Christenen willen
daarom samenwerken, de krachten bundelen met de mens en met de natuur, om het visioen van het
Rijk Gods te verwezenlijken. Wij vertrouwen erop dat ieder schepsel verbonden is met alle andere
wezens en de hele schepping. Elke diersoort, elke plant heeft zijn plaats in de complexe ecosystemen
van onze aarde. Het uitsterven van soorten is vaak een ecologische, soms een economische, maar
steeds een spirituele catastrofe.
We zijn ons bewust van die verbondenheid van alle wezens op onze planeet. De wereldwijde
ecologische uitdagingen van vandaag roepen christenen op om de gemeenschapsopbouw, de
kerkopbouw die hen al eeuwen typeert, uit te breiden naar een planetaire gemeenschap, die meer
omvat dan enkel mensen.
Wij, christenen, zijn met twee miljard op deze wereld. We staan ook met beide voeten ín deze
wereld. We hebben immers parochies die overstroomd zijn, maar ook universiteiten waar de
klimaatverandering bestudeerd wordt, media die kunnen informeren en inspireren, ngo’s die zich
concreet inzetten voor de zwaksten en structurele oplossingen nastreven. We hebben een
internationaal netwerk, dat - in tegenstelling tot veel politieke instituten - niet gehinderd wordt door
kortzichtige electorale, economische of geografische belangen. Hier ligt een onvermoede en vaak
ongebruikte kracht. Wij nemen alvast onze verantwoordelijkheid en hopen van onze religieuze en
politieke leiders, van welke overtuiging dan ook, hetzelfde

Ecologie klimaat rechtvaardigheid sociale -

Geen sociale rechtvaardigheid zonder ecologische rechtvaardigheid

zaterdag 3 december 2011 12:28

Jacques Haers is Jezuïet, academisch directeur van UCSIA en docent aan de Faculteit Theologie en

Religiewetenschappen, K.U.Leuven. Schreven mee: Maria Verwimp en Sophie Vanonckelen, resp. voorzitter

en medewerker van Ecokerk, de ecologische beweging van de Vlaamse katholieke solidariteitsorganisaties

en de Vlaamse bisdommen.

Vandaag manifesteren honderdduizenden in Brussel en overal ter wereld voor een bindend

klimaatakkoord. De beroemde aartsbisschop Desmond Tutu is één van hen en zal in Durban een

petitie met duizenden handtekeningen aan onze wereldleiders overhandigen. Vanwaar dit

engagement? We kunnen ons afvragen wat religie te maken heeft met het klimaat. Welke visie

hebben christenen? Welke bijdragen kunnen het christendom en andere wereldgodsdiensten en

hun miljarden aanhangers wereldwijd leveren voor het oplossen van de klimaatcrisis?

Het verhaal van christenen begint bij het scheppingsverhaal, Genesis. God zag dat het goed was. De

Schepper genoot van de schepping en gaf ook de mens de mogelijkheid om hiervan te genieten. Dit

vermogen om te genieten werd de voorbije eeuwen echter overwoekerd door nuttigheidsdenken. De

mens moet ‘heersen’ over de aarde, staat immers te lezen in Genesis. Als christenen moeten we de

hand in eigen boezem durven steken en erkennen dat een al te letterlijke interpretatie van dit

Bijbelse ‘heersen’ mee heeft geleid tot de klimaatcatastrofe van vandaag. Heersen werd exploiteren,

uitputten en vernietigen.

Geen sociale zonder ecologische rechtvaardigheid

Het christelijk geloof wordt geassocieerd met solidariteit voor de armen en verdrukten van deze

wereld; de band met ecologie of milieubewustzijn wordt niet vaak gelegd. Nochtans hangen die twee

samen. Meer en meer groeit het bewustzijn dat sociale rechtvaardigheid niet kan bestaan zonder

ecologische rechtvaardigheid. De armen worden immers extra hard getroffen door de

klimaatverandering en de roofbouw op onze planeet. Bij ons door hoge energiefacturen. In het

zuiden door de bedreiging van het leefmilieu en het ontstaan van voedsel- en waterconflicten met

talloze ecologisch ontheemden tot gevolg.

Solidariteit met mens en milieu betekent kiezen, bijvoorbeeld op het vlak van consumptie. Wat koop

jij in de winkel? Wat zijn je eetgewoontes? Hoe ga je om met energie, reizen en mobiliteit? Ben je

kritisch? Streef je naar soberheid? Spiritualiteit kan een drijfveer en gids zijn bij het maken van deze

keuzes.

Maar individuele spiritualiteit en individueel handelen volstaan niet. De verantwoordelijkheid ten

aanzien van de klimaatcrisis is niet alleen een zaak van individuele consumenten, maar ook van

gemeenschappen en instituties. Het geloof wordt ook beleefd als gemeenschap. Christenen willen

daarom samenwerken, de krachten bundelen met de mens en met de natuur, om het visioen van het

Rijk Gods te verwezenlijken. Wij vertrouwen erop dat ieder schepsel verbonden is met alle andere

wezens en de hele schepping. Elke diersoort, elke plant heeft zijn plaats in de complexe ecosystemen

van onze aarde. Het uitsterven van soorten is vaak een ecologische, soms een economische, maar

steeds een spirituele catastrofe.

We zijn ons bewust van die verbondenheid van alle wezens op onze planeet. De wereldwijde

ecologische uitdagingen van vandaag roepen christenen op om de gemeenschapsopbouw, de

kerkopbouw die hen al eeuwen typeert, uit te breiden naar een planetaire gemeenschap, die meer

omvat dan enkel mensen.

Wij, christenen, zijn met twee miljard op deze wereld. We staan ook met beide voeten ín deze

wereld. We hebben immers parochies die overstroomd zijn, maar ook universiteiten waar de

klimaatverandering bestudeerd wordt, media die kunnen informeren en inspireren, ngo’s die zich

concreet inzetten voor de zwaksten en structurele oplossingen nastreven. We hebben een

internationaal netwerk, dat – in tegenstelling tot veel politieke instituten – niet gehinderd wordt door

kortzichtige electorale, economische of geografische belangen. Hier ligt een onvermoede en vaak

ongebruikte kracht. Wij nemen alvast onze verantwoordelijkheid en hopen van onze religieuze en

politieke leiders, van welke overtuiging dan ook, hetzelfde

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!