Filmreview Territories

Filmreview Territories

woensdag 31 januari 2018 00:40

Hell on Earth

Territories is in eerste instantie een huiveringwekkende thriller met horrorallures, maar tevens een onverholen kritiek op de manier waarop een geciviliseerde natie als de VS in naam van de strijd tegen het terrorisme haar folterpraktijken rechtvaardigt in gevangenissen als Guantanamo. In deze film krijgen we de gevolgen van deze wanpraktijken niet te zien door de ogen van de slachtoffers, maar door die van twee oorlogsveteranen die als gevangenisbewakers aan de slag waren. Zoals vele oudgedienden lijden zij aan posttraumatische stress waardoor hun moreel besef danig is aangetast. De Vietnamoorlog is nog niet volledig als collectief trauma verwerkt of de natie kreunt al weer onder de diepe wonden die de Irakoorlog in de Amerikaanse psyche heeft geslaan.

Vijf vrienden zijn met de auto op de terugweg van een bruiloft in Canada richting Portland in de VS. Midden in de nacht stuiten ze op een controle van de grenspolitie. Op het eerste gezicht een routineklus totdat de twee agenten onraad ruiken wanneer ze in één van de inzittenden met een Arabische naam een verdacht sujet zien en een kleine dosis marihuana vinden in de bagage. De poppen gaan pas echt aan het dansen wanneer er schoten vallen. In een mum tijd zitten de mannen als dieren gekooid in een bos. Wat daarna volgt  is een inferno zonder weerga ,maar u weze gewaarschuwd: het is geen kijkvoer voor teergevoelige zielen.

Het hondsbrutale openingskwartier van Territories knijpt meteen de strot toe, maar dan heb je ook de climax al gehad. De spanning blijft heel de film ondraaglijk, maar het niveau daalt zienderogen. Ook de injectie van wat bovennatuurlijke elementen draagt niet veel bij tot het een betere film. Territories is geen instantklassieker, maar zet je wel aan het denken. En dat is ook een verdienste.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!