De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Extinction Rebellion is (nog) geen gevaar voor de gevestigde orde

Extinction Rebellion is (nog) geen gevaar voor de gevestigde orde

vrijdag 5 november 2021 11:53
Spread the love

De Extinction Rebellion-tak van België organiseert zaterdag 6 november een illegale bezetting van de Wetstraat. Verguisd in verschillende nieuwsmedia als een randfenomeen geleid door apocalyptische wanna-be profeten uit Groot-Brittannië, heeft XR in andere kringen enig krediet opgebouwd omwille van de wijze waarop de Brusselse politie reageerde op een eerdere actie die veel media-aandacht kreeg.

Met een bezetting van de Wetstraat op 6 november richt XR zich opnieuw naar de verkozen politici, om drie beleidsvoorstellen uit te werken: (1) de uitroeping van een ecologische noodtoestand, (2) een nationaal klimaatplan tegen 2025 dat fossiele brandstoffen uitbant en ecologisch verantwoord vervangt, en (3) een burgerforum om een transitie te bewerkstelligen naar een “post-groei”-samenleving.

De bedachtzame bedenkingen van rechtsgeleerden over een noodtoestand in België om COVID-19 te bedwingen leert ons misschien dat het uitroepen van een noodtoestand omwille van het klimaat dezelfde vragen over constitutionele beperkingen (burgerlijke vrijheden) in de discussie moeten gebracht worden. Als zo’n noodtoestand grondwettelijk mogelijk en werkleijk wordt gemaakt, moet ook duidelijk zijn wat dit betekent voor onze burgerlijke vrijheden.

Anderzijds moeten we misschien de simpele vraag stellen: is de staat wel vertrouwen? Wie van ons gelooft in de zedelijke vorming van onze politici om de noodtoestand te gebruiken volledig in functie van klimaatopwarming, en niet op zo’n manier om de eigen macht en bereik van de staat in het publieke en private leven te vergroten vanuit een aan de staat interne logica en dynamiek?

De tweede eis is net als de eerste gericht aan de regeringen van dit land. Men kan hier dezelfde bedenking maken over het vertrouwen in ‘onze’ politici, maar pertinenter is misschien de daadskracht überhaupt van de volksvertegenwoordigers. Ik doel hier op de particratie die federale en regionale regeringen tart, en op de uitholling van de federale niveau door de gewesten enerzijds, en de Europese Unie anderzijds. De neoliberale vorm van regeren – good governance – van de regering De Croo zou niet incapabel zijn om zo’n plan te beloven, maar de financiering zou zo goed als principieel niet ten goede komen van de armere lagen van de bevolking, en niet anders dan afgewenteld worden op de middenklasse.

We weten dat ‘niets doen’ financieel veel zwaarder doorweegt dan de veerkracht van de bevolking tegen klimaatsverandering te verhogen. Toch zal een eis tot klimaatplan een realisme vereisen in de wijze van financiering. Zoniet zullen vooral de meer welgestelden hun veerkracht tegenover klimaatsverandering verhoogd zien worden.

De derde eis betreft “een Burgerforum dat onze regio’s en gemeenschappen de middelen en de autoriteit geeft om te zorgen voor een gecontroleerde overgang naar een rechtvaardige post-groei samenleving”. Deze eis stelt in vraag wat voorafgaande eisen veronderstellen: de Belgische volksvertegenwoordigers zijn in staat (te brengen) om ‘de klimaattransitie’ eerlijk en fair te verzorgen. Er is de verwijzing naar de regio’s en gemeenschappen, wat erkent hoe uitgehold het federale niveau is in dit land.

Ten tweede is er de droom van directe democratie als stuwdam om energie op te wekken geleidend naar een post-groei samenleving. De casus Ringland en de aanwezigheid van gelote burgers in overlegcommissies in Brussel doen misschien de hoop rijzen op deze vorm van vertegenwoordiging, maar opnieuw zal ze zich moeten inpassen in de modellen van hogerop beslist. Opnieuw wordt gekozen om de staat te legitimeren door raden binnen haar architectuur op te stellen. Kleine overlegcommissies kunnen zeker iets binnenhalen, maar laten zich automatisch meeslepen in de bruteske machinerie van de Belgische staat.

Als Extinction Rebellion echt een bouleversement van de gevestigde orde wil vanuit de constatie dat verkozen politici (en de ambtenaren achter hen) schuldig verzuim plegen omtrent de klimaatsverandering, moet het zich afkeren van eisen te stellen aan de Belgische Staat. Als ze haar eisen verwezenlijkt wil zien, zullen we zelf moeten infiltreren, als cellen, in de kerndepartementen zoals het leger en financiën, van de overheid, en sectoren als de banken- en de energiesector.

Inzoverre de bezetting van de Wetstraat een blokkade beoogt van stromen, moeten we kennis hebben van de Brusselse infrastructuur om de tegenaanval van de staat mee te saboteren. Blokkade na blokkade om stad na stad lam te leggen. Als we meer dan spektakeltelevisie wil opleveren, dan moeten we niet de Wetstraat bezetten, maar de datacenters van Smals, langs het Willebroek-Charleroi kanaal, die écht de overheid in stand houden, viseren. Het revolutionair potentieel met een doemdenken over klimaat is voorlopig maar potentieel. Meer radicaliteit is nodig willen we dat potentieel met visie verwezenlijken.

De Coene Pieter, Sleidinge

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!