Even secretaresse spelen in Waldorf!

Even secretaresse spelen in Waldorf!

dinsdag 24 mei 2011 15:07
Spread the love

Twee weken terug moest ik onze secretaresse Karen vervangen in het kantoor. Ze was met ziekteverlof en Valentia, onze Xhosa hostel moeder en hoofd van de boekbinderij, was te bezig om in het kantoor te zitten. Een aantal jaren terug is de school een klein boekbinderij zaakje begonnen. In Waldorf scholen worden immers standard schrijfboeken zonder lijnen gebruikt en nu maakt dit zaakje de schrijfboeken voor alle waldorf scholen in Zuid Afrika. Een kleine bijdrage tot werkverschaffing en stapje in de richting van  financiele zelfstandigheid.

Ik werk normaal thuis wat ik wel heel leuk vindt want ik kan mij tenvolle concentreren op de taak voor mij zonder afleiding en ik kan tussendoor een paar huishoudelijke taken doen zoals vb. Was insteken en uithangen. Maar het was ook heel leuk en leerzaam om in het kantoor te zijn alhoewel er geen internet verbinding is en ik dus mijn gewoonlijke werk niet kan doen. Het kantoor is het hart van de school, het centrale punt waar energie in en uit stroomt. Er komen op geregelde tijden kinderen, leerkrachten, ouders en bezoekers binnen. Ouders komen schoolgeld betalen en maken een praatje; Kinderen hebben een ‘plaaster’ nodig voor een geschaafde knie; sommigen hebben een soort zweren die hier dikwijls in kinderen gezien worden. De oorzaak is ongezonde leefomstandigheden en eetgewoontes. De zweren breken uit en dit is heel pijnlijk; ik krijg bijna iedere dag Olona binnen. Dit zesjarig meisje heeft heel erge eczema en ziet af. Het is heel ongemakkelijk en het jeukt. Tegen de middag aan heeft ze behoefte aan slaap en huilt ze. Dus een matras in het kantoor gelegd zodat ze kan slapen. Ze voelt warm aan maar weigert haar muts en trui uit te trekken.; kinderen van verschillende leeftijden springen binnen om iets voor de klas op te halen: prit, schrijfboeken, fotocopies, teken papier, potloden, verf,… ze zijn altijd beleefd en vooral de kleuterklas kindjes zijn heel ‘ouwelijk’ en lief.

Ik heb me altijd verbonden gevoeld met de kleinste kinderen en mis mijn werk in de kleuterklas soms; Matthew, de hostel vader, komt geld ophalen om verschillende boodschappen te doen en ik moet het dagelijkse brood dat geleverd wordt betalen. Het innemen en uitgeven van geld is wat verwarrend gezien ik de procedures niet ken en heb dan ook op het eind van de week bij de afrekening R100 tekort; Liam, onze duitste vrijwilliger, die ook dienst doet in de hostel, komt telefoneren. Hij probeert sport wedstrijden te organizeren en wil ook de recycling op school wat organizeren. Tijdens een gesprek op de speelkoer overleggen we dat een aantal grote, groene, vuilnisbakken wellicht goed dienst kunnen doen – een voor de lagere school, een voor de middelbare school en een voor de hostel. De kinderen zouden dan duidelijk het onverscheid met de gewone vuilnisbakken kunnen zien. Ik zoek op internet en Liam telefoneert.

Een jonge, hoogzwangere vrouw komt binnen met een jong kind op haar arm. Ze is een leerkracht uit Spanje, heeft gehoord van Waldorf onderwijs en wil de school graag bezoeken; ik krijg verschillende telefoontjes van ouders met 13 jarige kinderen (graad 8) die zoeken naar een veiliger en eenvoudiger omgeving voor hun aankomende tieners om te studeren. De afleiding en verleiding in de grootstad is te groot en ze zoeken een internaat in een afgelegen plaats. Een andere reden is dat alleenstaande ouders die voltijds moeten werken niet voldoende voor hun aankomende tieners kunnen zorgen of een stabiele huis structuur kunnen bieden. Niet al deze kinderen komen natuurlijk maar een aantal ouders volgen op na het ontvangen van inschrijvingsformulieren en willen op bezoek komen.

Het is de week van ‘All Pay’ – de ene dag in de maand waarop staatsambtenaren langs komen om de sociale uitkeringen voor kinderen, gepensioneerden en gehandicapten uit te betalen. Diegenen die een aanvraag willen doen hebben copies van hun paspoort en geboorteaktes nodig en ik wordt regelmatig gevraagd om fotocopies te maken. De overheid heeft een budget van 85 billion Rand per jaar om aan 50% van de bevolking een of andere maandelijkse uitkering te geven. Iedereen krijgt een klein beetje en het helpt om extreme armoede te voorkomen. Ik las onlangs dat de armoede grens voor Zuid Afrika R338 (30 euro) per maand is!!! Ongeloofelijk. Niemand kan met dit bedrag overleven. Er wordt ook gezegd dat omwille van de uitkeringen er zoveel jonge meisjes met babies zijn. Ze hebben kinderen omdat ze dan een uitkering voor ieder kind krijgen en dus niet hoeven te werken. Hier in McGregor zijn er in ieder geval verschillende voorbeelden van jonge alleenstaande meisjes en vrouwen met verschillende kinderen die nauwelijks genoeg hebben om voor zichzelf te zorgen. Een vriendin sprak me van een nieuw website – www.leadafrica.   De bekommernis is dat mensen alleen maar naar hun rechten kijken: recht op inkomen, recht op onderwijs, recht op onderdak enz wat kan lijden tot ‘entitlement’ en waarbij vergeten wordt dat bij rechten ook verantwoordelijkheden horen.

En dan is er Herbie, de leerkracht Engels, die hulp nodig heeft met een project die hij bezig is te organizeren.  In onze middelbare school wordt Engels als moedertaal gegeven wat betekent dat het niveau hoog ligt alhoewel Engels voor de meeste van onze studenten niet hun moedertaal is. Herbie is altijd heel enthousiast en doet er alles aan om het onderwerp zo interessant en aantrekkelijk mogelijk te maken. Hij schrijft de studenten in voor nationale taal wedstrijden  waarvoor ze regelmatig in de hoofdprijzen vallen. Onlangs won Richard, graad 11, de eerste prijs in een nationale Essay writing competition gebaseerd op een roman die het thema HIV/AIDS had – Withney’s Kiss. Zijn graad 11 studenten bestuderen momenteel de roman ‘Shades’ geschreven door Marguerite Poland in 1993. Het verhaal speelt zich af op St.Matthias, een afgelegen missie in de Oostkaap, rond de 19de eeuwwisseling. Een complex verhaal van blanke missionarissen met hun kinderen en hun verhouding tot de inheemse bevolking met hun ‘heidense’ culturele gewoontes. Herbie heeft Matt, een gepensioneerde dorpsbewoner die opgroeide in de Oostkaap, uitgenodigd om iedere week met zijn graad 11 studenten de omgeving waarin de roman zich afspeelt te beschrijven vanuit zijn ervaringen. Het bijzondere van deze uitwisseling is dat Matt vloeiend Xhosa spreekt, de moedertaal van de meerderheid in die klas. Herbie en Matt namen contact met de huidige St.Matthias Middelbare school die groeide uit de missie die in het boek beschreven wordt en stelden een uitwisseling voor. Onze graad 11 gaat er op bezoek om de missie, de kerk en de omgeving persoonlijk te leren kennen. Onze studenten leven allemaal in een verstedelijkte township en verliezen hun verbinding met hun oorspronkelijke Xhosa gewoontes die in de roman uitgebreid aan bod komen vooral de intitiatie van jonge mannen. Plaatselijke jongeren daar kunnen hen uit eerste hand vertellen over intitiatie wat een verrijking en vernieuwing voor hen kan betekenen. In ruil  zal Herbie een poezie workshop aanbieden en zullen onze gasten een voorstelling van Romeo en Juliet opvoeren. Ik tip het voorgestelde programma op een woord document en fax het naar de school. Onder invloed van Herbie’s enthusiasm herlees ik het boek Shades.

Op kantoor is er dus ‘ never a dull moment’ en genoot ik van al de interaktie en afwisseling.

Op woensdag 18 Mei werden dan de gemeentelijke en provinciale verkiezingen gehouden. Het meeste interessante is dat op nationaal vlak het ANC (African National Congress) sterk blijft maar dat de DA (Democratic Allience) toch heel wat winst heeft gemaakt. In onze plaatselijke gemeentelijke overheid (Langeberg) heeft de DA  een spetterende overwinning behaald en zullen de burgemeester en verschillende ‘schepenen’ (ANC) vervangen worden. De toekomst zal moeten uitwijzen of ze inderdaad ook leveren wat ze nu beloofden.
 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!