Een zak vlees V

Een zak vlees V

woensdag 27 november 2019 14:48
Spread the love

Uiteindelijk vind een eigenaar van een huis mij in een Facebook groep over co-housing en biedt hij een kamer te huur in co-housing.

Co-housing houdt in dat je jouw domicilie er kan neerzetten. Groot is mijn verbazing dat de man geen contract wil en dat hij na mijn intrekken

letterlijk zegt dat hij geen domiciliering wil. Later blijkt dat hij zelfs briefwisseling terugstuurt. Ik gebruik het adres enkel als post-adres.

Ook merk ik dat hij duidelijk geïnteresseerd is een relatie, maar ik heb veel pijn, iets dat duidelijk te zien is. Deze Belg van Tunesische oorsprong

ziet een vrouw als een half debiele huishoudster die als alles goed gaat misschien wat kan babysitten. Wanneer ik hem probeer te vertellen

wat mijn diploma is (Masters in Informatica), wat mijn beroep is, dat ik boeken schrijf … het maakt deze man niks uit. Een vrouw heeft geen waarde

behalve als gewillige sexslavin die hem al haar geld geeft. Hij schreeuwt mij toe … !!! Een man wil dat ik “verliefd” word op hem terwijl hij zeer abusief staat te schelden

en zolang ik niet verliefd word of hem geen geld extra geef … weigert hij zelfs informatie. Ik ben jarenlang weggeweest uit Gent en ken deze kant van Gent totaal niet

dus moet ik soms vragen om inlichtingen. Ook is het “lastig” om te zeulen met allerlei als je rechterhand voortdurend pijn doet.

Uiteindelijk komt het contract er toch, maar zeer tegen zijn zin.

Later zal hij een andere Vlaamse vrouw benaderen omdat het bij mij niet lukt. En vriendelijk dat hij is tegen haar … Ik dacht dat het om co-housing ging en niet om dating.

Ook haar wordt domicilie geweigerd en zij wordt zo depressief dat een opname noodzakelijk is. Ik blijf volhouden … MAAR …

Wanneer ik weg ga uit Melle en geen adres kan krijgen in Gent … waar ik woon … kom ik sowieso in de problemen.

In Melle is de sociale werkster ontzettend boos op mij wanneer ik er toch in slaag om een bankrekening te openen en mijn tegemoetkomingen die al opgepot waren tot 3.000 euro

onder mijn hoede te nemen(ik heb dat geld gebruikt om bijna 4 maanden te overleven zonder inkomen). Op geen enkel moment zegt ze mij dat ik mijn nieuw rekeningnummer moet doorgeven

aan Invaliditeit en dus sturen die mensen assignaties naar het OCMW van Melle. Op geen enkel moment verwittigen deze mensen mij. Dus krijgt Invaliditeit mijn assignaties terug en het nieuws

dat ik geen adres meer heb. Hetgeen incorrect is.

Zonder adres vervalt de mutualiteit. Dus ik zit daar in Gent … met een huurcontract … mijn adres in Melle is geschrapt … ik leg dit uit aan de eigenaar maar hij blijft weigeren met een smalende

glimlach. Ten einde raad ga ik naar het OCMW van Gent met de vraag om een referentie-adres … maar deze weigeren. Dus ik sta daar.

Mijn inkomen wordt mij afgenomen en ik ben opnieuw op papier een dakloze MET een adres in Thailand dat door de ambtenaar van Buitenlandse Zaken in Bangkok NIET behandeld werd.

Ik probeer dus mijn adres in Thailand te laten officieel maken omdat dit mijn adres is voor de Thaise overheid, voor mijn advokaat ginds eveneens. Maar dat lukt niet, want de mensen van BuZa

antwoorden niet op mijn emails. Als ik bel krijg ik te horen dat ik contact moet opnemen met 1 man bij BuZa. Opnieuw is het een man die mij persoonlijk wil ontmoeten en daar heb ik

ondertussen genoeg van.

Ik contacteer de Federale Ombudsman en krijg na verloop van tijd het standaard antwoord van BuZa : om je adres te registreren als Belg in het buitenland, moet je zelf de documenten zoeken op

de website van BuZa, ze afdrukken en opsturen naar de ambassade en wellicht nog eens persoonlijk langsgaan. Wanneer de consul in Bangkok mijn adres vraagt en ik het doorgeef en hij doet

daarna niks meer behalve als ik persoonlijk eens langs ga op de ambassade … dan wordt het wel erg grof.

Hij weet dat ik op 800km van de ambassade zit, dat ik geen auto heb (gestolen), dat men in het dorp weigert om mij naar de luchthaven te laten gaan (taxi’s worden weggestuurd, mensen bij wie

ik een wagen wil huren worden weggejaagd …),  ik kan overigens niet aan mijn geld om een vliegtuigticket te bemachtigen … ik zou wel geld kunnen afhalen met mijn TWEEDE visa-kaart, maar

ben de code kwijt omdat ik ze twee jaar niet gebruikt heb. Het bank-agentschap (vriendin van de Thaise bandieten)  weigert om een code aan te vragen en ik kan het online niet aanvragen omdat

men daar de code vraagt. 1 jaar zit ik zonder telefoon en Internet omdat men het vlakaf weigert. Ik heb geld maar omdat ik geen relatie begonnen ben met een Thai weigert men alle hulp en

inlichtingen. Een lokale vrouw wordt verliefd op mij en zolang ik niet plooi weigert ze zelfs maandenlang te vertellen waar het busstation is. In het dorp is alles in het Thai en ik zie nergens bussen,

maar ik weet dat er een busstation is … overigens kan ik het verliefde wicht niet aan haar verstand brengen dat ik een vrouw ben en geen penis heb … en dies meer. Later volgen er nog een aantal

mannen en vrouwen in dezelfde zin.

Ik ben zeer eenzaam en bang en wordt soms eens ziek en weet niet eens waar het hospitaal is of een dokter … ik ontdek het uiteindelijk wanneer ik eindelijk Internet heb en het kan opzoeken.

Kortom, mijn situatie in het dorp is onmenselijk en wanneer ik de lokale politie contacteer gebeurt er niks. En de ambassade reageert totaal niet.

Nu zit ik in Belgie en krijg ik te horen wat ze bij BuZa altijd zeggen : je moet een computer en printer hebben en voortdurend Internet en maar zelf je papieren invullen en opsturen en in de marge

800 km te voet afleggen door de brousse of als alleenstaande vrouw een gevaarlijke reis ondernemen om bij de consul die blijkbaar zit te wachten op een bezoek om je zaken te kunnen regelen.

En dat is wat de Federale Ombudsman mij gezegd heeft toen ik vroeg om mijn adres op mijn Thaise adres te zetten met terug werkende kracht. Men wil niet.

Belgen in het buitenland moeten leren vliegen en mirakels doen om toch maar enige hulp te krijgen !

Begin 2019 heb ik geen inkomen meer, ik heb geen adres, welke eigendom ik ook zou hebben, ik kan voor de Belgische overheid en maatschappij mijn adres daar niet neerzetten en ik kan van de

sociale diensten niks gedaan krijgen. Wanneer ik naar de politie ga, word ik weggejaagd. Een politie-agent beledigt mij zo zwaar dat ik de straat op vlucht en uren zit te huilen.

Een aantal mensen helpen mij en ik overleef. Er is zelfs iemand die nu en dan wat eten besteld voor mij en op sociale media duidelijk maakt dat ik medische verzorging nodig heb. Een andere persoon beschuldigt mij ervan dat ik de persoon ben die fouten maakt, terwijl ik enkel wil dat mensen zich aan de wetten en voorschriften van de Belgische maatschappij houden… maar dat lukt niet !

De eigenaar van de woning ziet op een bepaald moment de foto’s en begint te brullen dat hij die vuiligheid niet wil zien. Wanneer ik uitleg dat door het ontbreken van een adres ik geen mutualiteit

meer heb en dat de spoed van diverse hospitalen mij opnieuw wegsturen … schreeuwt hij dat het niet waar is en dat het mijn fout is … dat als ik zorgen wil voor mijn hand (o.a.) dat ik maar moet

zeggen dat ik van de trap gevallen ben … of dat er een olifant op gezeten heeft… wanneer ik stamel dat ik gefolterd ben, begint hij mij uit te lachen … ik moet wel zot zijn. En hij vertelt aan een

vriendin dat ik het huis zo snel mogelijk moet verlaten, contract of niet. Hij heeft geen goesting meer en verwijt mij dat er elektriciteit en gas verbruikt is …. !!!!! 

Ik probeer opnieuw met de politie te praten maar ik ben doodsbang, wanneer ik iemand van het Parket bel, krijg ik te horen dat ik hen moet gerust laten, dat ik te veel mensen STOOR. Dat ze

willen dat ik zwijg.  Deze persoon zegt mij dat het Belgische parket noch politie mij ooit zullen helpen en dat de verbindingsofficier bij BuZa zeker voor mij nooit iets zal doen. Ze zegt mij dat ik

maar klacht moet neerleggen bij de Thaise politie wat ik al 25 keer gedaan heb zonder resultaat. Dan besef ik dat mijn situatie totaal hopeloos is, dat de Belgische maatschappij mij dood wil.

Men zegt mij vanuit diverse hoeken om mijn eigendom weg te geven, men bedreigt mij met collocatie, men beschuldigt mij van allerlei toestanden en er zijn mannen en vrouwen die mij zeggen dat

als ik zwijg en alles weggeef en braaf en lief ben, dat ik hun partner mag worden.

In juli 2019 krijg ik eindelijk een referentie adres van het OCMW maar het is eigenlijk te laat. Ik zoek mij rot naar een kamer ergens te huur, maar mijn gezondheid laat niet veel toe … dus zit ik

muurvast. Ik verwittig iemand die voor mij een vriendin is, en de Sociale Dienst over de situatie in het huis waar de eigenaar mij bedreigd heeft en op een bepaald moment zelfs WIL

VERKOPEN aan een aantal mannen.

 

Ik vlucht weg … ik vlucht en geef het op … steeds maar weer komen mensen op mij af die voor sex of geld (m / v) misschien zouden helpen maar ik vertrouw het niet.

Mijn voeten verzweren … ik heb schoenen in Thailand maar niet in Belgie … en dus …

 

Wanneer ik mensen ontmoet en ze zien mijn voeten zo … en ze weigeren alle hulp, zelfs als het hun job is … of zoals twee mannen gedaan hebben … mij vertellen dat ze mij gaan helpen, mij

meetronen naar een sofa of naar een bed van hun kinderen en dan toch mij dwingen tot sex en mij de volgende ochtend ergens afzetten bij een bus- of tramhalte.

 

Epiloog

 

Een vrije vogel wil ik zijn

en wegvliegen in de blauwe lucht

want ik weet nu

dat er geen goede mensen zijn

dat men van mij dingen vraagt

die onmogelijk zijn

en dat iedereen in Belgie mij HAAT

en dood wil 

of niet ? 

 

 

IK VRAAG NIET MEER OM HULP, IK VRAAG NIET EENS MEER DAT MENSEN HUN WERK DOEN … IK BEN IN DE OGEN VAN AL DIE BELGEN SLECHTS EEN VUIL STUK STRONT.

WANT ZO WORD IK BEHANDELD IN BELGIE.

Er zijn WELLICHT goede mensen in Belgie maar ik heb problemen om ze te vinden. Sorry daarvoor …

Ik leef ergens verborgen in Vlaanderen , helemaal alleen en in alle stilte … ik praat met niemand meer en ik schrijf soms eens een gedicht over een totaal verwoest leven.

Ik ben niet boos meer en niet meer aggressief, ik begrijp wel dat ik een enorme last ben voor jullie. Ik gebruik waar ik het kan gratis WIFI … ik heb zo mijn plekken.

Ik vergeef iedereen die RAAR gedaan heeft …. per slot van rekening hoeft in mijn omgeving NIEMAND zijn werk te doen ….

Slaapwel en heb lieve dromen, ik wens jullie echt het beste … jullie zijn fantastische mensen en Belgie is een fantastisch land ….

 

 

 

400 euro voor een kamer van 4 bij 5 …. 400 euro … / maand ….

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!