Een zak vlees II

Een zak vlees II

zaterdag 23 november 2019 12:12
Spread the love

Eens in het UZ Gent toegekomen ontspint zich een hilarisch gesprek met een admistratieve kracht die aan het loket van de spoed zit. Na het inlezen van de identiteitskaart begint het onnozele gesprek.

“U hebt geen mutualiteit”
“Ik heb geld” … toont VISA kaarten van Kasikorn bank (debetkaarten … dus als er geen saldo is wordt de transactie direct geweigerd)
“Wij aanvaarden geen Thaise kaarten”
“Het is VISA ?”
“Dat is hier niet geldig”
“Kan ik bellen naar iemand ?”
“Madam,dat kan niet, zoek U een job en koop een telefoon dan kunt ge bellen.”

Bij het “onderhoud” met de arts weigerde hij zelfs te kijken naar haar hand die gebroken was. Dat is toch maar gezever van een dakloze.

Later heeft zij aan twee psychologen verteld wat haar overkomen was in Thailand maar omdat het te veel was heeft ze zaken weggelaten.

4 dagen respijt heeft zij gekregen op het UPSIE …zij probeerde haar verhaal te vertellen maar er was geen luisterbereidheid. Het idee erachter is dat ze anders wel moeten zorgen

voor iemand en als dat de ronde zou doen komen alle daklozen af. Wanhopig heeft ze het gedaan gekregen om twee telefoontjes te mogen doen, een naar de ambassade van Thailand,

en een naar een kennis. In beide gevallen kreeg ze te horen dat ze maar haar plan moet trekken.

Op 20 februari 2016 werd ze gedwongen de straat op te gaan, met enkel de kleren aan haar lijf en zonder enige medische verzorging voor een gebroken hand, tanden en totaal uitgehongerd.

Haar turnpantoffels liepen in en het uurverschil en de koude (er was sneeuw) voor iemand die uit Thailand (+30 graden) komt zijn normaal gezien al onmenselijk te dragen.

In wanhoop is ze naar het kerkhof gegaan, naar het graf van haar moeder … om te groeten … in tranen. Achteraf bedenkt ze dat ze beter gebleven was. Om in te slapen op het graf van haar moeder.

Terwijl ze door de straten van haar geboortedorp zwerft komt ze langs het huis van haar zus. Ze belt niet aan, vraagt niks, knikt even en ziet dan haar geboortehuis dat volgens haar eigen advokaat

zou afgebroken worden … een melding uit 2012 … naar aanleiding van een erfeniskwestie. Ze stapt te voet 10 km en belandt voor het politiekantoor van Ekkergem. Ze gaat naar binnen.

Het is inmiddels middernacht. Ze wil klacht neerleggen tegen de Thai … ze stamelt en ze vertelt van de slangebeet en hoe die Thaise buurvrouw zelfs weigerde haar naar een ziekenhuis te brengen

terwijl ze geld in haar hand had. De politie-agent begint haar uit te lachen … “Madammeke,” zegt hij, “als ik dat aan mijn baas vertel dan verklaart hij mij zot.”

“Ga naar het ziekenhuis, naar Jan Palfijn”. Ze begrijpt zelfs niet waarom, en vindt het ziekenhuis pas na lang zoeken. Ze gaat binnen op de spoed. Ze stamelt over haar been, de slangenbeet en haar

gebroken hand … maar men luistert niet … geeft haar een kamer in het ziekenhuis en de volgende dag wordt ze de straat opgestuurd. Opnieuw heeft  ze geen verzorging gekregen.

Ze besluit naar Hamme te gaan, waar haar partner (wettelijk nog steeds gehuwd) woont en waar ze persoonlijk jaren terug de secretaris van het OCMW persoonlijk en belangeloos geholpen heeft.

In de gutsende regen stapt ze te voet van Gent naar Hamme … totaal uitgemergeld, met zware verwondingen … midden in de nacht wordt ze even opgepikt door de politie van Zele. Maar die laten

haar snel weer gaan, anders moeten zij iets voor haar doen.

In Hamme aangekomen strompelt ze naar  het ziekenhuis. IEDEREEN kan ZIEN dat ze er slecht aan toe is, maar ze wordt weer naar het OCMW gestuurd waar een aalgladde sociale assistente

haar wat geld toestopt en haar op de bus naar Dendermonde zet. Vanuit Dendermonde neemt ze de trein naar Gent, waar ze in het Sint Pieterstation zes maal aangesproken wordt voor sex. Ze

weet niet waarheen tot een dakloze man haar aanspreekt en later de weg naar de nachtopvang toont.

Omdat het winter is en omdat ze fysiek niet meer kan krijgt ze een bed en wat soep en een boterham.

7 dagen in Vlaanderen en overal weggejaagd.

Intermezzo

Une fois arrivé à UZ Gent, une conversation hilarante avec un assistant administratif assis au comptoir de l’urgence a lieu.

La conversation débute après la lecture de la carte d’identité: “Vous n’avez pas d’assurance maladie”

“J’ai de l’argent” … montre les cartes VISA de la banque Kasikorn (cartes de débit … alors, s’il n’y a pas de solde, la transaction est immédiatement refusée)

“Nous n’acceptons pas les cartes thaïlandaises “

” C’est du VISA? “

” Ce n’est pas valable ici “

” Puis-je appeler quelqu’un? “

” Madame, ce n’est pas possible, trouvez un emploi et achetez un téléphone pour pouvoir appeler. “

L’entretien avec le médecin, il a même refusé de regarder sa main cassée. C’est le respect pour une personne sans abri. Plus tard, elle a raconté à deux psychologues ce qui lui était arrivé en Thaïlande, mais parce que c’était trop, elle a laissé de côté. Elle a obtenu un répit de UPSIE pendant quatre jours … elle a essayé de raconter son histoire. mais il n’y avait aucune volonté d’écouter.

L’idée sous-jacente est qu’ils devraient prendre soin  et que  tous les sans-abri viendraient. Elle a désespérément réussi à passer deux appels téléphoniques, l’un à l’ambassade de Thaïlande et l’autre à une connaissance. Dans les deux cas, elle a été informée qu’elle devait résoudre tout elle-même.

Le 20 février 2016, elle a été forcée de descendre dans la rue avec seulement les vêtements sur son corps et sans aucun soin médical pour une fracture de la main, des dents et totalement affamée. Ses pantoufles de gymnastique ont afflué et la différence horaire et le froid (il y avait de la neige) pour une personne venant de Thaïlande (+ 30 degrés) sont normalement inhumains à porter.

En désespoir, elle s’est rendue au cimetière, sur la tombe de sa mère. .. pour saluer … en larmes. Rétrospectivement, elle se rend compte qu’elle était restée mieux. Pour dormir sur la tombe de sa mère. Apres elle passe dans les rues de son village natal, elle passe devant la maison de sa sœur. Elle ne sonne pas, ne demande rien, hoche la tête, puis voit sa maison natale qui, selon son propre avocat, serait démolie … un rapport de 2012 … à la suite d’un problème d’héritage.

Elle marche 10 km à pied et se termine au commissariat de police d’Ekkergem. Elle entre. Il est maintenant minuit. Elle veut porter plainte contre la Thaïlandaise … elle balbutie et elle raconte de la morsure d’un serpent et que ce voisin thaïlandais a même refusé de l’emmener à l’hôpital alors qu’elle avait de l’argent en main. L’officier de police commence à se moquer d’elle … “Madame,” dit-il, “si je le dis à mon patron, il va me déclarer fou.” “Va à l’hôpital, à Jan Palfijn.”

Elle ne comprend même pas pourquoi et ne trouve l’hôpital qu’après une longue recherche. Elle entre dans l’urgence. Elle balbutie sur sa jambe, la morsure du serpent et sa main cassée … mais personne ne l’écoute … on lui donne une chambre à l’hôpital et le lendemain, elle est envoyée dans la rue. Maintenant elle décide de se rendre à Hamme, où vit sa partenaire (toujours légalement mariée) et où elle a personnellement et gratuitement aidé la secrétaire de l’OCMW il y a des années. De Gand à Hamme … totalement émaciée, gravement blessée … au milieu de la nuit, elle est arrêtée par la police de Zele. Mais ils la laissent partir à nouveau rapidement, sinon ils devront faire quelque chose pour elle.

Arrivé à Hamme, elle trébuche à l’hôpital. Tout le monde s’aperçoit qu’elle va mal, mais elle est renvoyée au CPAS, où une assistante sociale glissante lui donne de l’argent et la mets dans le bus pour Dendermonde. De Termonde, elle prend le train pour Gand, où elle est approchée à six reprises pour des rapports sexuels à la Sint Pieterstation. Elle ne sait pas où aller tant qu’un sans-abri lui parle et lui montre plus tard le chemin du refuge de nuit, car c’est l’hiver et parce qu’elle ne peut plus physiquement, elle y a un lit, de la soupe et un sandwich.

7 jours en Flandre et chassés partout

… . / …
Once at UZ Gent, a hilarious conversation with an administrative assistant sitting at the emergency desk takes place.

The conversation begins after reading the identity card: “You do not have health insurance”

“I have money” … shows the VISA cards from Kasikorn bank (debit cards .. then, if there is no balance, the transaction is immediately refused)

“We do not accept Thai cards”

“This is VISA?”

“This is not valid here”

“Can I call someone? “

” Ma’am, it’s not possible, find a job and buy a phone to call “

The interview with the doctor, he even refused to look at her broken hand. excuses from a homeless person not worth listening to, she told two psychologists what happened to her in Thailand, but because it was too much, she left out a lot, she got shelter from UPSIE for four days … she tried to tell her story but there was no willingness to listen.

The underlying idea is that they should take care of someone and if that happened, all the homeless would come.

She desperately managed to make two phone calls, one to the Thai Embassy and the other to an acquaintance. In both cases, she was informed that she had to fix it herself.

On February 20, 2016, she was forced into the street with only clothes on her body and without any medical care for a fracture. of the hand, teeth and totally starved. Her gym slippers wet and the time difference and the cold (there was snow) for a person from Thailand (+ 30 degrees) are normally inhuman to bear.

In desperation, she went to the cemetery toher mother’s grave. .. to greet … in tears. In retrospect, she realizes she was better off if she had slept on the grave of her mother.

Then she walks in the street of her native village, she passes in front of the house of her sister. She does not ring, does not talk, nods, then sees her ancestral home which, according to her own lawyer, would be demolished … a report of 2012 … following a problem of inheritance. She walks 10 km and ends up at the Ekkergem police station. She enters. It is now midnight. She wants to sue the Thai … she stammers and tells about the snake bite and tells that this Thai neighbor even refused to take her to the hospital while she had money in hand. The police officer starts to make fun of her … “Madam,” he said, “if I tell my boss, he’ll call me crazy.” “Go to the hospital, to Jan Palfijn.”

She does not even understand why and only finds the hospital after a long search. She enters the emergency room. She stammers about her leg, the snake’s bite and her broken hand … but no one listens to her … they give her a roomfor the night in the hospital and the next day she is sent into the street. Once again, she decides to go to Hamme, where her partner (still legally married) lives and where she personally and helped the OCMW secretary years ago for free. From Ghent to Hamme … totally emaciated, badly injured … in the middle of the night, she was stopped by Zele police. But they let her go quickly again, otherwise they would have to do something for her. Arrived at Hamme, she stumbles into the hospital. Everyone realizes that she is not well, but she is sent back to the sociale service, where  a slippery social worker gives her some money and puts her on the bus for Dendermonde. From Dendermonde, she takes the train to Ghent, where she is approached six times for sex at Sint Pieterstation. She does not know where to go until a homeless person talks to her and then shows her the way to the night shelter, because it’s winter and because she can not physically, she has a bed, soup and a sandwich.

7 days in Flanders and hunted everywhere

…/…

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!