De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Een vogel voor de kat.

maandag 28 februari 2022 17:01
Spread the love

Beste meneer Filip

Ik was hier aan het rommelen tussen mijn gerief toen ik nog nen brief vond die ik blijkbaar vergeten was naar u te sturen. ’t Was nen brief van den tijd dat ik ging verhuizen naar ’t rusthuis, ondertussen al bijna meer dan een jaar geleden. Ik wou u daarvan namelijk op de hoogte brengen. Dat mijn adres veranderd was en dat ge uw brieven voortaan naar ’t Sint-Jozef van Mariakerke moest sturen, maar dat het niet erg was als ge dat de eerste drie maanden niet deed omdat de post zo nen dienst heeft dat ze dat automatisch doen en dat ik ondertussen ook nog van alles te vertellen had over hoe dat dat was gekomen, mijne verhuis bedoel ik dan en waarom en waarvoor en nog een paar andere zaken, maar het was er niet meer van gekomen door de drukte van den verhuis en ondertussen is ’t meeste van wat ik daarin vertelde ook al min of meer onbelangrijk geworden. Zeker nu met dienen oorlog in Oekraïne. Dat zet toch alles in perspectief, vindt ge niet? Goh, ik vind dat zo erg voor die mensen daar en ik heb al herhaaldelijk mijn gebedjes voor hen opgezegd, maar ik heb wel mijnen teevee afgezet want ik kan er niet meer tegen om al die miserie te zien. ’t Heeft vast met den ouderdom te maken. Ik weet nog een paar jaar geleden toe ik die beelden zag van Syrië, of was het Libië? Dat ik daar toen ook al hevig van geschrokken was en maanden aan een stuk slecht geslapen heb. Ge moet u dat voorstellen, meneer Filip, nen hele stad volledig kapotgeschoten te zien. Echt waar, huizen, appartementen, straten en ziekenhuizen gewoon kapot geschoten, gebouwen vol met gaten, zonder daken, zonder gevels, half en volledig ingestort en overal waar ge kijkt niets dan stof, puin en as, dat is om slecht van te komen. ’t Was bijna even erg als Ieper na den Groten Oorlog. Daar bestaan ook nog foto’s van. ‘t Is te zot voor woorden. En ja, geen wonder dat er zoveel vluchtelingen zijn in de wereld, denk ik dan. Als alles kapot is, is er ook niets meer om voor te leven. Ik heb dus weer wreed zitten bleiten voor die mensen daar in ‘t oosten. Man, man, man, wat een miserie.

Het deed mij ook bedenken dat ge uw vrienden altijd zeer goed moet uitkiezen, want voor ge ’t weet zijt ge ten dode opgeschreven. Gelijk nen vogel voor de kat. Want zie, nu duidelijk is dat er niemand die Oekraïners ter hulp zal komen, is dat toch dubbel triest, vindt ge niet? Hun eerst helpen om hun regering omver te werpen en hun daarna zomaar aan hun lot overlaten? Ik vind dat eerlijk gezegd niet echt proper. Al vind ik ook niet dat we nu hals over kop ginder moeten gaan meevechten. Ik wil maar zeggen dat we toch beter wat beter hadden uitgekeken voor we der aan begonnen waren. Enfin, ze hebben naar ’t schijnt wel alle mannen tussen de achttien en tzestig jaar verplicht opgeroepen om mee te gaan vechten tegen de Russen, dus aan soldaten zal er wel geen gebrek zijn, maar ik vind dat allemaal toch maar verloren moeite of in elk geval geen goed idee. Niet alleen omdat dat dat behoorlijk discriminerend is ten opzichte van de vrouwen, maar ook omdat niemand daar beter van wordt. Noch het leger dat met ongemotiveerde troepen komt te zitten, noch de mensen zelf die dan maar als kanonnenvoer worden opgevoerd. Al dat doodden en al die doden, we weten toch wat voor een miserie dat dat brengt? Enfin, dat zijn maar mijn bedenkingen. Ikzelf heb nog nooit moeten vechten dus ik kan er eigenlijk niet veel over zeggen. Ik ken alleen de paar verhalen van mijne bompa die nog in loopgraven heeft gezeten en stukken van mensen in ’t rond zien vliegen heeft. Letterlijk hé! Nu, dat wil niet zeggen dat als de Rus tot hier komt dat ik mij zonder enige vorm van enthousiasme zal aanmelden om u en uw land te verdedigen, zelfs al benne kik de tzestig reeds lang voorbij. Daar moogt ge zekers van zijn, meneer Filip. Al het schoons dat ik van u al heb mogen ontvangen, ja daar mag iets tegenover staan. En ik mag hier nu dan wel in een rolstoel door de gangen vlammen, als de Rus komt zal ik wel weten schieten hoor. Das beloofd. Maar voor nu, mocht ik van die Oekraïners zijn, ik zou mij direct overgeven. Zonder pardon, zonder schieten en zonder doden. Geen gedoe en geen bommen meer. Enkel een witte vlag. Geen kapotte huizen en geen kapotte straten, geen stof, geen puin, geen as. Dat is alvast een pak minder kuiswerk. En vooral niemand te betreuren. Want pff, denk ik dan, waarom zouden we dat er ook allemaal voor over hebben? Is het immers niet allemaal een pot nat met die politiekers en die vechtersbazen? Ik vraag mij trouwens ook af waarom ze al die moeite nog doen om de mensen op de hoogte te houden over het nieuws als ze toch maar hun goesting doen met de wereld en de mensen die erop leven. Ik bedoel, wat nut heeft dat allemaal als we er zelf genen enkele zeg in hebben? Dat is hetzelfde als met gans dat coronaverhaal dat ik u eerder al wilde uitleggen en ja eigenlijk met alles wat de politiek de afgelopen dertig, veertig jaar heeft gepresteerd. Ik beginne kik zo stillekens te denken dat gans dat verhaal over die democratie ook maar een foefke is om de mensen bezig te houden terwijl ze gepluimd worden of van hier naar daar worden gestuurd. Enfin, ‘k weet dat het een beetje raar klinkt om tegen nen koning gelijk te gij te beginnen over democratie en al, maar ik heb toch ’t gevoel da ‘k tegen u alles kan zeggen wat er op mijn hart ligt nietwaar? Dat van hier naar daar sturen heb ik trouwens ook mogen ervaren tijdens mijnen verhuis. Wat een gedoe dat dat was vooraleer den dienst bevolking begreep wat ik van plan was en wat ik van hen verwachtte. Man, dat wilt ge niet geloven. ‘t Was alsof ze daar voor den eerste keer in hun leven echt gingen moeten werken! En ja, dat ge alles via elektronische aanmelding kon doen tegenwoordig, zodat ge hier niet meer aan ’t loket moest komen foeteren en de mensen hunnen tijd verdoen. Dat was immers hun antwoord toen ik mij daar ging presenteren en vroeg of zij dan alles voor mij konden regelen, ge weet wel, met de gas en den elektriek, maar neen! ’t Was weer typisch. ‘k Heb het echter niet aan mijn hart laten komen, ‘k ben gewoon vertrokken met nen salut en de kost.

Dit gezegd zijnde ga kik u ook niet verder ophouden met al mijn droeve of minder droeve bedenkingen.
‘k Wil u wel vragen of gij ondertussen al den tijd gevonden hebt om een antwoord te schrijven op mijne vorige brief? Ik kijk er wel naar uit hoor.
Alvast vriendelijke groeten aan u en gans uw gezin.
Uw bereidwillige dienaar
Frank

P.S. Klopt het dat uw Elizabeth dan ook moeten meevechten als de russen ons aanvallen?

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!