Een rookgordijn over sharia hebdo

Een rookgordijn over sharia hebdo

maandag 12 januari 2015 22:25

Vandaag in het journaal zie ik een klasbezoek aan een
moskee. Als vader heb ik hier ook mee te maken, 
want de opvoeding van de kinderen, dat ligt ons allemaal aan het hart.

In eerste instantie is het natuurlijk aangenaam dat kinderen
mensen leren kennen uit de rijke culturele verscheidenheid van de
samenleving.  Het respect voor alle
mensen, ongeacht huidskeleur, geloof of andere in te vullen variabelen van het
mens-zijn, is een waarde die men graag centraal stelt in een gezonde opvoeding
tot autonome en verantwoordelijke leden van de samenleving. Een hedendaagse,
rijk geschakeerde, complexe en multiculrurele samenleving.  Laten wij zeggen: dit verdient het zelfs
centraal te staan in het schoolproces, de empathie voor anderen en het omgaan
met het onvermijdelijke anderszijn van de anderen op een liefst liefdevolle en
toch altijd respectvolle manier, dat is toch wel van heel wat meer belang, dan
het van buiten leren van de zijrivieren van de Rijn. Laat deze prioriteit dus
ook van meet af aan duidelijk zijn.

Vervolgens is toch ook ontzettend belangrijk de eerbied voor
wat wij verstaan onder waarheid. Wij hebben als opvoeders toch de taak om naar
ons beste vermogen en in alle eerlijkheid onze kinderen het beste van onze
kennis in eer en geweten door te geven. Iedereen zal het toch onverantwoord
vinden, dat wij in deze dagen onze kinderen op school zouden wijsmaken dat de
aarde plat is. Ik vermoed dat de stelling tot hiertoe weinig weerstand oproept.
Maken wij kinderen iets leugenachtigs wijs en komen zij daar achteraf achter,
kan het goed zijn dat zij de hele opvoeding als onbetrouwbaar zullen verwerpen
en werkelijk in een impasse terechtkomen, die op bepaalde leeftijden vatbaar
kan maken voor sektair en ander risicovol gedachtengoed. Uiteraard zijn wij
niet altijd in de mogelijkheid alles te weten, dat wij geen alweters zijn, is
zelfs een belangrijk gegeven dat wij onze kinderen graag bekennen. Ik geef
daarom al een iets complexer voorbeeld: de leeftijd van de aarde. Hier gaan wij
moeten toegeven dat wij ons behelpen met de wetenschappelijke methode die
altijd met hypotheses werkt en dus nergens absolute zekerheid over geeft. Zeker
bij historische onderwerpen is er altijd het risico dat de hypothese achteraf
gefalsifieerd wordt en dat er dus een nieuwe moet opgesteld worden. Ons kind
heeft recht op de kennis van deze onzekerheid. Toch zal men aan de hand van de
verschillende dateringsmethodes met een zeer redelijke waarschijnlijkheid
kunnen stellen dat de aarde ongeveer vier en half miljard jaar oud is en dat
dit heden ten dage de wetenschappelijke consensus is. Mensen die beweren dat de
aarde zesduizend jaar oud is en pretenderen hiervoor wetenschappelijke data te
hebben dienen dus zeer skeptisch en voorzichtig aanhoord te worden en hun
theorieen kunnen best een dosis gezonde twijfel opwekken bij een goed opgeleid
kritisch menselijk wezen. Nochtans, en dit is cruciaal, zullen wij toch wel
wensen dat onze kinderen nog steeds respect hebben voor het anderszijn en de
gelijkwaardige menselijkheid van deze individuen die een dergelijk
onwaarschijnlijk en twijfelachtig standpunt poneren. Per slot van rekening zou
het nog altijd kunnen, hoewel het uiterst onwaarschijnlijk is, dat ze gelijk
hebben of dat ook onze theorie achteraf niet blijkt te kloppen en een nieuwe
leeftijd de algemene consensus wordt omwille van nieuw ontdekte data, of
eventuele fouten in onze huidige theorie. Ik meen hiermee de algemene bezorgdeheid
te delen van alle ouders die wensen dat hun kinderen degelijk en eerlijk
onderwijs mogen genieten.

En dus kijk ik met deze bedenking naar de leerlingen in de
moskee, die daar  uitleg krijgen van een
vrouwelijke moslim aangaande de recente gebeurtenissen bij Charlie Hebdo. Want
die brute moord op enkele artistieke journalisten in het midden van Parijs, dat
heeft ook allicht op onze kinderen en op de kinderen van moslims, ons aller
kinderen dus, indruk gemaakt. Bedoeling is dus om de mogelijke angsten weg te
nemen, eventuele misverstanden uit te klaren en dan leven we nog lang en
gelukkig. Dat is allemaal aardig en wel, maar de hamvraag blijft natuurlijk:
‘is het ook waar?’ Want dat onze kinderen recht hebben op waarheid, op eerlijkheid,
op het beste van onze kennis; dat is een gegeven dat ik hartstochtelijk wens te
verdedigen en ik hoop, met de nodige bezorgdheid, dat mijn medemensen tenminste
deze motivatie delen.  Op termijn kunnen
leugens immers niet alleen schadelijk zijn voor de opvoeding, maar uiteraard
ook voor een samenleving en dit voor vele generaties.  Het verspreiden van onwaarheden kan zelfs het
verschil maken tussen leven en dood. De leugens van Jim Jones, bij wijze van
voorbeeld, hebben de leden van zijn sekte collectief het leven gekost. Als
ouder wenst men zijn kinderen zo op te voeden, dat ze de manipulaties en
drogredeneringen van een dergelijk sujet feilloos zouden kunnen ontmantelen, ik
ben ervan overtuigd dat ook de lesgevende dame in de moskee alvast in dit geval
helmaal akkoord zou zijn. Ik meen dat de gedachtengang tot hiertoe redelijk en
consistent is en dat wij totnogtoe vrij eensgezind zijn in het belang van een
waarheidsgetrouwe opvoeding.

En hier zijn we dus bij de geruststelling die de dame in
kwestie wenst te brengen in deze zaak en waarbij ik noodgedwongen omwille van
de oprechtheid enkele vragen zal moeten stellen. Ik nodig de dame in kwestie
van ganserharte uit om ook dit artikel te lezen, als dat al mogelijk zou zijn,
vanuit de overtuiging dat het ons allemaal aangaat en vooral; onze kinderen en
hun opvoeding tot redelijke en liefdevolle, waarheidsgetrouwe wezens.

Want na de executie van filmmaker Van Gogh, dicht bij huis,
en nu de executie van twaalf mensen in Parijs, stellen mensen zich natuurlijk
vragen. In beide gevallen beweren de daders uiterst sereen en met overtuiging
dat ze gemeend hebben recht te doen uit naam van de profeet en de islam. Wij
willen dat natuurlijk allemaal graag betwijfelen en spreken van enkele
geisoleerde gevallen van betreurenswaardige vergissingen, te wijten aan
socio-economische en andere psycho-sociale elementen maar zeker niet vanuit een
islamitische rechtvaardigheid. ‘Neen’, zo verzekert men ons met klem, het is in
feite ‘anti-islamitisch’ wat die jongens gedaan hebben. Om dit volledig
duidelijk te maken, gaat dus onze klas op bezoek aan een moskee, de plek waar
de waarheid der islam uiteraard te vinden is, in tegenstelling, zo verzekert
men ons, tot beide genoemde misdaadscènes.

Nu is het zo, dat de praktijken zo stellig uitgevoerd in
naam der islam en al even stellig telkens weer verworpen als anti-islamitisch,
mij al in dergelijke mate de wenkbrauwen hebben doen fronsen, dat ik besluit
eens één en ander zorgvuldig te beschouwen. Onze lerares van dienst begint
gelukkig met een geruststelling; dit heeft niks met de islam te maken en het is
zelfs uiterst anti-islamitisch, want in de koran, het   boek
dat beweert de eeuwige universele Goddelijke waarheid te bevatten over de
islamitische normen en waarden, staat al duidelijk alsvolgt: ‘wie een mens
doodt, het is alsof hij heel de mensheid vermoordt’ Ik moet zeggen, ik ben
ontroerd. Zeker, dit is een spiritueel inzicht dat ik van harte onderschrijf en
ik ben blij dat het eens gezegd wordt, tenminste, als dit een waarheidsgetrouwe
weergave is van wat er in de koran staat. En dus, naar wat we onze kinderen ook
leren, de kritische methode, zoeken we zelf de passage eens op in de koran. Om
tot een pijnlijke ontdekking te komen… het citaat dat we gekregen hebben is
vervormd op  een dergelijke wijze, dat ik
amper kan geloven dat de dame in kwestie zich niet bewust is van de
bedrieglijke voorstelling die zij hier schetst. Zonder blozen heeft zij
geknipt, geplakt en verzwegen om tot haar bewijsvoering voor de onschuld der
islam te kunnen besluiten. Ik geef u graag het volledige vers, want ik vermoed
toch, dat ik niet de enige zal zijn die zich bij een dergelijke gang van zaken
ernstige vragen begint te stellen. Het vers in zijn volledigheid gaat alsvolgt:

5.32. Deswegen
schreven Wij de kinderen Israëls voor, dat wie ook een mens doodt, behalve
wegens het doden van anderen of het scheppen van wanorde in het land, het ware
alsof hij het gehele mensdom had gedood, en voor hem, die iemand het leven
schenkt, alsof hij aan het gehele mensdom het leven heeft geschonken. En
voorzeker Onze boodschappers kwamen met duidelijke tekenen tot hen en toch –
werden daarna -velen hunner op aarde tot overtreders.

Waarschijnlijk bent u hierbij even verbaasd als ikzelf was.
Het ‘gij zult niet doden’ dat  hier
verwacht was te gelden, blijkt een bijzondere uitzondering in te houden,
namelijk ‘het doden van anderen of het scheppen van wanorde in het land’. De
doodstraf voor moord? Dat op zich is al onverwacht voor een boek dat
pretendeert het laatste woord te hebben in de judeo-christelijke ethiek. Op
zich rijzen hier al ernstige vragen, maar het wordt pas echt en uitdrukkelijk
zorgwekkend met wat volgt: ‘of het scheppen van wanorde in het land’? Dit roept
bij mensen die geleefd hebben na Hitler, Stalin en Mao onvermijdelijk koude
rillingen op, althans bij mij toch. maar goed, we hopen dat het hier om zeer
ernstige misdrijven gaat en dat er toch in enige zin een redelijke en
geruststellende verklaring voor moet bestaan… wij hopen toch werkelijk, dat
de cartoons van Charlie, of de film van Van Gogh niet opgevat worden als
‘wanorde’ in het landschap der islam. Er zit maar één ding op: doen wat ook
moslims doen bij het interpreteren van de koran: onze inspiratie zoeken in het
leven en werk van Mohammed, die geldt als een lovenswaardig voorbeeld voor alle
moslims. Temeer omdat het volgende vers de ernst van de zaak benadrukt:

5.33. De
vergelding dergenen die oorlog tegen Allah en Zijn boodschappers voeren en er
naar streven wanorde in het land te scheppen, is slechts dat zij gedood of
gekruisigd worden, of dat hun handen en hun voeten de ene rechts en de andere
links, worden afgesneden, of dat zij het land worden uitgezet. Dat zal voor hen
een schande in deze wereld zijn en in het Hiernamaals zullen zij een grote
straf ontvangen.

Dus moeten we te rade in de verzameling ahadith, de
verzamelde biografie en daar wordt het pijnlijk duidelijk wat Mohammed verstond
onder dit soort wanorde. Onmiddellijk stoot ik op twee situaties, waarbij
Mohammed artiesten liet executeren die hem provoceerden; de zwangere dichteres
Asmaa Bint Marwan en de joodse dichter Abu Afak. Beide gevallen, in meerdere
traditionele islamitische bronnen gedocumenteerd en mogelijk andere (maar deze
volstaan als precedent)tonen aan dat de profeet der islam moeite had met
kunstzinnige beledigingen aan zijn adres en zonder schroom de opdracht gaf hem
te verlossen van deze ‘wanorde in het land’.  De andere wang aanbieden was er niet bij, hij
nam het blijkbaar even ernstig als de eerder vermeldde individuen die veertien
eeuwen later menen zijn gerechtigheid op aarde te brengen bij nieuwe beledigingen
in hetzelfde satirische genre.

Welnu; zulke zaken brengen bij mij dezelfde shock teweeg als
het hele verhaal bij Charlie Hebdo, onlangs. Ons westerlingen was in goed
vertrouwen verteld dat Mohammed de opvolger van Jezus Christus was en al
gelooft menigeen niet meer dat Christus God was, de meerderheid der mensen
houdt toch wel van wat wij zijn nobel karakter noemen.  Het karakter van Mohammed mag toch op zijn
allerminst sterk verschillend heten, willen wij nog de goodwill tonen om het niet
volledig tegengesteld te noemen. Zulks is theologisch uiterst problematisch op
zich, maar het allerergste, voor mij persoonlijk, is dat ik de kinderen in de
moskee zie luisteren naar een uiterst misleidende verduistering van het
gebeurde. Dit obscurantisme  in kwestie,
ik kan het niet anders zeggen, wekt  in
mij toch een sterk vermoeden van bewust opzet. En dat, schaadt de relatie
tussen mensen enorm; misbruik van vertrouwen. Het gebeuren in de moskee valt
mijns inziens onmogelijk ethisch te rechtvaardigen. Het gebeuren in Nederland
en Frankrijk nog heel wat minder. En dàt, moet ons in een vrije, open
samenleving toch wel gezegd mogen worden. Want ik vermoed, zonder verder nog
veel uit te wijden, dat vanuit vernoemde realiteit en op redelijke gronden
verondersteld mag worden dat in de genoemde moskee een merkwaardige en
verwerpelijke vertoning heeft plaatsgevonden:

Het optrekken van een rookgordijn, rond sharia hebdo.

Maar, en voorlopig zal dat nog wel even doorgaan, er wordt
ons van alle kanten verzekerd dat dit niets met de islam te maken heeft.
Spijtig genoeg hebben de brengers van dergelijke boodschappen van schijnbare
vrede, op basis van volledig redelijke gronden, mijn vertrouwen diep
beschadigd. Ik zeg dit niet alleen als aanklacht. het gebeurde is erg en de
verderzetting van het obscurantisme nog veel erger. Maar ik zeg dit met een
oproep tot eerlijkheid. Want alleen met eerlijkheid, kunnen we samen een
duurzame intermenselijke relatie opbouwen, waarin vertrouwen een reele
mogelijkheid  wordt.

Want, beste mevrouw in de moskee, zou het echt zo zijn, dat
u niet weet, dat Mohammed niet enkel een spiritueel leider was, maar ook een ‘krijgsheer’
en politieke leider en dat de islam van in den beginne en vanaf zijn
grondlegger niet enkel een religie is… maar de oprichting van een ‘holistische’,
wij noemen dat soms ‘totalitaire’, islamitische staat, waarbij het kromzwaard
de evangelisatie begeleidde en waarin het soort rechtspraak gold, waar wij met
zoveel pijn getuige van zijn in meer moderne tijden. Dat het handboek, zogezegd
letterlijk gechanneld door de engel Gabriel aan de profeet, het eeuwige en
universeel rechtsgeldige boek is in de islam, vervult mij als ouder van een
jong, denkend en voelend wezen met de nodige bezorgdheid. Ze zijn zo kwetsbaar
mevrouw, laat ons er alstublieft zorg voor dragen. Laat de neteligste
onderwerpen in alle eerlijkheid besproken worden en in de openbaarheid, dat men
niet op zoek moet in de soms duistere tentakels van het wereldwijde web. Laat
ons tenminste eerlijk zijn, dat wij gevaarlijke ideeen in de openheid van de
gespreksruimte een plaats geven, misschien wel in een nieuwer licht.

Ik groet u alvast vriendelijk en van harte en met een
welwillende kijk op de toekomst.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!