De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Echte helden.

zaterdag 22 augustus 2020 14:06
Spread the love

Beste Commissaris

Ik was begonnen aan een brief vol loftrompetten naar aanleiding van die actie te Zeebrugge, alwaar uw diensten een vervaarlijk netwerk van transmigranten onschadelijk wisten te maken, toen allengs die beelden van een uit de hand gelopen arrestatie te Charleroi mij op het netvlies werden gebrand.

En ik moet zeggen meneer de commissaris, ik ben diep geschokt.

Dat daar een ongelukkige dood bij komt kijken, tot daar aan toe. Men heeft niet alles in hand. Mogelijks leed het slachtoffer aan waanideeën, slikte hij bloedverdunners en stonden diens hart en bloedvaten reeds danig op springen nog voor hij opgepakt werd en bedolven onder de verzachtende omstandigheid van zovele innige politieknuffels. Zie, er zijn vele verklaringen te vinden voor een plotse dood. Soms is er ook geen.

Maar wat die ene politieagente daar op een gegeven moment uitvoert, meneer de commissaris, daar zijn volgens mij geen andere verklaringen voor nodig. Dat ziet iedereen. Een Heil gegroet.

Er gaan vele vragen door mijn hoofd. Als daar zijn: wie is deze vrouw, hoe komt zij terecht bij de politie, waarom is ze bij de politie gegaan, waarom doet ze een Heil gegroet, tegenover wie doet ze een Heil gegroet, is dat in die omgeving en context een gangbaar gebruik, weet ze dat ze gefilmd wordt, waarom komen deze beelden nu pas boven water, wat is er in tussentijd met deze beelden gebeurd, wat is er in tussentijd met deze vrouw gebeurd, enzovoort. Maar eigenlijk doen ze niets ter zake. Behalve dan misschien de belangrijkste vraag: waarom iemand überhaupt bij de politie wil gaan en nog pregnanter: waarom er zoiets als de politie bestaat?

Maar in dit specifieke geval moeten we eigenlijk niet treuzelen. Ofwel is een Hitlergroet verboden en moet de agente samen met haar entourage ontslagen en vervolgd worden (de volgorde door uzelf vrij te kiezen), ofwel behoort de Hitlergroet voortaan (opnieuw) tot ons culturele erfgoed. Voor dit laatste zijn er vast partijen te vinden die daar geen graten in zullen zien.

Nu was ik echter vooraf reeds de overtuiging toegedaan dat politieagenten per definitie en zonder uitzondering stuk voor stuk kleine fascisten zijn met een veel te kort lontje en dat men ze het beste, waar en wanneer mogelijk een bord voor hun kop geeft, maar daarvoor ontbrak het mij tot nog toe aan concreet bewijsmateriaal.

En na alle blablabla van uwentwege om die spreekwoordelijke rotte appels uit uw korps te weren, weten we meteen ook weer waar we staan. Het valt u natuurlijk niet persoonlijk te verwijten, maar daarmee is de toon toch mooi gezet en alvast de ban gebroken.

Ik vraag mij vervolgens af hoe gij in hemelsnaam nog denkt orde en veiligheid te kunnen brengen in deze samenleving, laat staan dat ge bijvoorbeeld geweldplegingen ten overstaan van politieagenten wenst in te tomen?

U zoekt uw heil dan maar in bodycams? We weten nu al dat die de bestaande discussies enkel verder zullen doen oplaaien. Met beelden kan je immers alle kanten uit. Ik laat met permissie even Susan Sontag[1] aan het woord:

‘De “werkelijkheid” van de wereld ligt niet in de afbeeldingen ervan, maar in haar werking. En die speelt zich af in de tijd, en moet in de tijd verklaard worden. Alleen het verhalende kan ons inzicht verschaffen. De limiet van fotografische kennis over de wereld is dat, hoewel ze het geweten kan prikkelen, ze uiteindelijk nooit een ethische of politieke kennis kan zijn. […]
Het blijft altijd kennis voor een weggeefprijsje.’ (Sontag, blz. 139)

En dan moet ik terugdenken aan die actie te Zeebrugge waarvan ook beeldmateriaal bestaat. Het betreft een groepsfoto van de politiezone Brugge die zojuist het tentenkamp met transmigranten heeft afgebroken en bovenaan bij het artikel[2] op VRT.be werd geplaatst. En ik moet zeggen, meneer de commissaris, trotse agenten hebt gij daar in uw korps. Zonder twijfel. Krachtpatsers van formaat. Stoere binken (m/v/x) zonder uitzondering. Maar of het echte helden zijn, dat is nu wel een andere vraag.

Opnieuw Susan Sontag (zelfde verwijzing, zelfde auteur: Gie van den Berghe.)

‘Strikt genomen is er bij een foto nooit sprake van enig begrip, alleen van een uitnodiging te fantaseren en te speculeren’

En dan kom ik op de proppen. ‘Agenten van PZ Brugge ruimen sluikstort op’, had evengoed een krantenkop kunnen zijn, denk ik dan. Of wat dacht je van deze: ‘PZ Brugge houdt inzamelactie ten voordele van daklozen’? Of lucratiever nog: ‘Bouwbedrijf sponsort jacht op illegalen.’

Maar alle gekheid op een stokje meneer de commissaris. Hoewel op die bewuste foto van PZ Brugge op het eerste zicht geen direct geweld te zien is, is ze ontegensprekelijk eveneens een gevolg van geweld. Meer zelfs, van bruut geweld. Ik zie een trofeefoto. Zoals van een jager op tropisch wild. Een herdenking van een memorabel feit.

De jager(s) staat (staan) bij de buit. De schat ligt aan zijn (haar, hun) voeten. De strijd is gestreden. De foto wordt gemaakt. Wij waren erbij.

En neen, ik hoef niet te weten of gij de actie uiteindelijk geslaagd vindt, meneer de commissaris. Er zijn volgens het artikel een tiental ‘transmigranten’ opgepakt. Dat kan je alvast op jouw conto schrijven. Misschien haal je er het quota voor deze maand mee en een goed rapport naar de politiek en de zogenaamde publieke opinie. Maar de echte trofee, die is zichtbaar voor iedereen vooraan op de foto: vijf mortelkuipen boordevol dekens en karton. Dekens en karton, meneer de commissaris. Dàt is de buit.

Sta me toe u daar uiteindelijk toch geen proficiat voor te wensen. Het is lachwekkend, ware het niet uitermate triest. Ik vertelde u reeds in mijn vorige brief dat de kwaal dieper in het vlees zit dan gij denkt, commissaris. Ik stel voor dat ge alvast begint te snijden. Ik zal zeggen wanneer ge moogt stoppen.

 

[1]  Susan Sontag, ‘On Photography’, in Silvers, Robert (ed.) The First Anthology. 30 Years of The New York Review of Books, New York, 1993, blz. 127-139 (mijn vertaling) = Gie van den Berghe, zie: http://www.serendib.be/artikels/beeldvormendebeeldvervorming.htm

[2] https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/08/17/politie-breekt-tentenkampen-transmigranten-af-in-zeebrugge/

PZ Brugge

'Bouwbedrijf sponsort jacht op illegalen.'?

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!