Denken, durven, doen.

Denken, durven, doen.

donderdag 11 april 2013 22:00

Kordaat zijn, doen wat je beloofd, niet wijken!

N.a.v. het overlijden van Margaret Thatcher probeerde ik links en rechts wat reacties los te weken. Groot nieuws is het blijkbaar voor niemand maar als ik al eens een reactie los krijg gaat het steevast over haar standvastigheid, ze wist van geen wijken en dat wordt blijkbaar doorgaans geapprecieerd. Dat de standvastigheid getuigd van een gebrek aan respect voor de democratische samenleving “there is no such thing as society”, of wat daar van overblijft maakt niet uit.

Doen wat je beloofd, dat is wat telt en ook al beloof je de arbeiders dat je hun fabrieken zal sluiten en hen hierdoor in de armoede zal storten dat maakt niet uit. Beloofd is beloofd, dat is wat telt.

Ook bij ons is het niet anders. Monica De Coninck, de ongekroonde koningin van de arbeid en naar eigen zeggen van socialistischen doene heeft het over “geen blablabla”. Vincent Van Quickenborne, die letterlijk alle hoeken van het politieke spectrum al heeft bevaren maar nu is thuisgekomen bij de liberalen grijpt zonder democratisch overleg onmiddellijk na de regeringsvorming in in de pensioenen en wordt hierin door een voltallige regering gesteund, incl. de socialisten. Bart De Wever heeft het over “denken”, “durven”, “doen”. En iedereen loopt hem achterna. Wat ze uiteindelijk denken maakt niet uit, dat ze durven en het ook doen wordt blijkbaar bijzonder geapprecieerd. Geen kat die er om maalt wat ze nu precies doen.

Stilaan zou je bijna gaan denken dat deze vorm van arrogantie een noodzakelijke eigenschap is om in de politiek te gaan. Het wordt bijna aanschouwd als een resultaat van jarenlange studie, van intelligentie. Wat mij betreft is dit echter gewoon een kwalijke karakterstoornis, onnodig hiervoor te studeren. Dit resulteert uiteindelijk in het feit dat we geleid worden, niet door mensen die beschikken over enig respect voor de sociaal democratische richting die we tot 30 jaar terug uitgingen, maar door pakweg een viswijf met stierenkloten of een acteur met het verstand van een analoge camera.

We krijgen zoals het cliché zegt de politici die we verdienen. Binnen deze context een waarheid als een koe. In één ruk door vraag ik mij af of politici nog weten wat dienstbaarheid is? Ik vraag me af of ondernemers nog weten wat respect krijgen is? Een deel van hen gaat er vanuit dat ze het, ijdel gemaakt door het neoliberale discour “verdienen” en beseffen niet meer dat je het gewoon kan “krijgen” wanneer je loyaal bent tegenover de maatschappij waarin je werkt en geld mag en kan verdienden. Wat is vandaag nog de meerwaarde van deze mensen voor onze samenleving?

De onomstotelijke waarheid over deze karakterstoornis zie je dus vandaag in Groot- Brittanië waar de uitvaart van Margaret Thatcher de samenleving nog eens 11 miljoen zal kosten. Een bedragje dat in tijden van crisis nog maar eens door de strot wordt geramd van diezelfde bevolking die door haar zo geminacht werd. En ook Obama, de man van “Yes we can” maar stilaan ook van “but we don’t do it”, draagt zijn steentje bij aan het vereren van deze dame. Hoe kan hij ook anders als zijn land in ’73 de nodige fondsen heeft bezorgd aan Pinochet, de huisvriend van Maggie. De symbolische waarde van een fles melk die voor de deur van haar woning werd geplaatst is een niet mis te verstane boodschap en toont zonder er een woord aan vuil te maken hoe karaktergestoord deze dame wel moet geweest zijn als ze het ontzeggen van gratis melk aan schoolkinderen als een noodzakelijke economische maatregel invoert.

Hopelijk zal onze staatszender het achterwege laten om de uitvaart live uit te zenden. Ik zou me geroepen voelen om dan luid uit te schreeuwen: “ I want my money back”.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!