De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

De Zero-Covid-zwendel (1)

donderdag 9 september 2021 15:53
Spread the love

Immuniteit als een commerciële dienst.

Van de community-vertaaldesk:
oorspronkelijk verschenen hier:

https://www.juliusruechel.com/2021/09/the-snake-oil-salesmen-and-covid-zero.html?fbclid=IwAR3DaAyVxKf-gn8HKPNlk6MlUlJzKDphZOFNrtLYzGBLCX9j4Qhub4weGcw

 

De Slangenolieverkopers en de Zero-COVID-zwendel: een klassiek lokaas voor een levenslang  abonnement op boostershots.

Wanneer een loodgieter met levenslange ervaring je zou vertellen dat water bergopwaarts stroomt en dat hij je hiervoor een remedie kan verkopen, zou je weten dat hij liegt en dat de leugen geen toeval is. Het is een leugen met een doel. Als je ook kunt aantonen dat die loodgieter van tevoren weet dat het product dat hij met die leugen promoot, slangenolie is, dan heb je het bewijs voor een bewuste oplichting. En als je eenmaal begrijpt wat er echt in die fles slangenolie zit, dan zal je het doel van de oplichting begrijpen.

 

Een van de meest voorkomende redenen voor massale COVID-vaccinaties is het idee dat als we groepsimmuniteit bereiken door vaccinatie, dat we het virus kunnen uithongeren en zo ons leven terug kunnen krijgen. Dit is de Zero-COVID-strategie of een variant daarvan.

 

Inmiddels is uit de epidemiologische gegevens overduidelijk dat ook de gevaccineerden de ziekte zowel kunnen oplopen als verspreiden. Het is dus duidelijk dat vaccinatie dit virus niet zal laten verdwijnen. Alleen een geest die zijn greep op de realiteit verloren heeft, kan niet inzien hoe belachelijk dit alles is geworden.

 

Maar een rondleiding doorheen de pre-COVID-wetenschap toont aan dat vanaf de eerste dag, lang voordat jij en ik zelfs maar van dit virus hadden gehoord, het 100% onvermijdelijk en voorspelbaar was dat deze vaccins nooit in staat zouden zijn om dit coronavirus uit te roeien en dus ook nooit zouden kunnen leiden tot enige vorm van blijvende kudde-immuniteit.

 

Erger nog, lockdowns en massale vaccinatie hebben een gevaarlijke reeks omstandigheden gecreëerd die het vermogen van ons immuunsysteem om ons te beschermen tegen andere respiratoire virussen verstoort. Ze lopen ook het risico de evolutie van dit virus te sturen naar mutaties die gevaarlijker zijn voor zowel de gevaccineerde als de niet-gevaccineerde mensen.

 

Lockdowns, massale vaccinaties en massale boostershots waren in het verleden nooit in staat om de beloften die aan het publiek werden gemaakt waar te maken. En toch is vaccinatie met succes gebruikt om bijvoorbeeld mazelen te bestrijden en zelfs om pokken uit te roeien. Dus waarom niet met COVID? Immuniteit is toch immuniteit, en een virus is een virus is een virus, toch?
Mis!
De werkelijkheid is veel gecompliceerder… en interessanter.

 

Dit diepte-essay legt bloot waarom de belofte van Zero-COVID vanaf de eerste dag alleen maar een zwendel kan zijn geweest, gedragen op het gebrek aan publiek begrip over hoe ons immuunsysteem werkt en over hoe de meeste respiratoire virussen verschillen van andere virussen waartegen we routinematig vaccineren.

 

Ik toon hierin hoe er ons een fantasie is verkocht om ons in een farmaceutische afhankelijkheid te verleiden als een bedrieglijke ruil voor de toegang tot ons leven.

 

Het ontmaskeren van dit verhaal vereist geen belastende e-mails of getuigenverklaringen van klokkenluiders. Het verhaal vertelt zichzelf door in de reeds lang gevestigde wetenschap te duiken waar elke viroloog, immunoloog, evolutionair bioloog, vaccinontwikkelaar en volksgezondheidsfunctionaris toegang toe had, lang voordat COVID begon.

En zoals zo vaak zit de duivel in de details verborgen.

 

Naarmate dit verhaal zich ontvouwt, zal duidelijk worden dat het een-tweetje van lockdowns en de belofte van vaccins als exit-strategie, dat begon als een cynische marketingtruc, opzettelijk ontworpen was om de natuurlijke “antivirus beveiligingsupdates” tegen luchtwegvirussen, te ontwijken. Ja, we worden voor de gek gehouden door de farmaceutische industrie.

 

Dit wil niet zeggen dat er niet nog andere opportunisten zijn die misbruik maken van deze crisis om nog andere agenda’s na te streven en bijvoorbeeld de samenleving in een volwaardige politiestaat te laten veranderen. Het een gaat immers al snel over in het ander. Maar dit essay laat zien dat eindeloze boosters, het op abonnementen gebaseerde bedrijfsmodel aangepast voor de farmaceutische industrie, het oorspronkelijke motief waren voor deze wereldwijde social-engineering- zwendel.

“Immuniteit als een commerciële dienst “.

 

Laten we dus laag voor laag in de fascinerende wereld van immuunsystemen, virussen en vaccins duiken om de mythen en valse verwachtingen te verdrijven die zijn gecreëerd door bedrieglijke volksgezondheidsfunctionarissen, farmaceutische lobbyisten en mediamanipulators. Wat naar voren komt wanneer de leugens uit elkaar worden gehaald, is zowel verrassend als meer dan een beetje alarmerend.

 

 

Inhoudsopgave:

1 Virale reservoirs: de fantasie van uitroeiing

2 SARS: de uitzondering op de regel?

3 Snelle mutaties: de fantasie van controle door kudde-immuniteit

4 Blind vertrouwen in centrale planning: de fantasie van tijdige doses

5 Spiked: de fantasie om infectie te voorkomen

6 Antilichamen, B-cellen en T-cellen: waarom de immuniteit voor ademhalingsvirussen zo snel vervaagt

7 Gevaarlijke varianten vervaardigen: virusmutaties onder lockdown-omstandigheden – lessen uit de Spaanse griep van 1918

8 Lekkende vaccins, antilichaamafhankelijke verbetering en het Marek-effect

9 Antivirusbeveiligingsupdates: kruis-reactieve immuniteit door herhaalde blootstelling

10 Het niet zo nieuwe virus: case-study, de uitbraak in het Diamond Princess-cruiseschip

11 Moeder weet het best: vitamine D, spelen in plassen en dikke truien

12 De paradox: waarom Zero-COVID mensen kwetsbaarder maakt voor andere virussen

13 Introductie van Immuniteit als een commerciële dienst – het ging altijd om het geld!

14 De Weg Voorwaarts: neutraliseren van de dreiging

 

 

1                  Virale reservoirs: de fantasie van uitroeiing

Het uitroeien van een dodelijk virus klinkt als een nobel doel. En in sommige gevallen is het dat ook, zoals bij het pokkenvirus. In 1980 stopten we met vaccineren tegen pokken omdat we dankzij wijdverbreide immunisatie het virus van beschikbare gastheren zo lang hebben uitgehongerd dat het uitstierf. Niemand zal ooit nog zijn leven hoeven te riskeren aan de bijwerkingen van een pokkenvaccinatie omdat het virus weg is. Het is een succesverhaal op het gebied van de volksgezondheid. Polio zal hopelijk de volgende zijn. We komen in de buurt.

Pokken is dus (samen met runderpest) een van de ergste virussen die dankzij vaccinatie zijn uitgeroeid. Maar zeer weinig ziekten voldoen aan de noodzakelijke criteria om te kunnen worden uitgeroeid. Uitroeiing is immers niet alleen moeilijk maar vaak ook alleen geschikt voor zeer specifieke families van virussen.

Pokken kwam bijvoorbeeld in aanmerking voor uitroeiing omdat het een uniek menselijk virus was – er was geen dierlijk reservoir. Daarentegen zijn de meeste respiratoire virussen, waaronder SARS-CoV-2 (ook bekend als COVID), afkomstig van dierlijke reservoirs: varkens, vogels, vleermuizen, enz. En zolang er vleermuizen in grotten zijn, vogels in vijvers, varkens in modderbaden en herten in bossen leven, zijn respiratoire virussen alleen beheersbaar door individuele immuniteit, maar is het niet mogelijk om ze uit te roeien. Er zal altijd een bijna identieke neef ergens aan het brouwen zijn.

 

Zelfs de huidige stam van COVID springt al vrolijk verder over de soortgrenzen heen. Volgens zowel National Geographic als Nature testte 40% van de wilde herten positief op COVID-antilichamen in een onderzoek dat werd uitgevoerd in Michigan, Illinois, New York en Pennsylvania. Covid is ook gedocumenteerd in wilde nertsen en het heeft de soort al doen overspringen naar andere dieren in gevangenschap, waaronder honden, katten, otters, luipaarden, tijgers en gorilla’s. Veel virussen zijn niet kieskeurig als het aankomt op het kiezen van een gastheer. Ze passen zich graag aan.

 

Specialisten, zoals pokken, sterven uiteindelijk uit. Generalisten, zoals de meeste respiratoire virussen, komen nooit zonder gastheren te zitten. Zolang we deze planeet met andere dieren delen, is het buitengewoon bedrieglijk om iemand de indruk te geven dat we elk beleid van de verschroeide aarde kunnen nastreven die deze boze geest van het virus terug in de fles te doen. Met een uitbraak op wereldwijde schaal was het duidelijk dat we altijd met dit virus zouden moeten leven.

 

Er zijn meer dan 200 andere endemische respiratoire virussen die verkoudheid en griep veroorzaken. Vele circuleren vrij rond tussen mensen en andere dieren. Nu zijn het er 201. Ze zullen voor altijd bij ons zijn, of we dat nu leuk vinden of niet.

 

 

 

2                  SARS: de uitzondering op de regel?

Dit klinkt allemaal goed en wel, maar het oorspronkelijke SARS-virus is wel verdwenen. Daarbij strijken volksgezondheidsmaatregelen zoals contactopsporing en strikte quarantainemaatregelen de eer op. SARS was echter de uitzondering op de regel.

 

Toen de virussoort op mensen sprong, was het immers zo slecht aangepast aan zijn nieuwe menselijke gastheren dat het zeer veel moeite had om zich te verspreiden.

Dit zeer slecht aanpassingsniveau gaf SARS een vrij unieke combinatie van eigenschappen:

  1. SARS was extreem moeilijk ‘te krijgen’ (het was nooit erg besmettelijk)
  2. SARS maakte mensen extreem ziek.
  3. SARS had geen presymptomatische verspreiding.

 

Deze voorwaarden maakten de SARS-uitbraak gemakkelijk te beheersen door middel van contactopsporing en door de quarantaine van symptomatische personen. SARS bereikte daarom nooit het punt waarop het wijdverbreid circuleerde onder asymptomatische leden van de gemeenschap.

 

Daarentegen was uit ervaringen in China, Italië en de uitbraak op het cruiseschip Diamond Princess (waarover later meer) in januari/februari 2020 reeds duidelijk geworden dat de unieke combinatie van omstandigheden die SARS controleerbaar maakten, niet van toepassing waren op COVID.

 

COVID was behoorlijk besmettelijk. Deze snelle verspreiding toonde aan dat COVID al goed was aangepast om zich gemakkelijk te verspreiden onder zijn nieuwe menselijke gastheren. Bovendien, de meeste mensen zouden slechts milde of geen symptomen van COVID hebben, waardoor insluiting onmogelijk werd. En, tenslotte, dat het zich verspreidde door aërosolen geproduceerd door zowel symptomatische als presymptomatische mensen, maakte van contactopsporing een grapje.

 

Met andere woorden, het was in januari/februari 2020 reeds duidelijk dat deze pandemie de normale regels zou volgen van een gemakkelijk overdraagbare ademhalingsepidemie. Een epidemie die niet kan worden bedwongen zoals SARS.

 

Alles wat na januari/februari 2020 dan ook werd gezegd of gepubliceerd om het publiek de indruk te geven dat de SARS-ervaring kon worden gerepliceerd naar COVID, was dus een opzettelijke leugen. Deze geest zou nooit meer in de fles teruggaan.

 

 

3                  Snelle mutaties: de fantasie van controle door kudde-immuniteit

 

Zodra een redelijk besmettelijk respiratoir virus op grote schaal in een gemeenschap begint te circuleren, kan de immuniteit van de kudde nooit lang worden gehandhaafd. RNA-respiratoire virussen (zoals influenzavirussen, respiratoir syncytieel virus (RSV), rhinovirussen en coronavirussen) muteren allemaal extreem snel in vergelijking met virussen zoals pokken, mazelen of polio.

 

Het verschil begrijpen tussen zoiets als mazelen en een virus als COVID is de sleutel tot het begrijpen van de zwendel die wordt gepleegd door onze gezondheidsinstellingen. Houd hier rekening mee, ik beloof dat ik niet te technisch zal worden.

 

Alle virussen overleven door kopieën van zichzelf te maken. En er zijn altijd veel “imperfecte kopieën” – mutaties – geproduceerd door het kopieerproces zelf. Onder RNA-respiratoire virussen stapelen deze mutaties zich zo snel op dat er een snelle genetische drift is, die voortdurend nieuwe stammen produceert. Varianten zijn normaal. Varianten worden verwacht. Varianten maken het vrijwel onmogelijk om een ondoordringbare muur van langdurige kudde-immuniteit op te bouwen die nodig is om deze respiratoire virussen uit te hongeren.

 

Dat is een van de vele redenen waarom griepvaccins geen langdurige immuniteit bieden en jaarlijks moeten worden herhaald – ons immuunsysteem moet voortdurend worden bijgewerkt om gelijke tred te houden met de onvermijdelijke evolutie van talloze niet nader genoemde ‘varianten’.

 

Deze eindeloze reeks mutaties betekent dat ieders immuniteit tegen COVID altijd maar tijdelijk zou zijn en slechts gedeeltelijke kruis-reactieve bescherming zou bieden tegen toekomstige her-infecties. Dus vanaf de eerste dag was de COVID-vaccinatie altijd al gedoemd tot hetzelfde lot als het griepvaccin – een levenslang regime van jaarlijkse boostershots om te trachten gelijke tred te houden met de “varianten” voor zij die niet bereid zijn zichzelf bloot te stellen aan het risico van een natuurlijke infectie.

 

Dit in de hoop natuurlijk dat tegen de tijd dat de vaccins en hun boostershots van de productielijn rollen, ze niet al verouderd zijn wanneer ze worden geconfronteerd met de huidige generatie virusmutaties.

 

Genetische drift veroorzaakt door mutaties is veel langzamer bij virussen zoals mazelen, polio of pokken. Daarom kan groepsimmuniteit worden gebruikt om deze virussen te beheersen (of zelfs uit te roeien zoals in het geval van pokken of polio). De reden waarom de gewone respiratoire virussen zo’n snelle genetische drift hebben in vergelijking met deze andere virussen, heeft veel minder te maken met hoeveel fouten er worden geproduceerd tijdens het kopieerproces en veel meer met hoeveel van die “imperfecte” kopieën daadwerkelijk kunnen overleven en op hun beurt kopieën maken.

 

Een eenvoudig virus met een ongecompliceerde aanvalsstrategie om gastheercellen over te nemen, kan veel meer mutaties verdragen dan een complex virus met een gecompliceerde aanvalsstrategie. Complexiteit en specialisatie stellen beperkingen aan hoeveel van die onvolmaakte kopieën een kans hebben om succesvolle mutaties te worden. Zie het zo: eenvoudige machines gaan niet zo gemakkelijk kapot als er een onvolkomenheid is in de mechanische onderdelen. Gecompliceerde hightech-machines werken vaak helemaal niet meer als er zelfs maar kleine gebreken zijn in precisie-onderdelen.

 

Voordat een virus bijvoorbeeld het DNA van een gastheercel kan kapen om kopieën van zichzelf te maken, moet het virus de celwand ontgrendelen om toegang te krijgen. Celwanden zijn gemaakt van eiwitten en zijn bedekt met suikers; virussen moeten een manier vinden om een ​​doorgang door die eiwitmuur te creëren. Een virus zoals griep gebruikt een heel eenvoudige strategie om binnen te komen – het vergrendelt zich aan een van de suikers aan de buitenkant van de celwand om mee te liften terwijl de suiker in de cel wordt opgenomen (cellen gebruiken suiker immers als energiebron) .

 

Het is zo’n eenvoudige strategie dat het griepvirus veel mutaties kan doormaken zonder zijn vermogen om toegang tot de cel te verkrijgen, te verliezen. De eenvoud van  influenza maakt het zeer aanpasbaar en laat veel verschillende soorten mutaties gedijen, zolang ze allemaal maar dezelfde toegangsstrategie gebruiken om in hun gastheercellen te komen.

 

Het mazelenvirus daarentegen gebruikt een heel andere zowel zeer gespecialiseerde als zeer gecompliceerde strategie om toegang te krijgen tot een gastheercel. Het vertrouwt op zeer gespecialiseerde oppervlakte-eiwitten om een ​​deur naar de gastheercel open te breken. Het is een zeer rigide en complex systeem dat niet veel ruimte laat voor fouten in het kopieerproces. Zelfs kleine mutaties in het mazelenvirus zullen veranderingen in de oppervlakte-eiwitten veroorzaken, waardoor het geen toegang kan krijgen tot een gastheercel om meer kopieën van zichzelf te maken.

 

Dus zelfs als er veel mutaties zijn, zijn die mutaties bij het mazelenvirus bijna allemaal evolutionaire doodlopende wegen. Daardoor wordt de genetische drift tegengegaan. Dat is ook een van de vele redenen waarom zowel een natuurlijke infectie als een vaccinatie tegen mazelen een levenslange immuniteit creëert: immuniteit houdt aan omdat nieuwe variaties in de loop van de tijd niet veel veranderen.

 

De meeste RNA-respiratoire virussen hebben een hoge mate van genetische drift omdat ze allemaal afhankelijk zijn van relatief eenvoudige aanvalsstrategieën om toegang te krijgen tot gastheercellen. Hierdoor kunnen mutaties zich snel opstapelen zonder evolutionaire doodlopende wegen te worden: ze vermijden de evolutionaire valkuil van complexiteit.

 

Coronavirussen gebruiken een andere strategie dan griep om toegang te krijgen tot hun gastheercellen. Ze hebben eiwitten op het virusoppervlak (het beruchte S-spike-eiwit, hetzelfde dat wordt nagebootst door de vaccininjectie), die zich vastklampt aan een receptor op het celoppervlak (de ACE2-receptor) – een soort sleutel om de deur te ontgrendelen . Deze aanvalsstrategie is iets gecompliceerder dan het systeem dat bij griep wordt gebruikt en wat waarschijnlijk de reden is waarom genetische drift bij coronavirussen iets langzamer is dan bij griep. Maar het is nog steeds een veel eenvoudiger en veel minder gespecialiseerd systeem dan dat van mazelen.

 

Coronavirussen produceren daarom, net als andere respiratoire virussen, voortdurend een eindeloze reeks van “varianten” die langdurige kudde-immuniteit feitelijk onmogelijk maken. Varianten zijn normaal.

 

Het alarm dat onze volksgezondheidsautoriteiten hebben geuit over “varianten” en het geveinsde medeleven van farmaceutische bedrijven terwijl ze zich haasten om nieuwe boosters te ontwikkelen die varianten zouden kunnen bestrijden, is een poppenkast, net als het uiten van verbazing over de opkomende zon in het oosten.

 

Toen je eenmaal immuniteit had gekregen tegen pokken, mazelen of polio, had je een paar decennia volledige bescherming en was je de rest van je leven beschermd tegen ernstige ziekte of overlijden door die virussen. Maar voor snel muterende luchtwegvirussen, waaronder coronavirussen, zijn ze binnen enkele maanden voldoende verschillend dat uw eerder verworven immuniteit slechts gedeeltelijke bescherming biedt tegen uw volgende blootstelling.

 

De snelle mutatiesnelheid zorgt ervoor dat je nooit twee keer dezelfde verkoudheid of griep krijgt, alleen hun nauw verwante, constant evoluerende neven.

 

Wat je ervan weerhoudt om de volledige dupe van elke nieuwe infectie te voelen, is kruis-reactieve immuniteit, wat een ander deel is van het verhaal van hoe je wordt opgelicht en waar ik binnenkort op terug zal komen.

 

 

Verantwoording bij de vertaling.
Ik heb de oorspronkelijke tekst vanwege haar lengte opgedeeld in 6 delen. Hier eindigt deel 1 van deze vertaling.
Ik heb deze tekst vertaald om verschillende redenen.
Het is een duidelijke, vlot leesbare en eenvoudig verstaanbare tekst. Zelfs wanneer het ‘technisch’ wordt. De tekst focust zich uitsluitend op het medisch-wetenschappelijke luik van deze ‘pandemie’ die uiteraard meerdere facetten heeft.

De tekst legt bloot waar de misleiding zit. Aan de bron. Kennis over de materie is daarom essentieel om het begrip van de misleiding te kunnen begrijpen.

Zonder absolute volledigheid of exclusiviteit te willen claimen lijkt deze tekst mij behoorlijk volledig. Toch zal die, eveneens naar mijn menig, dra voorbijgestreefd zijn.

Zoals elk totalitair systeem in het verleden op zeker moment afstand deed van haar wetenschappelijke merites om zichzelf te rechtvaardigen en te handhaven, zal ze daar ook nu afstand van doen. Voor een deel omdat zij ook niet meer te handhaven is. Mensen die dachten ‘volledig gevaccineerd’ te zijn, raken immers alsnog geïnfecteerd, worden alsnog ziek en ja, sterven alsnog ten gevolge van een infectie met Covid. Wat is dan nog het nut van deze massavaccinatie?

Maar er zijn nog andere redenen denkbaar, zoals de mogelijkheid dat andere medische behandelingsmethoden ingeburgerd kunnen raken. Maar bovenal: het principe van de totalitaire machtsontplooiing is gevestigd. De modus operandi is bekend. Het ‘nut’ van pasjes en onderworpenheid aan de ‘grotere’ machten moet niet meer uitgelegd worden. Het zaad is geplant.
Wil de macht ongrijpbaar blijven voor het klootjesvolk, dan moet ze schakelen en blijven schakelen.

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!