De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

De oude doos.

zondag 17 juli 2022 10:02
Spread the love

Het was weer lachen geblazen.
Ezels stoten zich wel degelijk meer dan eens aan dezelfde steen en het ziet er dus naar uit dat men de mensen voor de zoveelste keer bij neus wil nemen.

Omdat geduld mijn tweede natuur is plaats ik graag volgend filmpje dat meer uitleg geeft over hoe een virale infectie zich verspreidt en wat je daar tegen kunt doen.

 

Wenst u de wetenschap verder te blijven negeren? Ook dat kan.
Daarom plaats ik even graag opnieuw dit satirisch stukje uit de oude doos, want de lach vermag wat het woord ontgaat. En bij herlezing blijkt het trouwens nog niets van haar actualiteit te hebben verloren. Wat doorgaans niet gezegd kan worden van de corona-artikelen die hier door de redactie worden geplaatst.

In elk geval, veel plezier!

De hamer en de helm.
Voor Elisa Day.

De laatste tijd word ik nogal vaak aangesproken door wildvreemden. Meneer, meneer, zo begint dat dan, terwijl ik mijn best doe zo min mogelijk aanspreekbaar te zijn. Meneer, meneer gaat het doorgaans verder terwijl ik alsnog mijn innerlijke rust tracht te bewaren in deze al te hectische tijden. Meneer, meneer, blijven ze nog vaker verwoed doorgaan totdat ik het uiteindelijk niet kan laten mijn goed hart te tonen en de wildvreemde makers van dat geluid aan te kijken.

Meneer, meneer, U bent uw mondmasker vergeten aandoen, weten ze mij tenslotte te vertellen met beide wijsvingers naar hun gelaat gericht alwaar een soort masker van eigen makelij of van het ziekenhuistype vermoedelijk een grijnzende glimlach verborgen houdt. Al kan geen hond, laat staan een virus, in de huidige omstandigheden uitmaken welk masker nu het minst dan wel het meest efficiënte van beiden is.
Waarna ik hen vervolgens steeds kalm uitleg dat ik het niet vergeten ben maar dat ik dat niet draag, omdat ik niet meega in modeverschijnselen van enigerlei aard en dat het niet komt door mijn licht gevorderde leeftijd maar gewoon omdat ik nog nooit ben meegegaan in wat voor modeverschijnsel dan ook. Dit laatste helpt meestal wel om de wildvreemde in kwestie, doorgaans van de vrouwelijke soort, zachtjes de mond te snoeren. Want dat is, denk ik dan, iets wat ze terdege begrijpen.

Tenminste, het is iets waarvan ze weten dat het bestaat, zo vermoed ik. Bijvoorbeeld omdat hun mannelijke wederhelft, wanneer een nieuwe garderobe zich opdringt evenmin maar moeilijk te overtuigen is om samen de winkelstraten en kledingwinkels af te dweilen.
Maar het is verplicht meneer, is dan het beste wat ze nog uit hun mond geperst krijgen. Of nog: het is voor uw en onze veiligheid meneer. De hoofdletters denk je er maar even zelf bij want met enige hoffelijkheid of respect voor de leeftijd heeft dit alleszins niets te maken.

Ik antwoord doorgaans nog steeds even vriendelijk, dat ik dat zeer goed begrijp en dat ik daarom ook netjes volgens de voorschriften mijn helm draag. Waarna ik op mijn beurt terstond, hetzij slechts met één hand, het gele geval aanwijs dat ik bij het binnenkomen van de winkel op mijn hoofd heb gezet.

Het is – al zeg ik het zelf – een imponerend exemplaar met ingebouwde veiligheidsbril. Waarna de winkelmevrouw lichtjes uit het lood gebracht, begint te stamelen dat er helemaal geen verplichting is tot het dragen van een veiligheidshelm en dat ik dan toch de winkel zal moeten verlaten als ik geen mondmasker aandoe. Wat natuurlijk uitermate belachelijk is want, mocht ik al een besmettingsgevaar zijn voor anderen, het nu toch al te laat is. Meer bepaald dat ik mijn virusdeeltjes reeds kwistig in het rond heb kunnen strooien en dat ze – indien gemeend wordt wat men zegt- nu maar best meteen alle klanten naar buiten werken, de keet afsluiten en de ontsmettingsbrigade opbellen. Maar dat gebeurt dus niet. Meer zelfs, dat gebeurt nooit.

Er valt overigens veel te zeggen over de mondmaskerplicht maar ik zal trachten het hier kort te houden. Mijn stelling is, dat die mondmaskerplicht in de hele coronagekte het summum van absurditeit aantoont en daarom ook het moeilijkst zal uit te roeien zijn.
Om maar één voorbeeld te geven hoe absurd: het CO2-gehalte dat erin wordt uitgeademd ligt alvast vele malen hoger dan eender welk arbeids- en gezondheidsvoorschrift in eender welke omstandigheid wettelijk toestaat.
Ik denk dan al gauw dat de doorwinterde vakbondsafgevaardigden beter daar eens het fijne over kunnen leren, alvorens hun leden op te dragen de klanten Gestapogewijs achterna te zitten doorheen de winkelgangen. Of het moet zijn dat die allerindividueelste gaskamerfabriekjes in solidaristische middens een groot goed zijn omdat men denkt dat als iedereen door ademtekort uitvalt het probleem van die besmettingen meteen ook van de baan is.
En dan hebben we het nog geeneens over de verspreiding van virusdeeltjes via aërosolen welke minstens 75% kleiner zijn dan de kleinste openingen in het weefsel van de beste mondmaskers die, handgemaakt of niet, op de markt te verkrijgen zijn. Opnieuw, zou ik als trouwe vakbondsman kunnen denken dat we het ademen als overlevingsstrategie maar beter in zijn geheel kunnen afschaffen. Alleszins geldt dat wie in deze onzekere tijden het langst de adem kan inhouden de grootste kans heeft om te overleven. Over solidariteit gesproken!

Maar deze bedenking geheel terzijde.

Waarom daarentegen het dragen van een veiligheidshelm geen verplichting is, is mij een volslagen raadsel. Onderzoeken en statistieken wijzen immers jaar na jaar uit dat vallende voorwerpen de grootste oorzaak zijn van blijvende arbeidsongeschiktheid en aldus óók een hoog veiligheidsrisico vormen op het werk. Hoger alvast dan eender welke soort van besmetting, zou ik durven stellen.

Niet in deze winkel hoor, was laatst nog het kokette antwoord van een zo’n winkeljuf, waarna ik haar antwoordde dat ik dat zeer graag geloof. Of ze dat echter nog kan navertellen, nadat ik haar aandacht vestigde op de hamer die ik hoog boven mijn hoofd en helm in mijn andere hand vasthield, zou ik niet kunnen zeggen.

the resurrection of the covid lunacy

 

 

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!