De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

De moraliteit van de meute.

vrijdag 13 augustus 2021 12:14
Spread the love

Uit de Community Vertaaldesk:
Oorspronkelijke titel: Mob Morality and the unvaxxed, Charles Eisenstein

 

“Propaganda moet de verplaatsing van agressie vergemakkelijken door de doelen voor de haat te specificeren.”

– Joseph Goebbels

We zouden graag denken dat moderne samenlevingen zoals de onze barbaarse gebruiken zoals mensenoffers zijn ontgroeid. Natuurlijk, we houden ons nog steeds bezig met het zoeken en aanduiden van zondebokken en ja, we offeren mensen al eens figuurlijk op het altaar van de publieke opinie, maar we doden toch geen mensen meer ‘en masse’ in de hoop de goden te sussen en de orde te herstellen. Of wel?

Sommige geleerden geloven inderdaad van wel. In navolging van de gedachten van de filosoof Rene Girard[1], argumenteren zij dat mensenoffers vandaag de dag nog steeds bestaan in de vorm van opsluiting, zijnde een verwijdering uit de samenleving, en de doodstraf. Girard geloofde dat mensenoffers ontstonden als reactie op wat hij een ‘opofferingscrisis’ noemde. De oorspronkelijke opofferingscrisis – wat de grootste bedreiging was voor vroege samenlevingen – was een escalerende cyclus van geweld en vergelding. De oplossing daarvoor was om de wraak, in een gewelddadige unanimiteit, van elkaar af te leiden in de richting van een zondebok of een klasse van zondebokken. Eenmaal vastgesteld, werd dit patroon herdacht in mythen en rituelen en preventief toegepast als mensenoffers. Het werd bijgevolg naderhand uitgevoerd als reactie op elke andere crisis die de samenleving bedreigde.

In deze visie is de doodstraf ontstaan ​​uit mensenoffers en is het tegelijkertijd ook het mensenoffer. Het vervult in elk geval dezelfde functie: wederzijds geweld wordt voorkomen door middel van unaniem geweld. Het doet dit door wraak te monopoliseren en de cyclus van vergeldingsgeweld in te korten. Dit werkt ongeacht of het onderwerp van executie of opsluiting zich schuldig maakt aan een misdrijf of niet. Gerechtigheid is aldus een dekmantel voor iets meer primairs. Theoloog Brian K. Smith schrijft:

Het ‘onderwerp’ van een moderne uitvoering kan ook meerwaardige betekenissen hebben. Dergelijk figuur zou onder andere kunnen dienen als de vertegenwoordiger van alle misdaad, van “wanorde” en sociale “chaos”, van de “afbraak van waarden”, enz. Afgezien van enig utilitair afschrikmiddel welke de doodstraf zou kunnen hebben, is het een nogal drastische reactie op een maatschappelijk probleem namelijk: illegaal en ongeoorloofd geweld.”

Met andere woorden, wat we rationaliseren in de taal van gerechtigheid en afschrikking is eigenlijk een bloedritueel, waarin een persoon, of hij nu schuldig is of niet, een symbool wordt. (…)

 

Iets moet worden gedaan.

In een helder beargumenteerde essay geeft rechtsgeleerde Roberta Harding verschillende voorbeelden uit het diepe zuiden tijdens de Jim Crow-wetten[2], waar rechter, jury en aanklager heel goed wisten dat de beschuldigde zwarte man onschuldig was aan de beschuldiging van het verkrachten van een blanke vrouw. Maar omdat de blanke suprematistische sociale orde zich bedreigd voelde door consensuele interraciale omgang, executeerden ze de beschuldigde toch; als ze dat overigens niet snel deden, werd hij gewoonweg gelyncht. Deels was dit om een ​​voorbeeld te stellen en de zwarte bevolking angst aan te jagen, maar deels ook omdat men voelde dat er iets moest gebeuren.

Evenzo deed het er weinig toe dat Afghaanse dorpelingen of Iraakse politici geen schuld hadden aan 9/11; het deed er ook niet toe dat het bombarderen van beide landen geen praktisch effect zou hebben op toekomstig terrorisme (behalve om het verder aan te wakkeren). Het is duidelijk dat de Verenigde Staten 9/11 gebruikten als voorwendsel om grotere geopolitieke doelen te bereiken. Maar dit werkte alleen als voorwendsel vanwege de brede publieke overeenstemming dat “er iets moest gebeuren”. En, volgens het eeuwenoude patroon, wisten we wat we moesten doen: een doelwit vinden om geweld te verenigen dat niet effectief weerwraak kan nemen. (…) We zouden dus zeker iemand bombarderen – de enige vraag was wie.

De aanval van 9/11 is een voorbeeld van wat Harding een ‘triggerend incident’ noemt, dat “onenigheid, rivaliteit, jaloezie en ruzies binnen de gemeenschap nieuw leven inblaast” en wat leidt tot een opofferingscrisis. Een recent dergelijk incident was de moord op George Floyd. De latente conflicten die het blootlegde, woekeren al zo lang dat er weinig provocatie voor nodig is om in een actieve crisis te laten uitbarsten. De reactie op de moord op Floyd is een klassieke illustratie van de kalmerende kracht van een gewelddadige unanimiteit, aangezien de veroordeling van Derrick Chauvin tijdelijk de raciale burgerlijke onrust die de moord veroorzaakte, onderdrukte. Er werd iets gedaan – maar alleen om de onrust te bedwingen, niet om het complexe, zwaar vertakte probleem van politiemoorden op te lossen. Het ging evenmin in op de bron van Amerika’s rassenproblemen, net als het doden van Osama Bin Laden Amerika beschermde tegen terrorisme.

Niet gelijk welk slachtoffer komt echter in aanmerking als mensenoffer. Slachtoffers moeten, zoals Harding het stelt, ‘in, maar niet van, de samenleving’ zijn. Dat is de reden waarom, bijvoorbeeld tijdens de Zwarte Dood, bendes rondzwierven om Joden te vermoorden voor ‘het vergiftigen van de bronnen’. (…) Dit was niet voornamelijk het resultaat van een reeds bestaande virulente haat tegen Joden die wachtte op een excuus om los te barsten; het was dat er slachtoffers nodig waren om sociale spanningen los te laten, en haat, als instrument van die bevrijding, vloeide opportunistisch samen tot op de joden. Zij kwalificeerden zich als slachtoffers vanwege hun ‘in-maar-niet-van-status’.

Haat bestrijden” is het bestrijden van een symptoom.

Zondebokken hoeven dus niet schuldig te zijn, maar ze moeten wel marginaal zijn; zoals verschoppelingen, ketters, taboe-doorbrekers of een of andere soort van ongelovigen. Als ze te buitenaards zijn, zijn ze ongeschikt als overdrachtsobjecten van de groepsagressie. Evenmin kunnen ze volwaardige leden van de samenleving zijn, anders ontstaan ​​er (opnieuw) cycli van wraak. En als ze niet al marginaal zijn, dan moeten ze zo worden gemaakt. Het was in dit opzicht dus ritueel belangrijk dat Derrick Chauvin werd gecast als een racistische, blanke supremacist; dan zou zijn verwijdering uit de samenleving ook symbolisch kunnen dienen als de verwijdering van het racisme zelf.

Voor alle duidelijkheid: ik zeg niet dat de veroordeling van Derrick Chauvin voor de moord op George Floyd onterecht was. Ik zeg dat gerechtigheid niet het enige was dat werd uitgevoerd.

 

Vertegenwoordigers van vervuiling

Wie is, afgezien van de criminelen, tegenwoordig de vertegenwoordiger van ‘wanorde’, ‘sociale chaos’ en ‘afbraak van waarden’ die de wereld zo lijken te overheersen? Het grootste deel van mijn leven hebben externe vijanden en een ‘verhaal van de natie’ gediend om de samenleving te verenigen: het communisme en de Sovjet-Unie, het islamitisch terrorisme, de missie naar de maan en de mythologie van de vooruitgang. Vandaag is de Sovjet-Unie allang dood, het terrorisme is niet langer angstaanjagend, de maan is saai en de mythologie van de vooruitgang is in verval. Burgerlijke onrusten worden steeds ontvlambaarder, zonder vooralsnog de brede consensus te bereiken die nodig is om het om te zetten in een verenigende gewelddadigheid. Voor rechts zijn het Antifa, Black Lives Matter-demonstranten, academici van kritische rassentheorieën en immigranten zonder papieren die sociale chaos en de ineenstorting van waarden vertegenwoordigen. Voor links zijn het de Proud Boys, rechtse milities, blanke supremacisten, QAnon-aanhangers, de relschoppers van het Capitool en de ontluikende nieuwe categorie van ‘binnenlandse extremisten’. En tot slot, is er een nieuwe veelbelovende klasse van zondebokken die de links-rechts categorisering enigszins trotseren – het zijn de ketters van onze tijd: de anti-vaxxers. Als gemakkelijk identificeerbare subpopulatie zijn ze alvast ideale kandidaten om als zondebokken te fungeren.

Maar het doet er weinig toe of een van deze groepen een reële bedreiging vormt voor de samenleving. Net als bij de onderdanen van het strafrecht, is hun schuld niet relevant voor het project om de orde te herstellen door middel van bloedoffers of verdrijving uit de gemeenschap (…). Het enige dat nodig is, is dat de ontmenselijkte klasse de blinde verontwaardiging en woede opwekt die nodig zijn om een ​​uitbarsting van een verenigende gewelddadigheid aan te wakkeren. Meer relevant voor de huidige tijd is dar deze oer-menigte-energie kan worden aangewend voor politiek fascistische doeleinden. Linkse én rechtse ‘totalitariërs’ roepen het rechtstreeks in wanneer ze spreken over zuiveringen, etnische zuivering, raciale zuiverheid en verraders in ons midden.

Opofferende onderdanen dragen een associatie van vervuiling of besmetting met zich mee; hun verwijdering reinigt dus de samenleving. Ik ken mensen op het gebied van alternatieve gezondheidszorg die dusdanig als ‘onrein’ worden beschouwd dat wanneer ik zelfs maar hun naam noem in een Tweet of Facebook-bericht, het bericht kan worden verwijderd. Verwijdering is een zekerheid als ik een link naar een artikel of interview met hen post. De bereidwillige aanvaarding door het publiek van dergelijke flagrante censuur kan niet alleen worden verklaard in termen van het geloof in het voorwendsel van “het beheersen van desinformatie“. Onbewust herkent het publiek het eeuwenoude programma om een ​​paria-subklasse te installeren en het er de symboliek van vervuiling aan toe te voegen.

Dit programma is goed op weg zich te realiseren met betrekking tot de niet-gevaccineerden die worden afgeschilderd als ‘wandelende beerputten van ziektekiemen die de Geheiligde Broeders (de gevaccineerden) zouden kunnen besmetten’. (…) Dit is precies de ontmenselijking die nodig is om een ​​klasse van mensen voor te bereiden op zuivering.

De wetenschap achter deze afbeelding is dubieus. In tegenstelling tot de associatie van niet-gevaccineerden met gevaar voor de samenleving, beweren sommige deskundigen immers dat het juist de gevaccineerden zijn die meer kans hebben om gemuteerde varianten door selectiedruk te creëren. Net zoals antibiotica leiden tot hogere mutatiesnelheden en adaptieve evolutie bij bacteriën en wat leidt tot antibioticaresistentie, zo kunnen vaccins ook virussen ertoe aanzetten te muteren. (Vandaar het vooruitzicht van de eindeloze “boosters” tegen de eindeloze nieuwe varianten.) Dit fenomeen wordt al tientallen jaren bestudeerd, zoals dit artikel op mijn favoriete wiskunde- en wetenschapswebsite, Quanta, beschrijft. De gemuteerde varianten ontwijken de vaccin-geïnduceerde antilichamen, in tegenstelling tot de robuuste immuniteit die volgens sommige wetenschappers degenen die al ziek geweest zijn met Covid hebben opgebouwd tegen alle varianten.

Het is hier echter niet mijn bedoeling een wetenschappelijke casus te presenteren. Mijn punt is dat degenen in de wetenschappelijke en medische gemeenschap die het niet eens zijn met de demonisering van de ‘ongelovigen’ niet alleen strijden met tegengestelde wetenschappelijke opvattingen, maar ook met oude, krachtige psychosociale krachten. Ze kunnen over de wetenschap discussiëren zoveel ze willen, maar ze hebben te maken met iets veel groters. (…) Misschien is het nazi-voorbeeld hier wel op zijn plaats, aangezien de nazi’s bij hun vernietigingscampagnes ook een beroep deden op de wetenschap. Toen immers, net als nu, was wetenschap een mantel voor iets meer primairs. De orkaan van opofferend geweld veegde gemakkelijk de minderheid van Duitse wetenschappers die de wetenschap van de eugenetica betwistten van de kaart, en dat was niet omdat de dissidenten ongelijk hadden.

We hebben vandaag te maken met een vergelijkbare situatie. Als de gangbare kijk op Covid-vaccins verkeerd is, zal deze niet alleen door de wetenschap worden omvergeworpen. Het pro-vaccin kamp heeft een krachtige niet-wetenschappelijke bondgenoot in de collectieve identiteit, uitgedrukt door verschillende mechanismen van verbanning, beschaming en andere sociale en economische druk. Er is moed voor nodig om een ​​meute te trotseren. Artsen en wetenschappers die een anti-vaccinatievisie uiten, lopen het risico inkomen, werkgelegenheid en vergunningen te verliezen, net zoals gewone burgers te maken krijgen met censuur op sociale media. Zelfs een niet-polemisch essay als dit zal waarschijnlijk worden gecensureerd, vooral als ik het bevlek met het ‘vuil van de ketters’, door websites of artikelen voorkomend op de zwarte lijst te linken.  (…)

Om iemand voor te bereiden op verwijdering uit de samenleving als ‘bewaarplaats van alles wat kwaad is’, helpt het om elke denkbare laster op hem af te werpen. Zo horen we in reguliere publicaties dat anti-vaxxers niet alleen mensen vermoorden, maar ook woedende narcisten, blanke supremacisten, verachtelijke verspreiders van Russische desinformatie zijn en gelijk staan ​​aan binnenlandse terroristen. Deze beschuldigingen worden versterkt door een paar specifieke voorbeelden te kiezen (cherry-picking), hysterisch ogende foto’s van anti-vaxxers te kiezen en hun meest dubieuze argumenten te demonstreren. Als de autoriteiten het spelboek volgen dat is ontwikkeld om andere binnenlandse “bedreigingen” tegen te gaan, kunnen we ook verwachten dat agenten-provocateurs van allerhande soort zullen worden ingezet om de ‘anti-vaxx’-beweging in diskrediet te brengen; technieken die zijn ontwikkeld bij de infiltratie van de burgerrechten-, milieu- en antiglobalistische bewegingen.

Bezorgde vrienden hebben me reeds geadviseerd om “afstand te nemen” van leden van de Disinformation Dozen die ik ken, alsof ze een soort van besmetting met zich meedragen. Nou, in zekere zin doen ze dat – de besmetting van disreputatie. Het doet me denken aan de Sovjettijd toen alleen al de omgang met een dissident iemand met hen in de Goelag kon doen landen[3]. Het doet me ook denken aan mijn schooltijd, toen het sociale zelfmoord was om vriendelijk te zijn tegen het rare kind, wiens gekheid je zou overkrijgen. Op de lagere school stond deze besmetting bekend als ‘cooties’. (…) Het is duidelijk dat de sociale basisdynamiek de samenleving op vele niveaus doordringt. Een diepgeworteld instinct erkent het gevaar van lidmaatschap van een paria-subklasse. De paria’s verdedigen of onvoldoende enthousiasme tonen om ze aan te vallen, merkt iemand met argwaan; het resultaat is zelfcensuur en discretie, die des te meer bijdragen aan de illusie van unanimiteit.

 

Het kapen van de Moraal

Dezelfde soort positieve versterkingscyclus is wat een menigte genereert. Het enige dat hiervoor nodig is, zijn een paar luidruchtige mensen om het aan te wakkeren door iemand of iets tot een doelwit te verklaren. Een deel van het publiek gaat enthousiast mee. De rest zwijgt en conformeert zich in uiterlijk gedrag, zelfs wanneer ze innerlijk verontrust zijn; voor elk van hen lijkt het alsof hij of zij de enige is die het er niet mee eens is. Als je de totalitaire staat in het groot bekijkt, is de steun van een meerderheid van de bevolking ook niet nodig. Het uiterlijk van ondersteuning is voldoende.

De mechanismen die de illusie van unanimiteit genereren, werken zowel binnen de wetenschap, de geneeskunde en de journalistiek als bij het grote publiek. Sommigen conformeren zich enthousiast aan de orthodoxie; anderen klagen fluisterend tegen sympathieke collega’s. Degenen die een afwijkende mening uiten, worden in het openbaar ‘radioactief’. De gevolgen van hun afvalligheid (excommunicatie van financiering, spot in de media, mijden door collega’s die “afstand moeten nemen”, enz.) dienen om andere potentiële dissidenten het zwijgen op te leggen. Zij houden voortaan hun mening voorzichtig voor zich.

Merk op dat ik hier nog niet heb gezegd wat ik persoonlijk denk over de veiligheid, werkzaamheid of de noodzaak van vaccins (wees geduldig, dat komt); niettemin, wat ik nu reeds heb gezegd is genoeg voor iedereen om afstand te nemen van mij en om veilig te blijven. Als ik zelf geen anti-vaxxer ben, heb ik zeker wel hun ‘cooties’.

Iemand op een online forum dat ik samen host, heeft een incident in verband gebracht. Zijn kinderen hadden een speeldatum gepland bij hun vriend thuis. Een ouder belde hem op om te vragen of zijn familie was ingeënt. Beleefd zei hij nee, en zijn kinderen werden prompt ongenodigd verklaard.

Hoewel deze ouder ongetwijfeld geloofde dat hij wetenschappelijk was door de uitnodiging te annuleren, betwijfel ik of de wetenschap echt de reden was. Zelfs de meest ‘Covid-orthodoxe’ persoon begrijpt dat de niet-symptomatische kinderen van niet-symptomatische ouders een verwaarloosbaar risico op infectie vormen; bovendien, aangezien ‘vaccingelovigen’ er vermoedelijk op vertrouwen dat het ‘vaccin’ bescherming biedt, hebben ze rationeel gezien toch weinig te vrezen van niet-gevaccineerden? Het risico is aldus verwaarloosbaar klein, maar de morele verontwaardiging is eens zo groot.

Veel, zo niet de meeste mensen nemen het ‘vaccin’ in een altruïstische burgerzin, niet omdat ze persoonlijk bang zijn om Covid te krijgen, maar omdat ze denken dat ze bijdragen aan de immuniteit van de kudde en het beschermen van anderen. Bij uitbreiding onttrekken degenen die het ‘vaccin’ weigeren aan hun burgerplicht; vandaar de bijnamen “vuil” en “klootzakken“. Ze worden de herkenbare vertegenwoordigers van sociaal verval, klaar voor chirurgische verwijdering uit het politieke lichaam, net zoals kankercellen die allemaal handig in een en dezelfde tumor zijn geplaatst.

Sociale stabiliteit hangt af van mensen die altruïsme belonen en antisociaal gedrag afschrikken. Deze beloningen en afschrikmiddelen zijn gecodeerd in de moraal en vervolgens in normen en taboes. Door rituelen uit te voeren en de taboes van de stam te vermijden, en degenen die dat niet doen te schande te maken en te straffen, rust men sereen in de wetenschap een goed mens te zijn. Als bijkomend voordeel onderscheidt men zich als onderdeel van de morele meerderheid, een volwaardig lid van de samenleving en niet als onderdeel van de opofferende minderheid. Onze angst voor non-conformiteit komt voort uit een oude ervaring die zo diep geworteld is dat het een instinct is geworden. Het is zeer moeilijk om het te onderscheiden van moraliteit.

 

De angst die optreedt in de uitsluiting van de niet-gevaccineerden is meestal niet de angst voor ziekte, hoewel ziekte wel de proxy kan zijn. De grootste angst, zo oud als de mensheid, is een sociale besmetting. Het is angst voor omgang met de verschoppeling(en), gecodeerd als een morele verontwaardiging.

 

In elke samenleving zijn sommige mensen bijzonder ijverig in het handhaven van groepsnormen, waarden, rituelen en taboes. Het kunnen controlerende types zijn, of mensen die gewoon geven om het algemeen welzijn. Ze vervullen een belangrijke functie wanneer de normen en rituelen afgestemd zijn op sociale en ecologische gezondheid. Maar wanneer corrupte krachten de normen kapen door middel van propaganda en de controle van informatie, kunnen deze goede mensen instrumenten worden van totalitaire controle.

Degenen die de zondebokken maken, geloven misschien eerlijk, zelfs vurig, in het verhaal van “de niet-gevaccineerden die anderen in gevaar brengen“. Nogmaals, hoewel ik het bewijs van het tegendeel overtuigend vind, zal ik niet proberen er een argument voor op te bouwen dat verder gaat dan de hints die ik reeds heb gegeven. Want zoals het gezegde luidt, kun je iemand niet uit een positie redeneren waarmee ze om te beginnen zelf niet in redeneren. Bovendien zouden de meeste citaten die ik zou gebruiken afkomstig zijn van bronnen op de ‘zwarte lijst’; bronnen die vanwege hun ketterij onaanvaardbaar zijn voor diegenen die de officiële informatiebronnen vertrouwen. En als je de officiële bronnen vertrouwt, wel, dan vertrouw je ook op hun uitsluiting van de ketterse informatie. Wanneer officiële bronnen alle afwijkende meningen uitsluiten, wordt alle afwijkende mening a priori ongeldig voor degenen die ze vertrouwen.

Dientengevolge verkassen veel van de dissidenten naar onbetrouwbare rechtse websites zonder de middelen om feiten te controleren en bronnen te onderzoeken. Je zou bijvoorbeeld denken dat een hooggekwalificeerde wetenschapper als Dr. Peter McCullough, een professor in de geneeskunde, auteur van honderden peer-reviewed artikelen en voorzitter van de Cardio-Renal Society of America, een hoorzitting zou kunnen geven buiten het rechtse media-ecosysteem. Maar nee. Hij is buitenspel gezet naar plaatsen zoals de rechtse katholieke John-Henry Westen-show. Ik wou dat ik ergens anders een link naar dit overtuigende interview kon vinden, vooral omdat er eigenlijk niets rechts is aan de opvattingen van McCullough.

Tragisch genoeg zijn de sites die mensen als McCullough vandaag hosten vaak de thuisbasis van anti-immigranten- en anti-LHBTQ-artikelen die dezelfde tactieken gebruiken als nu tegen anti-vaxxers worden gebruikt. Ze maken gebruik van hetzelfde sjabloon van ontmenselijking en het zoeken naar zondebokken, en ze lenen zich voor dezelfde fascistische afloop.

 

Het verplaatsen van de massa

Om deze redenen zal ik niet te hard mijn best doen om mijn overtuiging te staven dat (…) de Covid-‘vaccins’ veel gevaarlijker zijn, minder effectief en minder noodzakelijk dan ons wordt verteld. Al lijken ze ook weer niet zo gevaarlijk – althans op de korte termijn – als sommigen vrezen. Mensen vallen niet dood op straat of veranderen niet in zombies; de meeste van mijn gevaccineerde vrienden lijken in orde te zijn. Het is dus moeilijk te weten. De wetenschap over dit onderwerp is echter zo vertroebeld door financiële prikkels en systemische vooringenomenheid dat het onmogelijk is erop te vertrouwen en om een ​​weg door de duisternis te verlichten. Het systeem van onderzoek en volksgezondheid onderdrukt generieke geneesmiddelen en voedingstherapieën waarvan is aangetoond dat ze de symptomen en mortaliteit van Covid aanzienlijk verminderen, waardoor ‘vaccins’ als enige keuze kan blijven staan. Het slaagt er ook niet in om tal van plausibele mechanismen voor ernstige schade op de lange termijn adequaat te onderzoeken. Aannemelijk betekent natuurlijk niet zeker: op dit moment weet niemand, of kan zelfs niemand weten, wat de langetermijneffecten zullen zijn. Mijn punt is echter niet dat de ‘anti-vaxxers’ gelijk hebben en onterecht worden ‘vervolgd’. Het is dat hun vervolging een patroon vertoont dat weinig te maken heeft met of ze gelijk hebben of ongelijk, onschuldig zijn of schuldig. De onbetrouwbaarheid van de wetenschap onderstreept dat punt en suggereert dat we eens heel goed moeten kijken naar de dodelijke sociale impulsen die de wetenschap verhult.

Om te zeggen dat officiële bronnen alle afwijkende meningen uitsluiten, is overdreven. In feite zijn peer-reviewed publicaties en hooggekwalificeerde artsen en wetenschappers het eens met veel van wat ik heb gezegd. Toegegeven, ze zijn in de minderheid. Maar als ze gelijk hadden, zouden we het evenmin snel weten. De mechanismen voor het controleren van desinformatie werken even goed als voor het controleren van echte informatie die in tegenspraak is met officiële bronnen.

 

De voorgaande analyse is echter niet bedoeld om andere verklaringen voor Covid-conformiteit te ontkrachten. Ik noem er enkele: de invloed van Big Pharma op onderzoek, de media en de overheid; de heersende medische paradigma’s die gezondheid zien als een kwestie van het winnen van een oorlog tegen ziektekiemen; een algemeen sociaal klimaat van angst, obsessie met veiligheid, de fobie en ontkenning van de dood; en, misschien wel het belangrijkste, de langdurige machteloosheid van individuen om hun eigen gezondheid te beheren.

Evenmin is de voorgaande analyse onverenigbaar met de theorie dat Covid en de vaccinatieagenda een totalitaire samenzwering is om elke mens op aarde te surveilleren, op te sporen, te injecteren en te controleren. Er kan weinig twijfel over bestaan ​​dat een soort totalitair programma goed op weg is zich te installeren, maar ik heb lang geloofd dat het een opkomend fenomeen is dat gelijktijdig samenkomt om de verborgen mythe en de ‘Ideologie van de Afscheiding’ te vervullen, niet als een met voorbedachte rade plot onder samenzweerders. Nu geloof ik dat beide waar zijn; de laatste ondergeschikt aan de eerste, zijn avatar, zijn symptoom, zijn uitdrukking. Hoewel dit niet de diepste verklaring is voor de huidige beproevingen van de mensheid, werken samenzweringen en geheime machinaties van macht wel degelijk en ik ben gaan accepteren dat sommige dingen over ons huidige historische moment het best in die termen kunnen worden uitgelegd.

Of het totalitaire programma nu met voorbedachte rade of opportunistisch, opzettelijk of opkomend is, de vraag blijft: hoe brengt een kleine elite de grote massa van de mensheid in beweging? Ze doen dit door diepe psychosociale patronen te verergeren en uit te buiten. Fascisten hebben dat (net als de Girardianen) altijd gedaan. Normaal schrijven we pogroms en genocide toe aan racistische ideologieën, met als klassiek voorbeeld antisemitisch fascisme. Vanuit het Girardiaanse perspectief is het meer andersom. De ideologie is secundair: het is een creatie en een instrument van de dreigende gewelddadige unanimiteit. Het schept de noodzakelijke voorwaarden. Hetzelfde kan gezegd worden van slavernij. Het was niet zo dat Europeanen dachten dat Afrikanen inferieur waren en hen dus tot slaaf maakten. Het was dat het nodig was om ze minderwaardig te denken om ze tot slaaf te maken.

Ook op individueel niveau, wie van ons heeft niet ooit al geopereerd vanuit onbewuste schaduwmotivaties door het creëren van uitgebreide rechtvaardigingen en post-facto rationalisaties van acties die anderen hebben geschaad?

Waarom wordt fascisme zo vaak geassocieerd met genocide, terwijl het als politieke filosofie gaat om eenheid, nationalisme en de samensmelting van de macht van het bedrijfsleven en de staat? Het is omdat het een verenigende kracht nodig heeft die krachtig genoeg is om alle weerstand weg te vagen. Het ‘ons’ van het fascisme vereist een ‘zij’. De burgerlijk ingestelde morele meerderheid participeert gewillig, ervan verzekerd dat het voor het grotere goed is. Iets moet gedaan worden. De twijfelaars gaan ook mee, voor hun eigen veiligheid. Geen wonder dat de autoritaire instellingen van vandaag bijna instinctief hysterie kunnen aanwakkeren tegen de nieuwe tot klasse van betreurenswaardige mensen geslagen anti-vaxxers en de niet-gevaccineerden.

Het fascisme maakt gebruik van, exploiteert én institutionaliseert een dieper instinct. De praktijk om ontmenselijkte klassen van mensen te creëren en ze vervolgens te vermoorden is ouder dan de geschiedenis. Het duikt steeds weer op onder alle politieke systemen. Ons eigen systeem is daarvan niet vrijgesteld. De campagne tegen de niet-gevaccineerden, gekleed in de witte laboratoriumjas van de Wetenschap, bewapend met vooringenomen gegevens en zwaaiend met de wimpel van altruïsme, kanaliseert een brute, oude impuls.

Betekent dit dat de niet-gevaccineerde mensen in concentratiekampen zullen worden opgesloten en dat hun leiders ritueel zullen worden vermoord? Nee, ze zullen op andere manieren van de samenleving worden gescheiden. Wat nog belangrijker is, is dat de energie die wordt ingeroepen voor het zoeken naar zondebokken en de ontmenselijkende, vervuiling-associërende campagne, kan worden gebruikt om een publieke aanvaarding te bekomen van een dwingend beleid, met name een beleid dat past bij het verhaal van het verwijderen van de ‘vervuiling’. Momenteel is een vaccinpaspoort vereist om bepaalde landen te bezoeken. Stel je voor dat je er een nodig hebt om te gaan winkelen, auto te rijden of je huis te verlaten. Het zou gemakkelijk overal kunnen worden afgedwongen waar het ‘internet of things’ ook maar is geïmplementeerd; waarin alles, van auto’s tot deursloten, onder centrale controle staat. Het zwakste voorwendsel zal voldoende zijn wanneer het oude model van het offerdier als ‘opslagplaats van vervuiling’, is gevestigd.

Rene Girard was, van wat ik van zijn werk heb gelezen, een soort fundamentalist. Ik ben het niet met hem eens dat alle verlangens die verder gaan dan alleen maar eetlust mimetisch zijn of dat alle rituelen hun oorsprong vinden in een opofferend geweld, hoe krachtig deze zienswijzen ook zijn. Evenzo wil ik onze huidige versnelling in de richting van een techno-totalitarisme en een bio-veiligheidsstaat niet herleiden tot slechts één psychosociale verklaring, hoe diep ook. Toch is het belangrijk om het Girardiaanse patroon te herkennen, zodat we weten waar we mee te maken hebben, zodat we onze weerstand op een creatieve manier kunnen uitbreiden buiten het zinloze debat over de problemen – en vooral, zodat we de werking ervan in onszelf kunnen identificeren.

 

Elke beweging die minachting in zijn retoriek gebruikt, past bij de Girardiaanse impuls. Elementen van zondebokken zoals ontmenselijking, roddels, stereotypering, bestraffing als rechtvaardigheid en maffia-mentaliteit leven binnen dissidente gemeenschappen zoals ze ook in de mainstream te vinden zijn. Iedereen die met deze krachten naar de overwinning rijdt, zal een nieuwe tirannie creëren die niet beter is dan de vorige.

 

Er is een andere manier en een betere toekomst. Ik zal het in deel 4 van dit essay beschrijven, hoewel de lezer, op gevoel, zo niet in woorden, al weet wat het is. Deze toekomst reikt tot in het heden en het verleden om zich telkens te tonen dat wraak plaats maakt voor vergeving, vijandschap voor verzoening, schuld voor mededogen, oordeel voor begrip, straf voor gerechtigheid, rivaliteit voor synergie en achterdocht voor lachen. Transcendentie zit in de mens.

 

Verantwoording

Deze vertaling is uitgevoerd vanwege een aangevoelde noodzaak. In grote lijnen stemt het immers overeen met mijn ideeën over de gevaren waar onze samenleving momenteel voor staat. Niet meer niet minder. Met verbazing én verontwaardiging stel ik immers vast dat zich ‘sociaal’ opstellende mensen, waaronder een goed deel van mijn vrienden- en kennissenkring, zonder meer bereid lijken andersdenkenden een brandmerk te geven waardoor hun leven op losse schroeven kan worden gezet; wat feitelijk nog zacht is uitgedrukt. En hiermee decennia van ontvoogdingsstrijd en het opkomen en strijden voor andere minderheidsgroepen straal negerend.
Ik ben echter niet naïef. Het ontbreken van ‘ruggengraat’ bij de ‘sociale’ organisaties na het flagrant naast zich neerleggen van eertijds hard bevochten grondrechten door de regerende klasse, is eveneens symptomatisch. Ten andere, zoals dit essay ook aantoont, er is in weerwil van zij die het niet willen zien, ook nog steeds de geschiedenis om van te leren.

Om het duidelijker en praktischer te stellen: zal een niet-gevaccineerde zich in de toekomst ook als minderheid in de samenleving kunnen ‘outen’ als bijvoorbeeld een LGTBQ+ en bijgevolg evenveel ‘erkenning’ kunnen genieten onder ‘sociaalvoelenden’? En is, in voorkomend geval, dan niet eens te meer sprake van een wel heel ver doorgedreven perversiteit?

Het is een lang artikel (leestijd 30 min.) en oorspronkelijk onderdeel van een nog groter reeks. Je kan ze alle hier terugvinden. Dit deel was deel 3.
https://charleseisenstein.substack.com/p/mob-morality-and-the-unvaxxed
Deel 2
https://charleseisenstein.org/essays/girard-series-part-2-fascism-and-the-antifestival/

Deel 1
https://charleseisenstein.org/essays/girard-series-part-1-the-death-of-the-festival/

De links waarnaar de auteur verwijst in zijn tekst heb ik niet overgenomen, je kan ze terugvinden in de originele tekst.
Plaatsen met (…), zijn plaatsen waar ik een deel van de tekst heb weggelaten om het geheel wat korter te houden. Naar mijn mening hebben ze ook weinig invloed op de kern van de zaak.
De titel heb ik in de vertaling ingekort omdat verwarring zou kunnen ontstaan omtrent over wiens moraliteit gesproken wordt.

 

[1] https://nl.wikipedia.org/wiki/Ren%C3%A9_Girard_(menswetenschapper)

[2] https://nl.wikipedia.org/wiki/Jim_Crow-wetten

[3] Het zgn. schuld door associatie. (noot van de vertaler)

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!