De ‘kunst van de oorlog’ tegen Venezuela

De ‘kunst van de oorlog’ tegen Venezuela

dinsdag 4 juni 2019 12:17

Alejandro Nadal is een Mexicaanse doctor in de economie voor de universiteit van Parijs-Nanterre.

Hij schreef in het Mexicaanse weekblad La Jornada een artikel over de sancties van de VS tegen de Venezolaanse staat. Hij zegt dat de wereldwijde tv-kanalen de boodschap doorsturen dat de regering van Nicolás Maduro het land opgezadeld heeft met een humanitaire crisis. Het verhaal daarbij streeft ernaar om de publieke opinie te doen besluiten dat het beheer van de economie door gelijk welke socialistische regering tot chaos leidt. We krijgen echter weinig te horen over de geschiedenis van het beleid in Venezuela dat begon met president Hugo Chávez en de lange lijst van pogingen om hem te saboteren en ten val te brengen. Dat begon reeds met de gefrustreerde militaire coup tegen hem in 2002. Die poging werd gesteund door de regering van de VS.

Vandaag kan Venezuela rekenen op de belangrijkste oliereserves van de planeet: meer dan 300 miljard vaten. Het gaat over zware ruwe olie, duur om die boven te halen en te raffineren. Maar de Verenigde Staten hebben altijd een oogje op deze grondstoffen gehad. De uitvoer van deze ruwe olie leveren 98 procent op van buitenlandse deviezen die voor de economie gebruikt worden.

Gedurende vele jaren bleek niemand zich zorgen te maken over de bestemming van de opbrengsten van de olie in Venezuela. Tussen 1990 en 1998 bedroegen de sociale uitgaven 8 procent van het Bruto Nationaal Product. Nadat president Chávez in 1998 aan de macht kwam verhoogde hij in 2005 die sociale uitgaven tot 14. 7 procent van het Bruto Nationaal Product. Toen begonnen in allerijl de alarmsystemen in Washington te knipperen. Van bij het begin werd president Hugo Chávez beschouwd als een gevaarlijke vijand, vooral omdat hij een grote massale aanhang achter zich had.

5000 Venezolaanse pompstations in de VS

In 2017 legde de regering van Washington een serie economische sancties op tegen Venezuela. De belangrijkste component hierin was het verbod om nog financiële operaties op de Amerikaanse markt uit te voeren. Als resultaat kon Venezuela geen obligaties meer op die markt uitvoeren en kon het land ook zijn buitenlandse schuld niet herschikken. De schuld van het oliestaatsbedrijf PDVSA werd wel opnieuw onderhandeld, maar de herstructurering werd onderbroken. Het Venezolaanse bedrijf Citgo met meer dan 5000 pompstations in de VS werd verhinderd om de winsten naar Venezuela over te brengen. Rekeningen van Venezolaanse instellingen op banken en Amerikaanse financiële instanties werden gesloten. Kredietlijnen werden beëindigd. De onmogelijkheid om nog krediet op te nemen remde de onderhoudswerken, de aankoop van wisselstukken en de investeringen af die nodig zijn om de productie op peil te houden. Die maatregelen en de gevolgen daarvan leken aan de publieke opinie voorbij te gaan. En dat heeft voor gevolg dat vandaag de indruk gewekt wordt dat de crisis ontstond door een slecht economisch beleid van de regering. Vooral de val van de deviezeninkomsten trof de mogelijkheid om medicamenten en voedingswaren te kopen. En dit bracht op zijn beurt een verhoging van de inflatie teweeg.

Van 586.000 vaten ruwe olie dagelijks naar zero

De meest brutale straf kwam eraan in januari dit jaar. Washington sloot Caracas af van de belangrijkste oliemarkt. De VS kocht dagelijks een gemiddelde van 586.000 vaten ruwe olie in 2018. Maar vanaf 15 maart dit jaar werd dit cijfer tot zero gebracht. En Washington oefende druk uit op andere landen en bedrijven om hun operaties met Venezuela op te schorten .

In Venezuela stortte de productie van ruwe olie in, omdat het land zijn product niet meer kon commercialiseren en omdat het niet beschikt over installaties om een gigantische stock op te slaan. Maar zowel CNN en MSNBC als de New York Times en de Washington Post bleven maar herhalen dat de val van de productie van ruwe olie te wijten is aan de incompetentie van president Maduro en zijn regering.

Ten gevolge van de sancties van januari 2019 werden de financiële activa van het Venezolaanse staatsbedrijf PDVSA in de VS in beslag genomen. En met de erkenning van Juan Guaidó als interim president voerde Washington de druk op en nam de controle van de inkomsten van het Venezolaanse bedrijf Citgo in de VS over. De sancties van de VS brengen onder meer met zich mee dat ook het Verenigd Koninkrijk een embargo legt op de inkomsten van Venezuela. Bovendien wordt het land de toegang tot het Internationaal Muntfonds ontzegd.

Het gebrek aan deviezen maakt het de regering onmogelijk om medicamenten en vele basisartikelen in te kopen. Het Nationaal Onderzoek  over de Levensomstandigheden (ENCOVI), dat door drie Venezolaanse universiteiten opgevolgd wordt, stelt vast dat tussen 2017 en 2018 de algemene sterftegevallen met 31 procent gestegen zijn. En dit wordt toegeschreven als een direct gevolg aan de economische oorlog tegen het land.

De VS springen over hun eigen wetgeving heen

Tot besluit stelt economist en hoogleraar  Alejandro Nadal zich enkele pertinente vragen.

Zijn de sancties door de VS opgelegd tegen de regering van Venezuela wettelijk? Het antwoord is negatief. Want het Charter van de Organisatie van Amerikaanse Staten verbiedt in artikels 19 en 20 de tussenkomst in interne zaken van een ander land en het opleggen van dwangmaatregelen.

De sancties zijn tevens illegaal vanuit een ander gezichtspunt. De Wet van Nationale Noodtoestand van de Verenigde Staten bepaalt dat om sancties op te leggen er zich een nationale noodtoestand in het land moet voordoen. Welnu, niets wat zich in Venezuela afspeelt heeft te maken met een noodtoestand in de VS.

Elke oorlog is gebaseerd op bedrog, zegt  Sun Tzu in zijn de ‘Kunst van de Oorlog.’ Het doel van de sancties tegen de regering van Caracas is niet het opstarten van onderhandelingen. Wat de oorlog van de VS beoogt is het volk straffen om de regering eronder te krijgen.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!