De korte keten

De korte keten

zaterdag 26 maart 2011 23:21

Toen ik in 1991 mijn eerste twee limousinrunderen kocht en alles nog hobby was, was de bedoeling wel al duidelijk. Ik kon het niet hebben dat mijn dieren zomaar zouden verdwijnen in de massa. Ik wilde vat hebben op de keten van verwerking en weten wat er met mijn dieren gebeurde. Ik laat nu de dieren slachten. Ik laat ze versnijden en ik verkoop het vlees aan de consument. Ik kan de consument nu uitleggen wat er allemaal gebeurd is voor hij een biefstuk op zijn bord krijgt.

In de gewone veehandel doet de handelaar een bod en de boer kan alleen maar knikken. Hij heeft geen vat op de prijs. Niet verkopen is geen optie. Dieren die vetgemest zijn eten nog iedere dag. Ze vervetten en verminderen zelfs in waarde. Daar wilde ik zeker niet aan mee doen. Door mijn dieren rechtstreeks aan de consument te verkopen, bepaal ik zelf de prijs. Ik leg de consument uit dat de prijs opgebouwd is uit de kosten en mijn loon. De meeste mensen verdienen een eerlijk loon. Ze vinden het dan ook best oké om ook mij een eerlijk loon te geven.

Een tijdje geleden kreeg ik te horen dat Vlaamse boeren heel gelukkig zijn met de groeiende Chinese economie. Ze kunnen nu immers melk uitvoeren naar China! Ik kon mijn oren niet geloven. Met de landbouwgrond van stadstaat Vlaanderen kunnen we onszelf misschien maar een half jaar van voedsel voorzien, en dan gaan wij uitvoeren naar China! Dat is toch de wereld op zijn kop. Met de verkoop van het vlees van mijn dieren voorzie ik de mensen in mijn eigen streek van voedsel. Voedsel moet niet de halve wereld rond voor het opgegeten wordt.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!