De Grote Ontnuchtering

De Grote Ontnuchtering

vrijdag 8 februari 2019 18:35



Domela Nieuwenhuis te Amsterdam (foto Wikipedia)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In afwachting van de Grote Ontnuchtering schenk ik mijzelf nog een glaasje in. Wit is het deze keer, al geef ik toe dat ik dat eigenlijk pas kan zeggen op het moment dat het glas reeds aan mijn lippen staat. Ik lijd immers aan een wel zeer hardnekkige vorm van kleurenblindheid en bovendien is in sommige gevallen aan de buitenzijde van de fles niet eens te zien welke kleur de drank binnenin heeft. Maar gelukkig ben ik niet vies van een kleurtje.

Dat die Grote Ontnuchtering hiermee gestaag wordt uitgesteld, ben ik mij terdege bewust. Mijn dokter beweert dat mijn hang naar dat alcoholisch vocht terug te voeren is naar een lang vergeten trauma, diep en handig verborgen in mijn eigen medeplichtige brein en dat als ik mijzelf niet wil helpen, ik er ook niet vanaf zal geraken. Van dat trauma bedoelde hij. En daar heb je het al. “Het is hetzelfde als met die alcohol van jou,” vertelde de dokter er nog bij. “Als je jezelf steeds uitvluchten verschaft om eraan te beginnen, zal het er nooit van komen.”

Weet die dokter veel dat ik mij reeds jaar en dag intens voorbereid op de Grote Ontnuchtering. Dit doe ik door zowel mijn drankgebruik minutieus te inventariseren als stelselmatig zoveel mogelijk van die vermaledijde vloeistof uit de rekken te halen van het nabijgelegen warenhuis. Dit laatste gebeurt dan telkens wanneer de plaatselijke Bond ter Bevordering van het Alcoholisme (BBA) heeft besloten een nieuwe bijeenkomst te organiseren en waarvoor ze mij overigens steevast blijven uitnodigen, die snoodaards. Maar in plaats van op hun uitnodigingen in te gaan, begeef ik mij snel naar het warenhuis en grijp ik er de flessen voor hun neus weg. Daarna versleep ik ze naar mijn kelder of eerder nog, drink ik ze leeg. Dat de aanhangers van de BBA vervolgens in horden mijn huis komen belegeren neem ik er voor lief bij. Mijn huis, dat is ondertussen bewezen, is sterk genoeg. En die aanhangers zijn niet ook meer dan een zootje zombies. Ze kloppen wat op de deur en roepen door het raam, maar ze geraken niet binnen. Ik hoor hun stemmen als waren het de stemmen in mijn eigen hoofd en daar heb ik ook niets van te vrezen.

Het inventariseren doe ik in wat ik het Dagboek der Verloren Revoluties (DVR) noem en dat is dan weer een niet te onderschatten karwei, want danig tegengewerkt … door het innemen van die alcoholische drank. U begrijpt dat het verenigen van deze tegenstrijdige handelingen geen lichtzinnige bezigheid is welke het wel zou kunnen doen vermoeden en U begrijpt tevens dat ik vooralsnog niet aan de Grote Ontnuchtering ben toegekomen omdat ik mij eerst dien te vergewissen van datgene wat zal gemist worden wanneer die Grote Ontnuchtering werkelijk een feit is geworden. Want anders is het te laat en zal niemand nog weten hoe het er vroeger ooit voor stond, nietwaar! Wat dat juist is weet ik onderhand wel, maar U zal, wanneer ik U hierna van alles op de hoogte heb gebracht, begrijpen dat ik dat nog even voor mijzelf hou.

Want waar het om gaat is het opzoeken van dat kantelmoment. Het moment waarop je komt te kiezen of je ermee doorgaat of niet. Of je beslist die fles te openen en te consumeren, of dat je het idee laat rusten. Bijvoorbeeld tot de dag nadien, een week, hetzij enkele uren of minuten later. Want het is dat gevoel waarover het gaat. Het is dat gevoel wat je terug de controle geeft over je eigen leven. Zelfs al duurt het soms maar een paar luttele momenten. Een gevoel dat je blijkens je sociale verplichtingen of het opgroeien in het algemeen ooit verloren dan wel afgeleerd hebt. De oorzaak van dit alles, dat trauma, dat is in deze context evenwel verwaarloosbaar te noemen en het kan mij eerlijk gezegd gestolen worden. De beslissing de fles te openen en te consumeren is een keuze die mij verheft boven de sleur van alledag en het is een keuze van mij en van mij alleen. Dat die keuze gevolgen heeft of dat er nog andere dranken bestaan, en meer bepaald niet alcoholische dranken, dat hoeven we vandaag niet in beschouwing te nemen.

Een opmerkzame lezer zal me meteen tegenwerpen dat je de kleur van de drank ook gewoon kan aflezen van het etiket dat op de buitenzijde van de fles is aangebracht. Dat is inderdaad een terechte opmerking, maar met telkens weer alle heisa in het gangpad van het warenhuis vanwege die fervente leden van de BBA en met al die keuze aan drank, wordt het mij snel wazig voor de ogen gemaakt, waardoor van dat lezen niet veel in huis komt. Ik ben al blij dat ik de kassa haal en vraag hierom verschoning. Ook omdat het mijn DVR niet echt ten goede komt.

En hoewel ik mij terdege bewust ben van het onmiskenbare belang van mijn DVR als naslagwerk voor de toekomstige generaties, geef ik grif toe dat er op zijn minst toch een grafoloog aan te pas zal moeten komen om mijn geschrift te kunnen ontcijferen. Dit niet enkel ingevolge een totaal ontbreken van methodologie mijnerzijds, maar evenzo vanwege het gebruikelijke falen der zintuigen en motorische handelingen tijdens datzelfde consumeren. En daar heeft de kleur hoegenaamd niets mee te maken. Dat geef ik je alvast op een blaadje. Ik hoop alleen dat Domela het me vergeeft.




 

 

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!