Een meisje van 52

De comeback van Elisa Waut?

zondag 10 mei 2015 11:06

In de Fnac stond ‘Portraits and Landscapes’, de nieuwe cd
van Elisa Waut, geklasseerd onder de W van Waut. De jongeman die me hielp kende
Elisa Waut niet. Hij was dan ook hooguit enkele jaren ouder dan ‘Mystica’, de
vorige worp van het Brugse familiebedrijfje rond Elsje Helewaut, broer Hans en
levensgezel Chery Derycke.

Ik heb de cd gekocht omdat ik Elsje en Chery graag mag. Ze
woonden een tijdlang bij mij om de hoek en de plaatjes die ze in de jaren
tachtig maakten bevielen me wel. Ondertussen zijn ze naar de polders in Zarren
geëmigreerd, waar Elsje een B&B uitbaat op een oude boerderij, terwijl
Chery nog vrijwel dagelijks naar Brugge pendelt om er zijn ‘Ark van Zarren’,
een winkel van eigentijdse, romantische en landelijke woonattributen, uit te baten.
Zo kom ik hem af en toe wel eens tegen en dan praten we wat. Over het leven op
de boerenbuiten, over muziek en ook
vaak over Elsje die zich graag verdiept in theologie en voor wie mantra’s en chakra’s
geen geheimen meer kennen.  ‘Heaven must
be missing an angel’ zong Tavares in de jaren zeventig. Ik moet steeds aan
Elsje denken als ik de song op de radio hoor.

Niet dat dat veel gebeurt. Ik ben de popmuziek een beetje
ontgroeid, al haal ik mijn neus
niet op voor een catchy deuntje of een aanstekelijk videoclipje.

Zo werd ik behoorlijk gecharmeerd door de clip van de single
‘Blossom’, vooral doordat Elsje nu toch al bijna een oude doos geworden zou moeten
zijn, maar daar weinig van te merken is. 52 is ze, maar iedereen die haar niet
kent zou je geloven als je die twee cijfers gewoon omdraait. Ik ken alvast geen
enkele vrouw in mijn kennissenkring die de decennia zo rimpelloos doorstaan
heeft. Volgens diezelfde kennissen zal er wel een pak camouflage van de Body
Shop mee gemoeid zijn, maar zelfs dan nog ben ik onder de indruk.

Het verhaal van de wederopstanding van Elisa Waut is
ondertussen bekend: enkele jaren geleden overleden in korte tijd enkele intimi
van het koppel alsook de huishond, waardoor ze behoorlijk in de put gedreven
werden. Elsje schreef dat gemis van zich af en Chery zette er muziek op. Plannen
om een nieuwe cd uit te brengen, waren er nog niet, maar ze hadden de smaak van
het schrijven en componeren weer te pakken gekregen en sneller dan gedacht
hadden ze voldoende songs om toch eens bij broer Hans te polsen of hij geen
interesse had om de draad weer op te nemen. Aanvankelijk vingen ze bot omdat
hij te veel werk had in zijn opnamestudio en als jazzmuzikant, maar tussendoor
arrangeerde hij toch enkele songs en na verloop van tijd zag hij een
ressurectie wel zitten.  Er werden enkele
muzikanten bijeengetrommeld (o.a. Vincent Pierins, Cesar Janssens en Senne Guns) en sinds begin deze maand ligt ‘Portraits and Landscapes’ in de winkels. Zij
het hier en daar bij de letter W dus.

De nieuwe cd doet mij vermoeden dat Elsje & co. de
popmuziek ook ontgroeid zijn. Of althans: dat ze enkele generaties popmuziek
overgeslagen hebben. ‘Portraits and Landscapes’ sluit wonderwel aan bij ‘Wood
Nymph Blonde’, de laatste cd die ze maakten voor ze de mystieke toer opgingen,
wat uiteindelijk een overstapje naar het project Ark bleek. 

Volgens mijn vriend SVV, popjournalist bij de Krant van
West-Vlaanderen, is het een uitstekende cd. Ikzelf laat me er niet over uit. Ik
heb ze enkele keren beluisterd, maar weet niet of dat nog veel zal gebeuren. Ik
heb dan ook een immense verzameling muziek waaruit ik kan kiezen. Ik heb
genoten van de heerlijk ouderwetse popdeuntjes en van het charmante
Polderengels van Elsje. Ik heb me niet noemenswaardig gestoord aan de vele
herfstbladeren, bomen, weiden, regenbogen en sterren in de teksten, noch aan de
tamelijk puberale hersenspinsels van Elsje: het is tenslotte popmuziek. Ik volg
het wereldje niet meer voldoende om te durven gissen of er een comeback in zit
voor Elisa Waut.  Ik twijfel er ook aan
of ze dat zelf wel willen.

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!