De bewapening van de nieuwsmedia in het Midden-Oosten
Midden-oosten, Turkije, Koerden, Libië, Palestina, Israël, Iran, Joris Luyendijk, Libanon, Hezbollah, Reuters, Syrië, Saudi-Arabië, Damascus, Al Arabiya, Deraa, Bashar al-Assad, Bezetting Palestina, Militaire interventie Libië, Aljazeera, Daraa, Saad Hariri, Alawieten, Beiroet, Future Movement, Baathpartij, Destabiliseren -

De bewapening van de nieuwsmedia in het Midden-Oosten

vrijdag 13 mei 2011 16:26
Spread the love

In februari 2007 hield de Nederlandse journalist Joris Luyendijk in Amsterdam zijn keynote speech tijdens een conferentie die handelde over “De bewapening van de nieuwsmedia in het Midden-Oosten”. Hij schaarde zich toen achter de stelling “In het bijzonder tijdens een conflict is het essentieel voor de werking van een democratisch systeem dat het publiek kan vertrouwen op betrouwbare nieuwsdekking.”

Aljazeera en Al Arabiya: Saudische propagandazenders

Inzake de onrust in Syrië is dat een probleem. De Syrische autoriteiten hebben immers een slechte reputatie inzake persvrijheid en communicatie met de buitenwereld. Ze vroegen alle buitenlandse journalisten om het land te verlaten na opzettelijk foute berichtgeving door bepaalde satellietkanalen. En laat nu net het westen overwegend gebruik maken van kanalen zoals Aljazeera en Al Arabiya. Deze zenders worden gefinancierd door de Saudische autoriteiten, maar horen dan wel hun belangen te verdedigen. Dus geen foto’s van het bloedig neerslaan door de Saudi’s van protesten in Bahrein of politieke schandalen in de Emiraten of Riyad. Maar wel het demoniseren van het bestuur van de Alawieten en de Baathpartij in Syrië, die zich verbonden voelen met het sjiitische Hezbollah in Libanon en het sjiitische Iran. Tegenover deze sjiitische band staan de soennitische Saudi’s, het Bahreins koningshuis, de Emirati en de Future Movement van de uittredende Libanese  premier Saad Hariri. Hariri is de Libanese versie van Yves Leterme, alhoewel hij geen parlementsmeerderheid meer heeft, blijft hij de eeuwigdurende premier in afwachting van een nieuw kabinet.

Twitter en facebook: onbetrouwbaar

Moeten we dan objectiever nieuws verzamelen via de nieuwe sociale media? Die worden momenteel opgehemeld door bepaalde nieuwsredacties. Het zijn supersnelle, maar echter ook bijzonder onbetrouwbare bronnen. Koningin Fabiola werd al een aantal keer dood verklaart, Libische burgers zouden voor het westen tussenkwam op straat gebombardeerd zijn door Khadaffi’s vliegtuigen en in Homs zouden tienduizenden anti-Assad betogers verzamelen. In de praktijk leeft onze koningin nog en waren de berichten uit Libië en Syrië propaganda leugens van de oppositie.

De gouden regel was dat journalisten elk bericht driemaal door een onafhankelijke bron laten controleren. Door de commercialisering, werkdruk en andere redenen komt hier vaak niets meer van in huis. Resultaat: onbetrouwbaar nieuws en leugens die als waarheid op het tv-scherm, op internet en in de kranten komen.

Op 12 mei 2011 verontschuldigd Reuters zich nog bij France 2 voor het tonen van een Hezbollah-protest in de Libanese hoofdstad Beiroet als zijnde een demonstratie in het Syrische Daraa.

Bewapening van nieuws

De bewapening van nieuws kent vele voorbeelden: van Al-Qaida propaganda op Aljazeera tot persverklaringen door het Witte Huis van een connectie tussen Saddam Hussein en 9/11.

En rond de problemen in Syrië zien we nu een bewapening van nieuws door mensenrechtenorganisaties, oppositiegroepen en Arabische nieuwsnetwerken die elk een eigen agenda hebben om hun financiers in het Witte Huis en het koninklijk paleis in Saudi-Arabië ter wille te zijn.

Het zijn de massamedia, politieke lobbyisten en de internationale gemeenschap die bepalen wat nieuws is. Darfur, Congo, Noord-Korea of het protest in Bahrein worden weggefilterd. Amerikaanse troepen hebben hun belangrijkste basis in het Midden-Oosten in Bahrein en de Yankees hun oliebelangen met de familie Saud. Dus worden deze repressies toegelaten en verzwegen door president Obama en het westen.

Subjectieve woordkeuze

Als journalisten schrijven “Israël moet de bezette gebieden teruggeven”, dan zou het medium moeten verklaren waarom men het heeft over “Israël” en niet de “zionistische entiteit”. En Israël zou opwerpen waarom men niet schrijft over “de betwiste gebieden” en “afgeven”. De reporter in kwestie zou zijn woordkeuze moeten verdedigen tegenover de publieke opinie. Maar daar is geen tijd en ruimte voor en het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in komt.

Dus blijft men schrijven over “het autoritaire regime” van “dictator” Bashar al-Assad zonder dit te moeten verklaren. En men geeft een makkelijke versie van “het Syrische leger schiet op ongewapende betogers”, alhoewel men perfect op de hoogte is van de chaos veroorzaakt door bendes en opstandelingen, bewapend door het buitenland. Maar er is geen tijd om dat te onderzoeken of te duiden.

Stabiele factor in het Midden-Oosten

Men zwijgt over het enorme hervormingen in Syrië de voorbije elf jaar, over hoe de Koerden er de Syrische nationaliteit en dezelfde rechten kregen. Over het feit dat anderhalf miljoen Iraakse vluchtelingen en honderdduizenden Palestijnse ontheemden werden opgevangen. Dit ondanks het feit dat Syrië niet beschikt over natuurlijke grondstoffen zoals olie of gas voor export. Men zijgt over  de stabiliteit en veiligheid die president Bashar al-Assad bracht in een woelige regio. Dit ondanks het feit dat Israël nog steeds de Syrische Golanhoogten bezet en annexeerde en er illegaal 20.000 Israëlische kolonisten dumpte. Het is net deze pragmatische vredevolle houding die president Bashar al-Assad wordt verweten door het concurrerende Moslimbroederschap.

Pacifistische politiek

De pacifistische politiek van president Assad zorgde voor de rustige terugtrekking van Syrische troepen en inlichtingendiensten uit Libanon in april 2005. Dit gebeurde op vraag van Parijs en Washington na de moord op Eerste minister Rafik Hariri. Alsook hield Assad in 2004 vredesbesprekingen met Israël. Die mislukte doordat de zionistische gezagsdragers geen enkel compromis wouden afsluiten. Ook stelde de Alawiet zich neutraal op tijdens de Amerikaanse inval en oorlog in Irak in maart 2003. Toch bleven al die beleidsdaden unilateraal en hadden andere landen hier geen oren naar.

Het was Israël dat een kerncentrale in Syrië enkele jaren geleden bombardeerde. Het is de Israëlische geheime dienst Mossad die talrijke spionnen actief heeft in Syrië. Het is president Barack Hussein Obama die de oppositie, Syrische mensenrechtenorganisaties en het propagandakanaal al-Barada financierden om actie te ondernemen tegen de verkozen Syrische president.

Als het westen een steen in een kikkerpoel gooit is het bijzonder hypocriet van hen om nadien te klagen dat er kikkers opzij sprongen.
Niemand heeft baat bij een onstabiel, onveilig en chaotisch Syrië. Correctie, één land wel dat bestuurd wordt door zionistische beleidsmakers die hun bezetting en onderdrukking van het Palestijnse volk willen aanhouden. En net op dat vlak zijn de sjiieten in het Midden-Oosten (Alawieten in Syrië, Hezbollah in Libanon en het Iraans bewind) de sterkste verdedigers van de Palestijnse zaak. De Iraanse leider wil Israël van de landkaart vegen. Daarmee duidt hij op het zionistische regime in Tel Aviv dat moet worden vervangen door een staat die geen apartheidsbeleid nastreeft zoals Israël al zes decennia lang met de Palestijnen doet.

In geen enkel ander land in het Midden-Oosten creëert een regime apartheidswegen, een apartheidsmuur, aparte militaire orders en illegale kolonies op gestolen grond van een bevolkingsgroep.

Dat zulk racistisch, ondemocratisch apartheidsregime moet verdwijnen van de landkaart en vervangen worden door een staat met gelijke rechten voor alle onderdanen is een terechte opmerking van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad. Dat men zijn woorden fout citeert en opblaast boven alle proporties heeft te maken met de schrik van Israël dat het zijn staat dient te hervormen zoals andere landen in de regio eerder deden.

Alawieten

Het zijn net de Alawieten van president al-Assad die door hun stroming garant staan om de vrijheid van welke geloofsovertuiging dan ook te praktiseren. Ook verzekerd de Baathpartij de scheiding van kerk en staat in Syrië. Christenen leven er zonder problemen naast moslims en seculieren. De sterkte van de Syrisch Arabische Republiek ligt in het respect en de verdraagzaamheid tegenover de medemens en de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.
Dit seculier-humanisme, naar analogie van de Turkse Alevieten, wordt enorm gerespecteerd door de 23 miljoen Syriërs. Er is een Syrisch nationalistisch gevoel onder de 74 % soennieten, 16 % Alawieten en Druzen en 10 % christenen. Het Syrische gerechtssysteem is gebaseerd op het Franse en Ottomaanse burgerrecht en islamitische regels in de familierechtbank.

“Democratisch Syrië kan regio destabiliseren”

Politiek analist professor Mark Almond zegt op RT.com: “Het kan een illusie zijn dat democratie goed is voor vrede in Syrië, goed voor vrede in de regio. Ik vrees ervoor dat een democratisch Syrië een veel moeilijkere regionale buur maakt voor Israël, bijvoorbeeld, en veel moeilijker voor ons (het westen) om zijn eisen te weigeren, zodoende kan het destabiliserend werken of er kan chaos ontstaan, wat even erg kan wezen.” Volgens de geschiedenisprofessor van Oriel College Oxford is de situatie in Syrië veel ingewikkelder dan deze in Libië.
“Er zijn ook contactlijnen met Irak, waar de regering zegt dat het niet noodzakelijk een regimewissel wil in Syrië, want dit kan een soort burgeroorlog teweeg brengen over de grenzen.  En daarnaast is er de Turkse buur. Er zijn handelsrelaties met Syrië, maar ook minderhedenbanden – Koerden in Turkije en Koerden in Syrië. Als Syrië uit elkaar valt, kan dat ook Turkije destabiliseren.”

Geleidelijke hervormingen een kans geven

Dat net Syrië, dat van een autoritaire staat onder vader Hafez al-Assad hervormde en democratiseerde onder zijn zoon, nu het slachtoffer is van een complot van bendes die door het buitenland worden ondersteund, is bijzonder tragisch.

Veranderingen die door buitenlandse invloed worden opgelegd en niet van de basis, het volk zelf komen, lopen altijd faliekant af: Irak, Afghanistan, Pakistan, Libië. De internatonale gemeenschap  heeft genoeg rotzooi gemaakt zonder dat de burgers in die landen er beter van werden.

De wereld  moet er dit keer dus alles aan doen om de stabiliteit van Damascus te verzekeren en geleidelijke hervormingen te steunen in plaats van een nieuw moeras te creëren door bruusk in te grijpen in de interne aangelegenheden van de Syrische Arabische Republiek.

# Meer informatie over Syrië kan U terugvinden op: http://mediawerkgroepsyrie.wordpress.com

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!