De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Covid-19: the Endgame? Het best bewaarde geheim van de complottheorieën.

donderdag 30 december 2021 21:20
Spread the love

Van de Community-vertaaldesk
artikel oorspronkelijk verschenen hier:

The Central Bankers’ Long Covid: An Incurable Condition

Auteur: Fabio Vighi

 

Schapen zijn hun hele leven bang voor de wolf, maar worden uiteindelijk opgegeten door de herder. (Populair spreekwoord)

Inmiddels zou duidelijk mogen zijn dat COVID-19 in wezen een symptoom is van een op hol geslagen financieel systeem. Meer in het algemeen is het een symptoom van een wereld die zichzelf niet langer kan reproduceren door te profiteren van menselijke arbeid. Terwijl de structurele krimp van de op werk gebaseerde economie de financiële sector opblaast, kan de beweeglijkheid / vluchtigheid van deze laatste alleen worden beperkt door wereldwijde noodsituaties te creëren via massapropaganda en tirannie door middel van bio-veiligheid.
Hoe kunnen we deze vicieuze cirkel doorbreken?

Sinds de derde industriële revolutie (jaren 80, 20e eeuw) is het geautomatiseerd kapitalisme bezig met het afschaffen van loonarbeid en zijn we nu het ‘point of no return’ gepasseerd. Door de escalerende technologische vooruitgang wordt het kapitaal steeds machtelozer tegenover zijn missie om meerwaarde uit arbeidskracht te persen.

Dit betekent dat de fundamenten van onze wereld niet langer in de sociaal noodzakelijke arbeid en in goederen zoals auto’s of tandpasta liggen. Ze bevinden zich eerder in speculaties op basis van schulden op financiële activa zoals aandelen, obligaties en vooral derivaten, waarvan de waarde voor onbepaalde tijd wordt veilig gesteld.

Alleen de religieuze overtuiging dat deze activa waarde produceert, weerhoudt ons ervan de gapende afgrond onder onze voeten te zien. En wanneer ons geloof afneemt, grijpt de goddelijke voorzienigheid in door ons in een collectieve hypnose te sturen door middel van apocalyptische verhalen over besmettingen en bijbehorende verhalen over verlossing.

Toch klopt de realiteit hardnekkig op onze deur. Terwijl de financiële tumor zich doorheen het sociale lichaam verspreidt, kiest het kapitaal ervoor om zijn monsterachtige dubbelganger los te laten, een vampier die zich voedt met wereldwijde noodsituaties en bedrijfsmodellen die verankerd zijn in digitale technologie met het potentieel om het hele leven op aarde ‘veilig’ te stellen. Een ‘zachte dictatuur’ wacht ons op.

Vandaag de dag betekent het weerstaan ​​van dit getij dan ook: het verdedigen van de onschendbare dimensie van de menselijke waardigheid als een niet-onderhandelbaar uitgangspunt voor de bouw van een alternatief sociaal project. Er is nog tijd, maar we hebben kritisch bewustzijn, moed en collectief ontwaken nodig.

 

‘Pandexit’ in het land van eenhoorns

Hoe dicht zijn we bij ‘Pandexit’? Het volgende fragment uit een recent Bloomberg-stuk heeft het meest waarschijnlijke antwoord: “Voor iedereen die hoopt in de komende drie tot zes maanden licht aan het einde van de Covid-19-tunnel te zien, hebben wetenschappers slecht nieuws: zet je schrap voor meer van wat we al hebben meegemaakt.” Om deze verklaring te ontrafelen, laten we veronderstellen dat onze toekomst wordt gekenmerkt door de volgende gebeurtenissen:
1. Centrale banken zullen doorgaan met het creëren van buitensporige hoeveelheden geld, voornamelijk bedoeld om de financiële markten op te blazen;
2. Het besmettingsverhaal (of iets dergelijks) zal hele bevolkingsgroepen blijven hypnotiseren, in ieder geval totdat de digitale gezondheidspaspoorten volledig zijn uitgerold; 3. Liberale democratieën zullen verder worden ontmanteld en uiteindelijk worden vervangen door regimes die gebaseerd zijn op een gedigitaliseerd panopticum.

Te donker? Niet als we bedenken hoe de rollercoaster van de gezondheidscrisis steeds meer lijkt op een wereldwijd rollenspel waarbij de acteurs de verantwoordelijkheid afschuiven om ervoor te zorgen dat ‘het noodspook’ blijft circuleren. De reden voor dit depressieve scenario is eenvoudig: zonder het Virus, dat de monetaire stimulering rechtvaardigt, zou de financiële sector van de ene op de andere dag instorten. Tegelijkertijd dreigt een stijgende inflatie een verwoestende recessie te veroorzaken.

Deze catch-22 lijkt onmogelijk te overwinnen, en daarom kunnen de elites het noodverhaal niet loslaten. Vanuit hun perspectief lijkt de enige uitweg de gecontroleerde afbraak van de reële economie met haar liberale infrastructuur te impliceren.

De vooruitzichten zijn objectief deprimerend. Wereldwijde financiële en geopolitieke belangen zullen worden veiliggesteld door massale gegevensverzameling en slavernij door middel van digitale apps die worden aangeprezen als stimulerende innovatie. In het hart van deze hachelijke situatie ligt de meedogenloze evolutionaire logica van een sociaal-economisch systeem dat, om te overleven, klaar is om zijn democratische kader op te offeren en een monetair regime te omarmen dat wordt ondersteund door wetenschap en technologie die eigendom zijn van Big Tech vennootschappen. Daarbij gaan mediapropaganda en rampenverhalen vergezeld van een misselijkmakend pseudo-humanitair filantrokapitalisme, hand in hand.

Door een beroep te doen op ons persoonlijke schuldgevoel voor het ‘vernietigen van de planeet’, zijn komende klimaatlockdowns reeds de ideale voortzetting van de Covid-beperkingen. Een voor een worden we ervan overtuigd dat onze negatieve impact op de planeet bestraft moet worden.

Eerst doodsbang en gedisciplineerd door het Virus en vervolgens beschaamd voor het schaden van Moeder Aarde, hebben we het milieucommando al geïnternaliseerd: ons natuurlijke recht om te leven moet worden verdiend door naleving van ecologische dictaten die zijn opgelegd door het Internationaal Monetair Fonds of de Wereldbank, en geratificeerd door technocratische overheden.

De introductie van digitale gezondheidspaspoorten (een jaar geleden nog belachelijk gemaakt als complottheorie!) vormt dan ook een cruciaal moment. Het taggen van de massa’s is cruciaal wanneer de elites ons vertrouwen willen winnen in een steeds verder gecentraliseerde machtsstructuur die wordt verkocht als een kans tot emancipatie.

Deze bovenstaande voorspelling moet echter in een context worden geplaatst van een conflictueus en zeer onzeker scenario. Ten eerste is er (hoe zwaar gecensureerd ook) bewijs van echt volksverzet tegen deze pandemische psy-op en tegen ‘the Great Reset’ op grotere schaal. Ten tweede lijken de elites vast te zitten en verward over hoe ze nu verder moeten, zoals blijkt uit verschillende landen (vb. Japan, n.v.d.v.) die ervoor kiezen om de noodsituatie op gezondheidsgebied te de-escaleren.

 

Noodverslaving

Het is de moeite waard om te herhalen dat het raadsel in wezen van economische aard is: hoe extreme financiële beweeglijkheid het hoofd te bieden en tegelijkertijd kapitaal en privileges vast te houden. Het wereldwijde financiële systeem is een enorm Ponzi-schema (oplichting, n.v.d.v.). Als degenen die het runnen de controle over het creëren van liquiditeit zouden verliezen, zou de daaropvolgende explosie het gehele sociaaleconomische weefsel eronder kunnen vernietigen. Tegelijkertijd zou een recessie de huidige politici elke geloofwaardigheid ontnemen. Dat is de reden waarom het enige haalbare plan van de elite lijkt te liggen in de gecontroleerde afbraak van de economie met het uitrollen van een wereldwijde digitale infrastructuur voor een technocratische overname.

Strikt genomen is het een monetaire gebeurtenis die erop gericht is de levensduur van onze financieel gedreven en terminaal zieke productiewijze te verlengen. Met behulp van het Virus probeert het kapitalisme zichzelf te reproduceren door omstandigheden te simuleren die niet langer beschikbaar zijn.

Terwijl dit doorgaat, blijft het transnationale turbokapitaal van de elites zich uitbreiden. Het heeft de activiteiten van kleine en middelgrote bedrijven geabsorbeerd nadat ze die eerst heeft onderdrukt of vernietigd.

Ondertussen zitten gewone mensen in een verstikkende dubbele binding. Als er krediet beschikbaar moet worden gesteld aan bedrijven, moeten centrale banken de inflatie onder controle houden… door krediet op te nemen! Op hol geslagen inflatie kan alleen worden voorkomen door de ontwrichtende effecten van buitensporige geldschepping in te dammen; dat wil zeggen, door op het werk gebaseerde samenlevingen op de knieën te krijgen.

De meesten van ons komen terecht tussen prijsinflatie van essentiële goederen en deflatoire liquiditeitsafvoer via inkomensverlies en uitholling van spaargelden. Daarbovenop wordt in een stagnerende economie met inflatie, elke zakelijke transactie gekanaliseerd naar financiële activa.

De logica van dit monetaire mechanisme is pervers. De ‘gekke dans’ van financieel kapitaal is uit de hand gelopen tot ver buiten de gebruikelijke waanzin, en de dag van de afrekening nadert snel. Kan een verwoestende recessie worden vermeden? Het politieke antwoord van vandaag lijkt de oude wijsheid te mobiliseren dat ‘extreme tijden vragen om extreme maatregelen’, wat zich vertaalt als: geen misdaad tegen de menselijkheid kan worden uitgesloten wanneer systemische implosie zo koppig wordt ontkend.

De crisis die we doormaken is niet epidemiologisch. In eerste instantie is het bedoeld om te zorgen voor de potentieel catastrofale financiële blootstelling aan toxische risico’s en het bijbehorende inflatiebeheer. Echter, zoals Covid ons eraan herinnert, werkt de financiële acrobatiek alleen onder een nooddekking van blokkades, lockdowns, beperkingen, enz.
Het doel is tweeledig:
1. Het verhullen van het zinken van de Titanic (lees: de financieel gedreven ‘arbeidsmaatschappij’);
2. Coördinatie van de implementatie van een kolossale monetaire reset op basis van economische depressie en gecentraliseerde controle over het leven van mensen.

 

Digitaal fascisme

De gevolgen van dit ‘noodkapitalisme’ zijn een nadrukkelijke biopolitiek. Het gaat om het aanduiden van een menselijk surplus dat overbodig is geworden voor een grotendeels geautomatiseerd reproductief model.

Dit is de reden waarom Virus, Vaccin en Covid Pass de heilige drie-eenheid vormen van de social engineering.
‘Viruspaspoorten’ zijn bedoeld om de massa te trainen in het gebruik van elektronische portemonnees die de toegang tot openbare diensten en persoonlijk levensonderhoud controleren. De onteigende en overtollige massa’s, samen met de niet-conforme mensen, zijn de eersten die worden gedisciplineerd door gedigitaliseerde armoedebeheersystemen die rechtstreeks onder toezicht staan ​​van het monopoliekapitaal.

De verspreiding van wereldwijde angst is de perfecte ideologische stok om ons naar dit resultaat te stuwen.

Terwijl publieke debatten tot zwijgen worden gebracht door censuur en intimidatie, worden we begeleid naar een bio-techno-kapitalistische dystopie waarvan het helse karakter zich waarschijnlijk volledig zal manifesteren bij de volgende wereldwijde crisis.

Dit zou de uitrol rechtvaardigen van Central Bank Digital Currencies (CBDC’s), die, in de woorden van Agustin Carstens (algemeen directeur van de Bank for International Settlements), “absolute controle zullen verlenen over de regels en voorschriften die het gebruik bepalen van die aansprakelijkheid van de Centrale Bank [dat wil zeggen, het geld].”

Het scheiden van de bevolking op basis van vaccinatiestatus is een baanbrekende prestatie die typerend is voor totalitaire regimes. Als het verzet wordt vernietigd, komt er een verplichte digitale ID om de ‘deugdelijkheid’ van ons gedrag vast te leggen en onze toegang tot de samenleving te reguleren.

Covid was het ideale paard van Troje voor deze doorbraak. Een wereldwijd systeem van digitale identificatie op basis van blockchain-technologie is al lang gepland door de ID2020 Alliance, ondersteund door reuzen als Accenture, Microsoft, de Rockefeller Foundation, MasterCard, IBM, Facebook en de alomtegenwoordige GAVI van Bill Gates. Vanaf hier zal de overgang naar monetaire controle waarschijnlijk relatief soepel verlopen.

Een hoeksteen van het historisch fascisme was de industrie die door de overheid werd gecontroleerd en toch in privébezit bleef. Het is nogal verbazingwekkend dat, ondanks het overweldigende bewijs van systematische draaideuren tussen de publieke en de private sector, de meeste publieke intellectuelen zich nog niet hebben gerealiseerd dat dit is waar we naartoe gaan.

De Italiaanse schrijver Ennio Flaiano zei ooit dat de fascistische beweging uit twee groepen bestaat: de fascisten en de antifascisten. Tegenwoordig, nu de meeste zelfverklaarde antifascisten stilletjes of enthousiast de medisch gedreven autoritaire wending ondersteunen, is deze paradox relevanter dan ooit.

 

Van complottheorie tot succesvolle paranoia

Een retoriek van uitsluiting is kenmerkend voor veel hedendaagse propaganda. Het wordt aangedreven door de kennisleer van de samenzweringstheorie. De a priori afwijzing van het ‘paranoïde denken’ laat echter enkel het officiële verhaal over als drager van waarheid, los van elke empirische verificatie. Daarom “komt de echte pathologie naar voren aan de kant van de reguliere reacties op zogenaamde complottheoretici […] in de vorm van een epistemische uitzonderingstoestand.”[1]

Met andere woorden, de positie van de hedendaagse inquisiteurs, wiens tribunalen elk ‘ketters’ denken tot zwijgen wil brengen, wordt gekenmerkt door paranoia. Maar de algemene beschuldiging tegen ‘paranoïde Covid-ontkenners’ en ‘anti-vaxxers’ is niet alleen symptomatisch voor de ontbinding van de democratische band, maar vooral voor een top-down besmetting van een ideologische ziekte die nog nooit eerder op zo’n wereldwijde schaal is ervaren.

Zoals Jacques Lacan in de jaren zestig betoogde, werkt de kapitalistische macht vooral door te verdwijnen, door zichzelf geheim en onzichtbaar te maken, waardoor ze niet alleen haar gezag maar ook haar onmacht verhult. Alles lijkt spontaan te functioneren in het kapitalisme, alsof niemand bevelen geeft of gehoorzaamt en enkel maar spontane verlangens worden gevolgd: “Wat opvalt, en wat niemand lijkt te zien, is dat dankzij het feit dat de wolken van impotentie getuigen, de hoofdbetekenaar alleen nog onaantastbaarder lijkt […] Waar is het? Hoe kan het worden genoemd? Hoe kan het worden gelokaliseerd – behalve natuurlijk door zijn moorddadige effecten.[2]

Terwijl de traditionele meester vertrouwt op symbolische autoriteit, delegeert de kapitalistische meester autoriteit aan de ongrijpbare objectiviteit van zijn modus operandi. Zoals overduidelijk is gemaakt door het neoliberalisme, wordt meesterschap officieel afgestaan, maar tegelijkertijd opnieuw bevestigd in zijn afgestane ​​vorm. En het punt van Lacan is dat deze list de ruimte opent voor diepere en meer verraderlijke vormen van manipulatie.

Net als de reguliere media die eigendom zijn van Big Media, houden veel Lacanianen er tegenwoordig van om ‘samenzweringstheoretici’ belachelijk te maken. Meestal doen ze dit door het motto van Lacan aan te halen dat “er niet zoiets bestaat als een grote Ander”. Maar deze argumenten missen het doel, want ze zien over het hoofd hoe macht precies functioneert door de werkelijke tegenstrijdigheid van de grote Ander te bezetten en in zijn voordeel te manipuleren.

Het succes van elke machtsstructuur hangt immers af van zijn vermogen om de tegenstrijdige status van zijn universum als wapen te gebruiken tegen de neurotische massa’s.

Het speculatieve karakter van de kapitalistische macht, nl. de systemische tegenstellingen, zijn het fundament en de levensader van elk machtsgebouw. De elementaire speculatieve list van macht is dat het tegenstrijdigheid verandert in een voorwaarde van mogelijkheid. Dit is duidelijk zichtbaar in de ‘autoritaire wending’ van het hedendaagse kapitalisme, gebaseerd op het ideologische gebruik van noodsituaties.

Uiteindelijk zijn deze noodsituaties alleen echt voor zover het kapitalistische noodsituaties zijn die op het juiste moment worden ingezet om de belangen van het kapitaal te bevorderen. De veronderstelling dat ze aan de bestaande machtsstructuur zullen ontsnappen of deze zullen ondermijnen, gaat voorbij aan de mate waarin ze al functioneren voor de kapitalistische macht.

Mijn lezing van Covid als een product van de financiële beweeglijkheid is in overeenstemming met dit speculatieve standpunt: de pandemische toevalligheid is een kapitalistische noodzaak, en als zodanig werd het vanaf het begin ondersteund door een formidabel ideologisch apparaat.

De retoriek van uitsluiting die het publieke discours over Covid bezielt, kan worden beschreven aan de hand van wat Lacan “succesvolle paranoia” noemde en wat “net zo goed de sluiting van de wetenschap lijkt te betekenen”. Het verwijst naar het positivistische geloof in de wetenschappelijke objectiviteit dat is gebaseerd op de afwijzing (afscherming) van het ‘subject van het onbewuste’ als bron van vragen, twijfel en fouten.

In de context van de discourstheorie van Lacan sluit succesvolle paranoia aan bij een hyperefficiënt geloofssysteem dat wordt gewaarborgd door de “nieuwsgierige copulatie tussen kapitalisme en wetenschap”. En zoals Lacan in 1974 reeds waarschuwde is deze verwant aan de kracht van een nieuwe religie: “De wetenschap is bezig zichzelf in de plaats te stellen van religie, en ze is zelfs nog despotischer, stompzinniger ”.[3] Het kapitalisme rekent tenslotte op wetenschap en technologie, net zoals het kapitaliseert op gezondheid, een van de meest winstgevende bedrijven ter wereld.

De ‘wetenschap’ die we moeten volgen, wordt gekaapt door de financiële elites en hun politieke trawanten, en werkt zo als een barrière tegen het besef dat ‘onze wereld’ aan het afbrokkelen is. Echte wetenschap, die achter het dikke gordijn van censuur blijft opereren, zou nooit dictatoriale mandaten opleggen zoals die nog steeds gelden in democratische landen over de hele wereld. Blind vertrouwen in ‘Covid-wetenschap’ verraadt dus een wanhopig verlangen om vast te houden aan de kapitalistische macht, inclusief de autoritaire mutatie ervan.

Toch laat de geschiedenis van de wetenschappelijke vooruitgang zien dat wetenschap in wezen een discours is dat nadrukkelijk is gericht op wat juist ontbreekt. Alle grote wetenschappelijke vooruitgang is gebaseerd op het principe van insufficiëntie: het besef dat de waarheid als oorzaak van kennis ontologisch ontbreekt.

Terwijl de drijvende vooronderstellingen van het systeem, namelijk de waarde-creërende relatie tussen kapitaal en arbeid, niet meer werken, stelt de Covid-valstrik het kapitalisme opnieuw in staat om elk serieus onderzoek naar zijn structurele ziekte en voortdurende transformatie op te schorten.

De klinische neurose laat ons zien in hoeverre de gemiddelde neuroticus een meester wil. Een meester wiens rol het is hem gerust te stellen dat zijn wereld op solide fundamenten rust. Neurotici zijn vaak zo wanhopig gehecht aan hun machtsstructuur dat ze in perverselingen veranderen om de werking ervan veilig te stellen.

Perversie werkt als een bevel om van de machtsrelatie te genieten en mensen onderwerpen zich vaak gemakkelijk aan de macht in een wanhopige poging om het te consolideren. Helaas worden de conservatieve structuren van neurose en perversie vaak gedeeld door ‘progressieve geesten’ wiens betrokkenheid stopt bij het signaleren van deugden of bij de deelname aan ‘shame and blame’-activiteiten.

En toch is niet alles verloren. Ondanks de onstuitbare convergentie van wetenschap en kapitalisme bij het opzetten van een waterdicht geloofssysteem dat afwijkende meningen uitsluit, zal ons succesvolle paranoïde universum er niet in slagen zijn structuur te totaliseren. Paradoxaal genoeg is het huidige harde optreden tegen de mensheid misschien wel de beste kans tot nu toe om een radicale oppositie tegen het komende regime van kapitalistische accumulatie en zijn meedogenloze noodchantage te realiseren.

 

Fabio Vighi is hoogleraar kritische theorie en Italiaans aan de Cardiff University, VK. Zijn recente werk omvat Critical Theory and the Crisis of Contemporary Capitalism (Bloomsbury 2015, met Heiko Feldner) en Crisis of value: Lacan, Marx and the twilight of the society of work (Mimesis 2018).

[1] Ole Bjerg, “Conspiracy Theory: Truth Claim or Language Game?”, Theory, Culture & Society, 2016, pp. 1-23 (6).

[2] Jacques Lacan, The Seminar of Jacques Lacan, book 17, The Other Side of Psychoanalysis, trans. Russell Grigg (New York: Norton, 2007), pp. 177-78.

[3] Jacques Lacan, The Seminar of Jacques Lacan, book 17, The Other Side of Psychoanalysis, trans. Russell Grigg (New York: Norton, 2007), pp. 177-78.

 

noot van de vertaler: dit artikel is sterk ingekort en op sommige punten lichtjes gewijzigd.

Creative Commons

take down
the paywall
steun ons nu!