De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Covid-19: It’s all about the Money.

dinsdag 28 december 2021 16:32
Spread the love

Van de Community-vertaaldesk.
Oorspronkelijk verschenen hier
https://thephilosophicalsalon.com/a-self-fulfilling-prophecy-systemic-collapse-and-pandemic-simulation/?fbclid=IwAR1GZ2H5taW6dcdkpbe7r279WCogtrRR-d-Ddn1npDilLETdKW4apg9j7Sk

Auteur: Fabio Vighi

 

Anderhalf jaar na de komst van het Virus beginnen sommigen zich misschien af ​​te vragen waarom de doorgaans gewetenloze heersende elites besloten om de wereldwijde winstgevende machine te bevriezen in het licht van een ziekteverwekker die zich bijna uitsluitend richt op de onproductieve 80-plussers? Waarom al die humanitaire ijver?

Cui bono?

Alleen degenen die niet bekend zijn met de wonderbaarlijke avonturen van het Global Capitalism kunnen zichzelf wijsmaken te denken dat het systeem ervoor koos om uit mededogen even halt te houden. Maar laten we vanaf het begin duidelijk zijn: de grote roofdieren van de olie, wapen -en vaccinproducenten trekken zich niets aan van het welzijn van de mensheid.

 

Follow the Money

In pre-Covid-tijden stond de wereldeconomie aan de vooravond van een nieuwe kolossale ineenstorting.
Hier is een korte kroniek van hoe de druk zich opbouwde:

Juni 2019: In haar Economisch Jaarverslag laat de in Zwitserland gevestigde Bank of International Settlements (BIS), de ‘Central Bank van alle centrale banken’, de alarmbel rinkelen. Het document benadrukt “oververhitting […] in de markt voor leningen met hefboomwerking”, waar “de kredietnormen zijn verslechterd” en “collaterale leningverplichtingen (CLO’s) zijn gestegen – een situatie die doet denken aan de crisis in 2008.” Simpel gezegd, de buik van de financiële sector zit weer vol met rotzooi.

9 augustus 2019: De BIS publiceert een werkdocument waarin wordt opgeroepen tot “onconventionele monetaire beleidsmaatregelen” om “de reële economie te beschermen tegen verdere verslechtering van de financiële omstandigheden”. Het document geeft aan dat, door tijdens een crisis “direct krediet aan de economie” aan te bieden, kredietverlening door centrale banken “commerciële banken kan vervangen bij het verstrekken van leningen aan bedrijven”.

15 augustus 2019: Blackrock Inc., ‘s werelds machtigste investeringsfonds (dat ongeveer $ 7 biljoen aan aandelen- en obligatiefondsen beheert), brengt een witboek uit met de titel Omgaan met de volgende neergang. In wezen instrueert Blackrock hier de Amerikaanse Federal Reserve om liquiditeit rechtstreeks in het financiële systeem te injecteren om “een dramatische neergang” te voorkomen. De boodschap is ondubbelzinnig: “Er is een ongekende reactie nodig wanneer het monetaire beleid is uitgeput en fiscaal beleid alleen niet voldoende is. Die reactie zal waarschijnlijk ‘direct gaan’ inhouden’: ‘manieren vinden om geld van de centrale bank rechtstreeks in handen te krijgen van de publieke en particuliere sector’, terwijl ‘hyperinflatie’ wordt vermeden. Voorbeelden zijn de Weimarrepubliek in de jaren twintig en recentelijk Argentinië en Zimbabwe.”

22-24 augustus 2019: G7-centrale bankiers komen bijeen in Jackson Hole, Wyoming, om de paper van BlackRock te bespreken, samen met dringende maatregelen om de dreigende neergang te voorkomen.

15-16 september 2019: De neergang wordt officieel ingeluid door een plotselinge piek in de repo-rentes (van 2% naar 10,5%). ‘Repo’ is een afkorting voor ‘terugkoop-overeenkomst’, een contract waarbij beleggingsfondsen geld lenen tegen onderpand. Op het moment van de uitwisseling verbinden de financiële actoren (banken) zich ertoe de activa terug te kopen tegen een hogere prijs. Kort gezegd zijn repo’s kortlopende leningen met onderpand. Ze zijn de belangrijkste financieringsbron voor handelaren in de meeste markten. Een gebrek aan liquiditeit op de repomarkt kan een verwoestend domino-effect hebben op alle grote financiële sectoren.

17 september 2019: De Fed begint met het monetaire noodprogramma en pompt honderden miljarden dollars per week in Wall Street, waardoor BlackRocks ‘going direct’-plan effectief wordt uitgevoerd. (Het is niet verwonderlijk dat de Fed in maart 2020 BlackRock zal inhuren om het reddingspakket te beheren als reactie op de ‘COVID-19-crisis’).

19 september 2019: Donald Trump ondertekent Executive Order 13887, waarbij een National Influenza Vaccine Task Force wordt opgericht die tot doel heeft een “5-jaren plan te ontwikkelen om het gebruik van meer flexibele en schaalbare vaccinproductietechnologieën te bevorderen en de ontwikkeling van vaccins te versnellen.” Dit is om “een grieppandemie” tegen te gaan, die “in tegenstelling tot seizoensgriep […] het potentieel heeft om zich snel over de hele wereld te verspreiden, grotere aantallen mensen te infecteren en hoge ziekte- en sterftecijfers te veroorzaken bij populaties die geen eerdere immuniteit hebben”. Zoals iemand al geraden had, was de pandemie aanstaande, terwijl ook in Europa vergelijkbare voorbereidingen reeds aan de gang waren.

18 oktober 2019: In New York wordt een wereldwijde zoönotische pandemie gesimuleerd tijdens Event 201, een strategische oefening die wordt gecoördineerd door het Johns Hopkins Biosecurity Center en de Bill and Melinda Gates Foundation.

21-24 januari 2020: De jaarlijkse bijeenkomst van het World Economic Forum vindt plaats in Davos, Zwitserland, waar zowel de economie als vaccinaties worden besproken.

23 januari 2020: China zet Wuhan en andere steden in de provincie Hubei op slot.

11 maart 2020: De directeur-generaal van de WHO noemt Covid-19 een pandemie. De rest is geschiedenis.

 

Het samenvoegen van bovenstaande gebeurtenissen is een eenvoudig oefening. Wanneer we dat doen, zien we een goed gedefinieerde narratieve schets ontstaan, waarvan de beknopte samenvatting als volgt luidt:

 

lockdowns en de wereldwijde opschorting van economische transacties zijn bedoeld om 1) de Fed in staat te stellen de noodlijdende financiële markten te overspoelen met vers gedrukt geld en tegelijkertijd hyperinflatie uit te stellen; en 2) massale vaccinatieprogramma’s en gezondheidspaspoorten invoeren als pijlers van een neofeodaal regime van kapitalistische accumulatie.

 

Zoals we zullen zien, versmelten de twee doelstellingen tot één.

 

In 2019 werd de wereldeconomie geteisterd door dezelfde ziekte die de kredietcrisis van 2008 had veroorzaakt. Het stikte onder een onhoudbare schuldenberg. Veel openbare bedrijven konden niet genoeg winst genereren om de rentebetalingen op hun schulden te dekken en bleven alleen overeind door nieuwe leningen aan te gaan.

 

Op financiële markten die worden aangedreven door goedkope leningen, kan elke stijging van de rentevoeten rampzalig zijn voor banken, hedgefondsen, pensioenfondsen en de hele markt voor staatsobligaties, omdat de kosten van lenen stijgen en de liquiditeit opdroogt. Dit is wat er gebeurde met de ‘repocalyps’ van september 2019: de rente steeg binnen enkele uren tot 10,5% en de enige manier om ‘deze besmetting’ onschadelijk te maken, was door zoveel liquiditeit in het systeem te gooien als nodig is. Tussen september 2019 en maart 2020 heeft de Fed meer dan $ 9 biljoen in het banksysteem geïnjecteerd.

 

Het reguliere verhaal moet daarom worden omgekeerd: de aandelenmarkt stortte niet in (in maart 2020) omdat er lockdowns moesten worden opgelegd; in plaats daarvan moesten er lockdowns worden opgelegd omdat de financiële markten instortten.

 

Met de lockdowns kwam immers de opschorting van zakelijke transacties, die de vraag naar krediet deed afnemen en ‘de besmetting’ stopte. Met andere woorden, de herstructurering van de financiële architectuur door middel van ‘een buitengewoon monetair beleid’ was afhankelijk van het uitzetten van de motor van de economie. Als de enorme hoeveelheid liquiditeit die in de financiële sector was gepompt, transacties op de grond had bereikt, zou een monetaire tsunami met catastrofale gevolgen zijn ontketend.

 

Kortom, alleen een opgewekte economische coma zou de Fed de ruimte geven om de tikkende tijdbom in de financiële sector onschadelijk te maken. Gescreend door massahysterie, heeft de Amerikaanse centrale bank de gaten in de interbancaire kredietmarkt gedicht en hyperinflatie ontweken.

 

De blauwdruk van “direct gaan” moet echter ook worden geframed als een wanhopige maatregel, want het kan alleen maar de kwelling verlengen van een wereldeconomie die steeds meer wordt gegijzeld door het drukken van geld en de kunstmatige inflatie van financiële activa.

 

In het hart van deze hachelijke situatie ligt een onoverkomelijke structurele impasse. Door schulden gefinancierde begrotingen zijn de enige vluchtroute van het hedendaagse kapitalisme geworden. Het is de onvermijdelijke voorwaartse ontsnappingsroute voor een reproductief model dat zijn historische limiet heeft bereikt omdat de op arbeid gebaseerde economie steeds onrendabeler wordt.
Hoe zijn we hiertoe gekomen?

 

Het antwoord kan als volgt worden samengevat:
1. De missie van de economie om meerwaarde te genereren is zowel de drijfveer om de arbeidskrachten uit te buiten als om deze uit de productie te verdrijven. Dit is wat Marx[1] de ‘bewegende contradictie’ van het kapitalisme noemde. Hoewel het de essentie van onze productiewijze vormt, werkt deze tegenstelling vandaag averechts en verandert het de politieke economie in een vorm van permanente verwoesting.
2. De reden voor deze verandering is het objectieve falen van de arbeidskapitaal-dialectiek: de ongekende versnelling van de technologische automatisering sinds de jaren tachtig zorgt ervoor dat er meer arbeidskracht uit de productie wordt uitgestoten dan er (opnieuw) wordt geabsorbeerd en door de krimp van het loonvolume daalt de koopkracht van een groeiend deel van de wereldbevolking. Het kapitalisme is m.a.w. niet langer in staat zichzelf te reproduceren door massale loonarbeid en de daarmee gepaard gaande consumentistische utopie.
3. Aangezien er minder meerwaarde wordt geproduceerd, zoekt kapitaal rendement in de financiële sector in plaats van in de reële economie of door te investeren in sociaal constructieve sectoren zoals onderwijs, onderzoek en openbare diensten.

Het komt erop neer dat deze paradigmaverschuiving de noodzakelijke voorwaarde is voor het dystopisch voortbestaan ​​van het kapitalisme.

 

De pandemische agenda werd uiteindelijk gedicteerd door de systemische implosie: de achteruitgang van de winstgevendheid van een productiewijze die overbodig werd gemaakt door de ongebreidelde automatisering. Om deze immanente reden is het kapitalisme in toenemende mate ook afhankelijk van staatsschuld, lage lonen, centralisatie van rijkdom en macht, een permanente noodtoestand en financiële acrobatiek.

 

Als we ‘het geld volgen’, zullen we zien dat de economische blokkade die op slinkse wijze aan het Virus wordt toegeschreven, verre van verwaarloosbare resultaten heeft opgeleverd. Ik zal er snel vier uitlichten.
1) Zoals verwacht heeft het de Fed in staat gesteld de financiële sector te reorganiseren door een continue stroom van miljarden dollars uit het niets te drukken;
2) Het heeft het uitsterven van kleine en middelgrote bedrijven versneld, waardoor grote(re) groepen de handelsstromen kunnen monopoliseren;
3) Het heeft de arbeidslonen verder gedrukt en aanzienlijke kapitaalbesparingen mogelijk gemaakt door ‘slim werken’;
4) Het heeft de groei van e-commerce, de explosie van Big Tech en de verspreiding van de farmaceutische dollar mogelijk gemaakt – waartoe ook de veel geminachte plasticindustrie behoort, die nu elke week miljoenen nieuwe gezichtsmaskers en handschoenen produceert, waarvan vele (tot grote vreugde van de ‘groene nieuwe dealers’) in de oceanen zullen terechtkomen.

 

Alleen al in 2020 groeide de rijkdom van de ongeveer 2.200 miljardairs van de planeet met $ 1,9 biljoen, een stijging zonder historisch precedent. Dit alles dankzij een ziekteverwekker die zo dodelijk is dat volgens officiële gegevens slechts 99,8% van de geïnfecteerden overleeft, de meesten zonder symptomen.

 

Kapitalisme anders aanpakken

Het economische motief van de Covid whodunit moet in een bredere context van sociale transformatie worden geplaatst. Als we het vernislaagje van het officiële verhaal afkrabben, begint een neo-feodaal scenario vorm te krijgen. Massa’s steeds onproductievere consumenten worden gereguleerd en aan de kant geschoven, simpelweg omdat Mr Global niet meer weet wat hij ermee moet aanvangen. Samen met de werklozen en de uitgeslotenen zijn de verarmde middenklassen nu een probleem dat moet worden aangepakt met de stok van lockdowns, avondklokken, massale vaccinatie, propaganda en de militarisering van de samenleving. Dit alles in plaats van met de wortel van werk, consumptie, participatieve democratie, sociale rechten (in de collectieve verbeelding vervangen door de burgerrechten van minderheden), en ‘welverdiende vakanties’.

 

Het is daarom een ​​waanvoorstelling om te geloven dat het doel van lockdowns therapeutisch en humanitair is.

 

Wanneer heeft het kapitaal ooit voor de mensen gezorgd? Onverschilligheid en misantropie zijn de typische kenmerken van het kapitalisme, wiens enige echte passie winst is, en de macht die daarmee gepaard gaat.

 

Het enige dat van belang is voor de kliek die het orkest voor gezondheidsnoodsituaties leidt, is het voeden van de winstgevende machine, en elke stap is daartoe gepland, met de steun van een politiek en mediafront dat wordt gemotiveerd door opportunisme. Als de militaire industrie oorlogen nodig heeft, heeft de farmaceutische industrie ziekten nodig. Het is geen toeval dat ‘public health’ verreweg de meest winstgevende sector van de wereldeconomie is, in die mate dat Big Pharma ongeveer drie keer zoveel als Big Oil en twee keer zoveel als Big Tech aan lobbyen uitgeeft.

 

De potentieel eindeloze vraag naar vaccins biedt farmaceutische kartels het vooruitzicht van bijna onbeperkte winststromen, vooral wanneer ze worden gegarandeerd door massale vaccinatieprogramma’s die worden gesubsidieerd met publiek geld (d.w.z. door meer schulden die op ons hoofd zullen komen).

 

Waarom zou men de hele mensheid (inclusief kinderen!) met experimentele ‘vaccins’ moeten injecteren, terwijl meer dan 99% van de geïnfecteerden herstellen? Het antwoord ligt voor de hand: omdat vaccins het gouden kalf zijn van het derde millennium en de mensheid zelf het uitbuitingsmateriaal van de ‘laatste generatie’ is.

 

In deze context slaagt de enscenering van de noodpantomime door een ongehoorde manipulatie van de publieke opinie. Elk ‘publiek debat’ over de pandemie wordt schaamteloos geprivatiseerd, of liever gemonopoliseerd door het religieuze geloof in technisch-wetenschappelijke commissies die worden gefinancierd door de financiële elites.

 

Elke ‘vrije discussie’ wordt gelegitimeerd door het volgen van pseudowetenschappelijke protocollen die zorgvuldig uit de sociaal-economische context zijn gezuiverd: men ‘volgt de wetenschap’ terwijl men doet alsof men niet weet dat ‘wetenschap het geld volgt’. De beroemde uitspraak van Karl Popper dat “echte wetenschap” alleen mogelijk is onder de bescherming van het liberale kapitalisme in wat hij “de open samenleving” noemde[2], wordt in de globalistische ideologie werkelijkheid.

 

Voor COVID-19 zouden we ons dus de volgende agenda kunnen voorstellen. Er wordt een fictief verhaal opgesteld op basis van een epidemisch risico dat zodanig wordt gepresenteerd dat het angst en onderdanig gedrag bevordert. Het enige dat nodig is, is een epidemiologisch dubbelzinnig griepvirus, waarop een agressief verhaal van besmetting kan worden opgebouwd. Er hoeft verder niet veel goed te worden gemaakt, de intensive care-afdelingen in ‘geavanceerde’ landen waren in de jaren voorafgaand aan de komst van Covid al danig afgebouwd en kende reeds sterftepieken waarvoor toen niemand had gedacht of gedroomd om zoiets als quarantaine op te graven.

 

Met andere woorden, de volksgezondheidsstelsels waren al gesloopt en dus voorbereid op het pandemiescenario.

 

Et voilà, het Killer-Virus wordt een self-fulfilling prophecy! De propaganda die door de belangrijkste financiële machtscentra woedt, is essentieel om de ‘uitzonderingstoestand’ in stand te houden. Die wordt onmiddellijk aanvaard als de enig mogelijke vorm van politieke en existentiële rationaliteit. Hele bevolkingsgroepen die worden blootgesteld aan zware mediabombardementen, geven zich over door zelfdiscipline en houden zich met een grotesk enthousiasme vast aan vormen van ‘burgerlijke verantwoordelijkheid’ waarin dwang verandert in altruïsme.

 

Dankzij de gevoeligheid van het wattenstaafje kan de pandemie vervolgens als een kraan worden in- en uitgeschakeld, waardoor het gezondheidsregime volledige controle kan uitoefenen over het belangrijkste instrument van alledaagse terreur: het ‘numerologische monster’ van de Covid-gevallen.

 

Om te begrijpen waarom, moeten we terugkeren naar het economische motief. Zoals opgemerkt, zijn er met een paar muisklikken door centrale banken verschillende biljoenen nieuw gedrukte contanten gecreëerd en geïnjecteerd in financiële systemen. Het doel van de printing-spree was om rampzalige liquiditeitstekorten te dichten. Het grootste deel van dit ‘magische boomgeld’ is nog steeds bevroren in het schaduwbanksysteem, de beurzen en verschillende virtuele valutaschema’s. Ze zijn niet bedoeld om te worden gebruikt voor uitgaven en investeringen. Hun functie is uitsluitend om goedkope leningen te verstrekken voor financiële speculatie. Dit is wat Marx ‘fictief kapitaal’ noemde, dat zich blijft uitbreiden in een cirkelvormige lus die nu volledig onafhankelijk is van de economische cycli op de grond.

 

Waar het op neerkomt, is dat al dit geld niet de reële economie mag overspoelen, omdat deze laatste oververhit zou raken en hyperinflatie zou veroorzaken. En dit is waar het Virus nog steeds van pas komt. Als het aanvankelijk diende om “de reële economie te isoleren”, ziet het nu toe op de voorlopige heropening, hetzij gekenmerkt door onderwerping aan het vaccinatiedogma en methoden van massale regulering, waaronder binnenkort uiteraard ook klimaatvergrendelingen kunnen vallen.

 

Weet je nog hoe ons werd verteld dat alleen vaccins ons onze ‘vrijheid’ zouden teruggeven? Al te voorspelbaar ontdekken we nu dat de weg naar vrijheid bezaaid is met ‘varianten’, dat wil zeggen, iteraties van het Virus. Hun doel is om het ‘aantal gevallen’ te verhogen en daardoor de noodtoestanden te verlengen die de productie van virtueel geld door centrale banken rechtvaardigen om de schulden en financieringstekorten te gelde te maken.

 

In plaats van terug te keren naar normale rentetarieven, kiezen de elites ervoor om de noodsituatie op gezondheidsgebied te normaliseren door de besmettingsgeest te voeden.
‘Tapering’ (= vermindering van monetaire stimuleringsmaatregelen) kan dus wachten – net als een exitstrategie voor de pandemie.

 

Nogmaals, we lijken gevangen te zitten in een self-fulfilling prophecy (vooral wanneer, zoals Nobelprijswinnaar Luc Montagnier en vele anderen al hebben aangegeven, varianten, hoe mild ook, het gevolg zijn van agressieve massale vaccinatiecampagnes). Hoe het ook zij, het fundamentele punt is dat het Virus nodig is voor het seniele kapitalisme, wiens enige overlevingskans afhangt van het genereren van een paradigmaverschuiving van liberalisme naar oligarchisch autoritarisme.

 

Hoewel hun misdaad verre van perfect is, moet aan de organisatoren van deze wereldwijde staatsgreep niettemin een zekere sadistische genialiteit worden toegeschreven. Toch is elke macht die streeft naar totalitarisme gedoemd te mislukken, en dit geldt ook voor de hogepriesters van de Covid-religie en de institutionele marionetten die ze hebben gemobiliseerd om de psyop voor gezondheidsnoodsituaties uit te rollen.

Macht heeft immers de neiging zichzelf voor de gek te houden over haar almacht. Degenen die in de controlekamer zitten beseffen niet in hoeverre hun dominantie onzeker is. Wat ze niet zien is dat hun gezag afhangt van een ‘hogere missie’, waar ze deels blind voor blijven, namelijk de anonieme zelfreproductie van de kapitalistische matrix. De macht van vandaag ligt bij de winstmakende machine wiens enige doel is om zijn roekeloze reis voort te zetten.

De elites die de wereld tot Covid-gehoorzaamheid hebben verleid, zijn de antropomorfe manifestatie van de kapitalistische automaat, wiens onzichtbaarheid net zo sluw is als die van het Virus zelf. En de nieuwigheid van onze tijd is dat de ‘gesloten samenleving’ het model is dat de reproduceerbaarheid van de kapitalistische machine het beste garandeert, ongeacht haar dystopische bestemming.

 

DE AUTEUR

Fabio Vighi is hoogleraar kritische theorie en Italiaans aan de Cardiff University, VK. Zijn recente werk omvat Critical Theory and the Crisis of Contemporary Capitalism (Bloomsbury 2015, met Heiko Feldner) en Crisi di valore: Lacan, Marx e il crepuscolo della società del lavoro (Mimesis 2018).

Noot van de vertaler: deze vertaling is een verkorte versie.

 

 

[1] Karl Marx, Grundrisse (Londen: Penguin, 1993), 706.

[2] Karl Popper, The Open Society and its Enemies, 2 delen (Princeton: Princeton UP, 2013).

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!