De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Cherchez la femme

maandag 5 oktober 2020 17:44
Spread the love

Beste minister

Ik meende u reeds een tijdje geleden te schrijven om te zeggen dat ik mijn gratis treinkaart uiteindelijk heb weten bemachtigen. Al heeft mij dat behoorlijk wat moeite gekost. Ik moet zelfs zeggen, ge hebt uw uiterste best gedaan om het zo lastig mogelijk te maken, is het niet?

Maar kijk, niet getreurd. De buit is binnen. De kaart is op zak en ik heb ze meteen ook een eerste keer gebruikt. Waarvoor dank.

Om de bestemming te kiezen dacht ik zo: waar ben ik in heel mijn leven in België nog nooit geweest? Een plek waar het bruist van het leven en het goed toeven is, een plaats met interessante bezienswaardigheden, een zacht klimaat, gezellige pleintjes, lekker eten en bovenal joviale mensen? Het werd Charleroi.

Nu, geen slecht woord over deze stad noch over haar inwoners. Een mens moet ergens wonen en men heeft dat niet altijd zomaar te kiezen. Ikzelf bijvoorbeeld woon in een behoorlijk aftands en slaperig provinciestadje waar het stikt van de klootzakken. Zowaar, ik ben er misschien zelf een van. En als het geen klootzakken zijn, dan zijn het migranten van West-Vlaanderen. Ge kent ze wel. Eerst komen ze naar hier met een toeristenvisum of een studentenkaart, maar voor ge ’t weet palmen ze de huizenmarkt in, pakken ze uwen job, uwen fiets en dan uw lief.

‘k Heb het zelf zien gebeuren. Dat sprak boerentaal, kon amper lezen of schrijven, maar was wel den eersten om aan de loop te gaan met alles wat er te vinden was. Wist ik niet beter, ik had ze uitgemaakt voor zigeuners, waar ze, met hun scheve ogen, overigens ook nog alle trekken van hadden. Maar goed, ik ging dus naar Charleroi. Want daar hebben ze niets van wat ik hierboven allemaal vertelde. Zo was mij gezegd.

Maar dat was niet de enige reden. Toen er laatst zoveel te doen was rond die Slovaak in die politiecel, wou ik dat toch ook eens met mijn eigen ogen gaan zien. Het was verder geheel toevallig dat ik daar juist een vriendin ging ophalen nadat ze van een lange reis terug thuis werd verwacht. Enfin, om juister te zijn, was haar reis vanwege de coronapandemie een beetje uitgelopen en had ze nu geen compagnie voor de lange rit huiswaarts vanaf de luchthaven. Maar dat is een heel ander verhaal.

Ik dacht zo, als ik daar dan toch moet zijn, kan ik alles ineens combineren. Dat is nuttig. Dat is geen verloren tijd en dat is goed voor mijn welbevinden.

En om mijnen date op de luchthaven van Charleroi wat op te fleuren, maakte ik een ‘Opsporing Verzocht’-plakkaat ter grootte van een A5-formaat. Daarop verstrekte ik de gebruikelijk informatie van de persoon die ik zocht. Cherchez la femme / Zoek de vrouw, stond er geheel tweetalig in koeien van letters. Te weten: jong, blond, met ponystaart, D-cup, taille 38-42, +/- 1m72 groot.
En ja, ik had veel bekijks.

Maar het was pas later dat ik mij realiseerde dat ik vermoedelijk het ideale droombeeld van zowat de halve mannenbevolking had weergegeven. Dat ik tevens de foto gebruikte van die politieagente met haar gestrekte arm en nepsnorretje, dat kon men mij maar moeilijk verwijten, meende ik.

Op deze manier kon ik immers mijn dier gemiste vriendin op de hoogte stellen van de feiten welke zich hier tijdens haar afwezigheid hadden afgespeeld. En met hier bedoelde ik hier op dit eigenste terrein van deze luchthaven, onder het vale kunstlicht waar we elkaar na lange tijd opnieuw zouden ontmoeten. Want een beeld zegt zoveel meer dan duizend woorden, is het niet?

Bovendien was er nog een reden waarom ik deze foto gebruikte. Kwestie om toch iets duidelijk te maken aan iedereen die het weten moet. Zeker nu met die nieuwe wind in het parlement. Dat ik het niet vergeten ben! Dat ik nog steeds verwacht dat gans die kliek uit die politiecel van meer dan twee jaar geleden, zowel de handelaren als de toezichters, de ambulanciers als de dokters, de sergeanten en de luitenants, maar ook de generaals en de politiekers, dat ze allemaal voor een rechtbank ter verantwoording worden geroepen. Ja, de ganse mand!

En met verantwoording bedoel ik niet dat halfslachtig mea culpa-verhaaltje dat we van den een na den anderen tot nog toe al hebben mogen horen. Tot en met die gerechtsdienaren toe.

Nog een geluk trouwens dat die laatsten hun toga’s hadden thuisgelaten toen ze daar gezamenlijk voor den teevee verschenen. De mensen zouden gedacht hebben dat de Kolderbrigade weer heruitgezonden werd. Maar wacht, neen! Ah neen. Het is allemaal voorzien! Alles. Het is allemaal doorgestoken kaart. Uiteraard zullen er geen vervolgingen komen. Dat had het Parket daags voor die Grote Procureurshow immers al plechtig verklaard. “Er zijn geen strafbare feiten gepleegd in die cel.” De pellicule is meticuleus onderzocht, de verhoren zijn afgenomen, het pleit is beslecht.

En dus gaan de boeken toe. En al wat je zag, is niet echt. En al wat je denkt, is verkeerd. Alle vijf op een rij. Allemaal verkeerd.
Geen onrechtmatige gevangenneming, laat staan ontvoering.
Geen nalatigheid bij hulpverlening aan mensen in nood.
Geen toebrengen van slagen en verwondingen, laat staan foltering.
Geen bendevorming, aanzettings- of haatmisdrijf.
Geen onvrijwillige doodslag.

Enfin, dat is mijn mening. Maar ge zult het zien, meneer de minister. En gij moogt daarin meedraaien. De zoveelste gerechtelijke dwaling. Hebt gij trouwens uw strekoefeningetjes al gedaan vandaag? Neen? Allez hup, rechterarm vooruit en links twee drie vier.

Och, mijn excuses voor dit laatste, meneer de minister. Het was er uit voor ik het wist!
Zie, ik kom juist terug uit Charleroi, waar ik enkele dagen in een politiecel heb mogen vertoeven. Want toen ik aldus goed gemutst op de luchthaven de komst van mijn vriendin afwachtte, met mijn plakkaat in mijn handen, zag ik zowaar dat geüniformeerd duivelsgebroed op mij afstormen. Die collega appel weet je wel? De grapjas-zwaargewicht die op Jozef Chovanecs lichaam post vatte totdat zijn laatste adem uit zijn lichaam werd geperst. Ik herkende hem aan zijn postuur en lichaamstaal. Ja, het was hem. De jaloerse echtgenoot van dat naziwicht.

Dat hij hier nog steeds rondloopt, dacht ik nog alvorens ik hardhandig tegen de grond werd gewerkt. Ik was ervan overtuigd dat mijn laatste uur aangebroken was en ik had nog niet eens mijn vriendin goed en wel teruggezien.

 

 

 

Creative Commons

dagelijkse newsletter

Unite Talks: Mohamed Barrie

This interview is one to to take your time for! 🙏 🔆 45 minutes of Mohamed Barrie!🔆 💥 Mohamed is a dedicated social worker, organizer and advocate for veganism. He shares his view on structural racism, power, exclusion and veganism. 🌏 Based on his own experiences he shines a new light on the vegan movement and on the role of racism within these movements. 〄 PS: We just started doing these interviews, so feedback is much appreciated!

Geplaatst door u:nite op Dinsdag 20 oktober 2020

take down
the paywall
steun ons nu!