De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Boterhammen met choco.

woensdag 25 december 2019 15:11
Spread the love

(Verhalen uit het alledaagse)

Ik beken. Boterhammen met choco zijn zowat het enige wat ik heden nog door mijn keel krijg.
’s Morgen, ’s middag en ’s avonds. De hele dag. Alle dagen. Het is mijn troostvoeding. Mijn enige voeding. Smeuïg donkerbruine chocoladepasta op boterzachte witte broodsneden. Rijkelijk opengesmeerd en uiteraard wat dikker aan de randen. Het klinkt eentonig maar dat is het niet. Want wat erin gaat, dat komt er ook weer uit. Smeuïge dikke donkerbruine pasta, deze keer in worstvorm uitgescheiden. Soms sputterend en spetterend, soms vloeiend vlot en soms klonterend bot. Het zou een les kunnen zijn voor excellerende excellenties die geloven dat je na jaren van besparen nog steeds even kwalitatief onderwijs kan geven als voorheen en dat de resultaten dan ook navenant zijn. Maar daarover gaat het hier niet.

Er zijn vooreerst vele soorten chocoladepasta’s. Er is pure chocoladepasta, er is melkchocoladepasta en er is witte chocoladepasta. Chocoladepasta waarin naar verluidt nog amper chocolade zou inzitten. Maar er bestaat ook een mix van die witte chocoladepasta met melkchocoladepasta, vakkundig samengebracht in één pot voor zij die twijfelen of van beiden wel iets lusten. Er is ‘crunchy’ chocoladepasta en chocoladepasta met hazelnoten. Er is glutenvrije chocoladepasta, lactosevrije chocoladepasta en er is veganistische chocoladepasta of chocoladepasta van alle drie voorgaande varianten netjes verenigd in één enkele verpakking. Kortom er is voor elk wat wils. En er is zelfs chocoladevrije chocoladepasta zo heb ik mij laten vertellen. Maar die laatste ben ik nog niet tegengekomen.

Want ik ben – eveneens toegegeven – sedert enige tijd wel op zoek naar een waardig alternatief voor mijn verslaving. Ja zo mag je het onderhand wel noemen die chocodrang. Dit voornamelijk op het vlak van de ingrediënten en meer bepaald de palmolie en de cacaonoten. Want daar hangt bloed aan of is niet al te koosjer met betrekking tot het respect voor de natuur. Al is de boosdoener in se natuurlijk gewoon de industrie en haar grootschaligheid. Maar ook daarover gaat het hier niet.

Sedert 1877, zo lees ik op de verpakking, is mijn goedje reeds beschikbaar en geloof het of niet, maar dat loopt verbazingwekkend gelijk met de start van wat volgens mij toch wel de donkerste periode uit ons koloniaal verleden moet zijn geweest. Zo er überhaupt enig lichtpunt in te vinden is natuurlijk. Ja dat van die handjes en dergelijke. Maar dat weerhoudt mij vooralsnog niet om lustig verder te smeren.

Want eerlijk gezegd merk ik daar ook maar weinig van. Niet op mijn tong, niet op mijn boterham en ook niet aan de kleur van de pasta zelf. Neen, er is eigenlijk niet echt veel te zien aan mijn boterhammen met choco. Bloed, zweet noch tranen. Maar de feiten liegen niet. Zelfs in dit ‘post-truth’-tijdperk niet. Voor palmolie wordt het regenwoud afgebrand en je wilt gewoon niet weten hoe de cacaonoot vandaag nog steeds wordt geplukt of je zou warempel denken dat er sedert honderd-en-zoveel jaar geen maar dan ook geen enkele vooruitgang heeft plaatsgevonden op deze aardbol. Hetzij dan op het vlak van de transportmiddelen natuurlijk. Maar daarover gaat het hier dus niet.

Want kindertjes, dat zijn net zoals die witte boterhammen waarop ik het lekker kleverige goedje smeer: onbeschreven blaadjes. Lukrake kladjes van gemalen graan, tarwe, gist en water. En ook een snuifje zout, maar niet te veel, want aan criticasters hebben we geen boodschap. En allen wellustig door de mangel gehaald onder toevoeging van wat vetstof. Lustig gekneed tot een kloeke deeg en vervolgens de oven in gezet. Ik heb mij trouwens ooit laten vertellen dat de kunst van het bakken niet zozeer in de oven of de temperatuur zit, noch in het deeg of haar ingrediënten, maar in het juiste moment wanneer je het baksel eruit haalt en de tijd dat het brood of de kindjes dus in die oven zitten. Maar dit geheel ter zijde.

Alternatieven hebben hoe dan ook nog niet opgebracht wat ik ervan verwacht. De smaak, de geur, de consistentie, de smeerbaarheid, het genot, noem maar op, er is vooralsnog niets wat het origineel overtreft. Niets wat zo hardnekkig aan het verhemelte blijft hangen. Niets wat zo hartsgrondig het verlangen naar meer in stand houdt. Het zou zo op het politieke speelveld kunnen slaan, maar daarover gaat het hier dus niet.
Echt niet.

En toch, er is chocoladepasta gemaakt van rijst, chocoladepasta gemaakt van bananen, en zelfs chocoladepasta van wat weet ik nog allemaal. Vindingrijke ersatzproducten die de drang naar het origineel enkel maar lijken te versterken en de buidel evenzoveel malen lichter maken als alle andere keuzes. Of die nu zwart, donkerbruin of wit zijn. Maar daarover ging het hier dus niet.

De stroperige chocoladepasta smeer ik gedecideerd in één, twee, drie, vier streken open om vervolgens aan de ander zijde van de boterham nog eens één, twee keer uit te halen om het mes proper te maken. Een geroutineerde handeling die niet snel genoeg kan uitgevoerd worden omdat ze doorgaans nog langer duurt dan het verorberen van de boterham zelf. Men zou haast denken dat het economisch rendabel moet zijn. Want tijd is geld en nog zo van die zever. Maar daarover gaat het hier evenmin. Geloof me.

Eens de boterham met choco is dichtgevouwen zeg ik immers altijd een klein gebedje. Het gaat van dit: beste boterham met choco, jouw uur is nu geslagen, het eind is nabij, maar laat dat de pret niet derven want het mijne moet nog komen en jij bent slechts eentje in de rij.

 

 

 

 

 

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!