De community ruimte is een vrije online ruimte (blog) waar vrijwilligers en organisaties hun opinies kunnen publiceren. De standpunten vermeld in deze community reflecteren niet noodzakelijk de redactionele lijn van DeWereldMorgen.be. De verantwoordelijkheid over de inhoud ligt bij de auteur.

Asielvergunning, ja, maar geen nazorg

maandag 14 december 2020 10:34
Spread the love

Nederland is verplicht een aantal asielzoekers op te nemen, ondanks het feit dat ze dat liever niet doet, maar er zijn Europese regels en daar heeft óók Nederland zich aan te houden. Nu is het belijden met de mond anders dan er een gevoel bij hebben en dat is waar het allemaal om draait in de wereld van asielzoekers. Hoe is de ‘nazorg’ van Nederland als de asielzoeker eindelijk dan in Nederland is? 

 

Nederland heeft eigenlijk een hoofdpunt en wat neven punten als het gaat om asiel te verkrijgen en dat is dat Nederland van mening is dat opvang in de regio het beste is en als het niet anders kan, dan wil de Nederlandse overheid er nog eens over nadenken om toestemming te verlenen in Nederland. Zo is Nederland ook nog steeds ‘bezig na te denken’ om 500 vluchtelingenkinderen op te vangen; gemeenten hebben reeds ja gezegd, echter ‘Den Haag’ is nog niet verder gekomen dan “We denken er over na”… 

 

De IND geeft aan op haar site de regels aan voor toestemming en dit staat er dus te lezen op haar site:  

 

“ … U kunt een verblijfsvergunning krijgen als u aan één van de volgende voorwaarden voldoet:

  • U hebt gegronde redenen om in uw land van herkomst te vrezen voor vervolging vanwege uw ras, godsdienst, nationaliteit, politieke overtuiging of omdat u behoort tot een bepaalde sociale groep
  • U hebt gegronde redenen om te vrezen voor doodstraf of executie, marteling of een andere onmenselijke of vernederende behandeling in uw land van herkomst
  • U hebt gegronde redenen om te vrezen dat u slachtoffer wordt van willekeurig geweld door een gewapend conflict in uw land van herkomst
  • Uw echtgenoot/echtgenote, partner, vader, moeder of minderjarig kind heeft kort geleden een verblijfsvergunning asiel in Nederland gekregen … “

Volgens de Nederlandse regering is Syrië nog steeds onveilig – woorden van de vluchtelingenorganisatie UNHCR – wat inhoudt dat vluchtelingen niet gedwongen worden om terug te gaan. De Syrische vluchtelingen die in Nederland zijn opgevangen, hebben allemaal een voorlopige verblijfsvergunning voor vijf jaar.
Echter op het moment dat Nederland aangeeft dat Syrië veilig is, “ … kan deze vergunning ingetrokken worden … “, volgens Wil Eikelboom, voorzitter van de Nederlandse vereniging van asieladvocaten (artikel van NOS januari 2019).

 

Dit zijn flinke woorden, echter de dagelijkse beslommeringen van asielzoekers laten vaak andere zaken zien. Zo zijn vier dossiers ‘bekeken’ of worden nog ‘bekeken’, alle vier Syriërs die naar Nederland zijn gekomen. 

Zeeland: Syrische jongeman
Een jongeman uit Syrië ontvlucht zijn landen, vrouw en kind achterlatend, maar met veel pijn in het hart over het afscheid. Komt tenslotte in Nederland in het AZC terecht en gaat van de ene naar het andere AZC, waar hij moet wachten op een huis. De woningbouwstichting geeft aan dat er momenteel geen woning beschikbaar is en dat hij zo’n vier maanden moet wachten, terwijl al zijn vrienden en bekenden uit het AZC redelijk snel verdwijnen uit de AZC’s en een woning krijgen toegewezen.
Bij navraag bij de IND wordt er in eerste instantie een automatisch antwoord gestuurd – “ … binnen een paar dagen krijgt u een antwoord …” – en in de tweede mail staat te lezen dat er geen schriftelijke mededelingen worden gedaan en dat er maar gebeld moet worden. En dan heb je de poppen aan het dansen, want probeer maar eens de IND te bellen en zeker in de Corona-tijd: “Momenteel zijn al onze lijnen bezet”, “Momenteel kan u niemand te woord staan”, “Is het mogelijk op een ander tijdstip nogmaals terug te bellen”. En daarna is het stil. 

 

Geldermalsen: Syrische jongedame
In 2015 zou (artikel uit De Gelderlander) Neveen Dabbagh uit Syrië in Geldermalsen een woning krijgen. Neveen woont met haar man en vijf kinderen in een AZC in Aalden, in de buurt van Emmen en de familie zou een woning krijgen in de plattelandsgemeente Geldermalsen.
Echter op het moment dat Neveen te horen kreeg dat ze naar Geldermalsen zou verhuizen, brak de pleuris in de gemeente uit omdat de gemeente van plan was een AZC in te richten. Het voornemen is in zwaar vuurwerk, demonstraties en waarschuwingsschoten terecht gekomen, waarbij gemeenteraadsleden bedreigd werden door de lokale bevolking en andere demonstranten. 

 

In het begin heeft Neveen nog gesmeekt om niet naar Geldermalsen te hoeven, maar is tenslotte daar toch goed terecht gekomen, heeft een positief gevoel er aan over gehouden en voelt zich thuis in de gemeente.
Maar of dit aan de gemeente heeft gelegen, is te betwijfelen als men de laatste opmerking uit het artikel onder ogen krijgt: “ … Van het oude gemeentebestuur van Geldermalsen kan of wil niemand terugblikken op de azc-rellen van 2015. Toenmalig burgemeester Miranda de Vries, tegenwoordig werkzaam in Etten-Leur, zou op z’n vroegst begin 2021 tijd hebben. De voormalige wethouders willen het niet meer over de kwestie hebben … “ 

 

Heerhugowaard: Syrische jongeman
De Syrische jongeman Mohammed Al Ahmad is zijn land ontvlucht, heeft zijn vrouw en drie jonge kinderen achter moeten laten, want er was niet genoeg geld om met z’n allen te vluchten. Mohammed kwam in Griekenland aan en moest daar zijn vingerafdrukken verstrekken aan de politie, die onmiddellijk aangaf dat dit geen effect op een procedure waar dan ook zou hebben in Europa. 

 

Echter in augustus jl. moest Mohammed zich melden bij de IND en – waar hij in eerste instantie nog hoopte dat hij het AZC uit zou mogen – werd hem medegedeeld dat Griekenland hem een status had toegekend en daarom Nederland hem niet langer kon beschermen. Mohammed heeft nooit een aanvraag gedaan in Griekenland en wil ook helemaal niet in dat land gaan wonen. Sterker nog: hij heeft in Griekenland nog nooit een gesprek met iemand gehad over asiel. Echter gezien de halsstarrige houding van de IND zal hij het land uitgezet gaan worden. 

 

Limburg: Syrische familie
Een Syrische familie in het zuiden des lands wordt sinds jaren lastiggevallen door buren, wat resulteert in schelden, met de hond dreigend langs het huis lopen en in de tuin van de familie, de dochter van 15 lastigvallen, het slaan van de vader van de familie met hout en een soort hamer of bijl, een lastercampagne waarbij de vader in kwaad daglicht wordt gezet, een woningstichting die bekend staat – ook in de media verschenen – van discriminatie, en tot overmaat van ramp is in november een brandbom in het huis gegooid.
Hart van Nederland heeft in 2018 een artikel gewijd aan de voorloper van de huidige woningstichting en daar kwam o.a. naar voren dat “ … jarenlang onder meer ras, uiterlijke kenmerken, (lichaams)geur, medicijngebruik, seksuele geaardheid, strafrechtelijk verleden, godsdienst en levensovertuiging een rol … “ zouden meespelen bij het verkrijgen van een woning en het artikel gaat verder “ … Bepaalde woningzoekenden werden vervolgens gediscrimineerd en geweigerd … “  

 

In dit dossier wordt momenteel informatie opgevraagd en onderzoek gedaan bij verschillende partijen, om te kijken wat hier aan de hand is en mogelijk wordt hier nog meer over geschreven. Een regionale krant heeft in ieder geval wederom een artikel over dit voorval geschreven, waarbij de vraag werd gesteld “Burenruzie of racisme?” 

 

Tenslotte is de Syrische familie hun huis ontvlucht en is ergens in het buitenland ondergedoken. 

 

Dit zijn de tekenen van het asielbeleid hier in Nederland. De coalitie is van mening dat er wat gedaan moet worden aan de aanvragen van de asielzoekers – tenslotte zijn er Europese afspraken – maar het liefst ziet de regering de opvang in de regio gebeuren. Mocht het toch zover komen dat Syrische vluchtelingen een status krijgen in Nederland, dan worden ze in een AZC gestopt, waarna er nauwelijks nog iemand naar hen omkijkt, want ze hebben tenslotte een onderdak. Vindt men het gek dat die ‘asielzoekers’ ook doodmoe worden van al die aanvragen en maar wachten en wachten, lastercampagnes tegen hen en soms gaat dat wel verder, dat ze het ook beu worden en in opstand zouden kunnen komen? 

 

Maar als er dan mensen zijn die een lastercampagne starten tegen de asielzoekers – zeker op de social media – dan horen we plotseling niemand meer, geen gemeente, geen politie, geen woningbouwvereniging, of geen overheid. 

AZC Gilze uitbreiden

Creative Commons

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!