Argumenten
Bart de wever, Muyters, N-VA, VOKA, Vlaams front -

Argumenten

maandag 13 september 2010 20:30

Op 1 september schreef ik een polemische column ” Het Vlaams front” voor deze site. Het kernpunt van mijn betoog was dat het in Vlaanderen tegenwoordig behoorlijk hard is om met Bart De Wever van mening te verschillen. Als snel wordt de disputant van de N-VA-voorzitter er van verdacht een slechte Vlaming te zijn, iemand die meeheult met de vijand, in deze Wallonië, uitgebeeld door PS-voorzitter Di Rupo.

Ik kreeg een hoop scherpe tegenreacties over mij uitgestort. Van “uit mijn nek kletsen, over amateurisme (dat klopt, ik ben geen beroepsschrijver), over propaganda tot arm van geest (dit laatste van een N-VA-senator, dus allerminst onbevooroordeeld). Heel wat reacties maanden mij ook aan om de N-VA te bestrijden met argumenten, in plaats van met woordspelletjes.

Net dat laatste is natuurlijk larie. Ik heb geen argumenten tegen de N-VA. Politiek is nu eenmaal geen wetenschap. Ik heb evenmin argumenten tegen Open VLD, voor CdH of ter bestrijding van de MR. Ik heb een mening, een mens- en maatschappijbeeld, een ideaal van hoe de samenleving er zou moeten uitzien. Dat is een andere mening dan Eric van Rompuy, Peter Mertens of Marino Keulen. Maar geen betere mening, geen mening die het best onderbouwd wordt door economen en psychologen, geen mening waarvan het IMF, Unicef of de universiteit van Oxford zegt dat ze boven andere meningen staat.

Alleen van het Vlaams Belang kan je met argumenten, en op basis van hun partijprogramma, zeggen dat deze partij bestreden moet worden. Omdat ze uitgaat van de ongelijkheid van het individu. Omdat ze de ene mens meer waard vindt dan de andere, omdat ze de universele verklaring van de rechten van de mens met de voeten treedt. De N-VA kan mij vanuit haar nationalistische visie niet bekoren, maar dat is mijn mening en duidelijk niet die van zowat 30% van de Vlamingen. En ik heb geen argumenten om deze kiezers tegen te spreken.

Ik denk wel dat heel wat van deze kiezers het hele programma van de partij van De Wever en Muyters niet kennen, en zich te veel laten leiden door het communautair gekrakeel, maar al wat minder blij zouden zijn als ze wisten wat de N-VA van plan was op sociaal-economisch gebied. Je haalt hun programmapunten en standpunten zo van hun website, en daar staat onder andere te lezen (en ik citeer gewoon) dat de N-VA voostander is van tijdsparen (je tussen je 25 en 45 te pletter werken, en dan verpleegd worden in een opvangtehuis voor workaholics), de berekening van de arbeidsduur op jaarbasis (je te pletter werken als je baas veel orders heeft, en andere periodes van het jaar verplicht worden om vakantie te nemen, liefst in november als het weer kil en grijs is en je kinderen toch naar school moeten), het “uitdoven” van het brugpensioen (geen commentaar), de beperktheid in duur van werkloosheidsuitkeringen (alsof 15% armoede in het zogenaamde welvarende Vlaanderen al niet genoeg is), het afbouwen van het aantal ambtenaren, lastenverlaging voor werkgevers, en ga zo maar door. Een liberaal en weinig solidair programma. Maar dat is dus mijn mening, en voor anderen zijn er ongetwijfeld argumenten om dit een goed programma te vinden.

Maar wat wij wél merken is dat de werkgeversorganisaties in Vlaanderen steeds minder voorstander worden van sociaal overleg dat naar een consensus leidt. Luc De Vos had nooit zo erg gelijk dan nu: “De middenstand regeert het land, beter dan ooit te voren”. De as Peeters-Muyters, met rechtstreekse lijnen naar UNIZO en VOKA kan, zonder een akkoord tussen de Vlaamse sociale partners, rustig de werkgeversprogramma’s uitvoeren. En de voorzitter van de SERV, Peter Leyman, wast zijn handen in onschuld. We hebben geen akkoord, Vlaamse regering. De politiek zal zijn verantwoordelijkheid moeten nemen. En daarom zal u binnenkort misschien ondervinden dat er geen Vlaamse aanmoedingingspremies bij tijdkrediet meer zijn. Kan dit als argument dan tellen?

Luc Purnelle

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!